Rozwiodłam się z mężem, ponieważ byłam zmęczona obsługiwać go. Moja rodzina mnie nie wspierała i ciągle prosiła, żebym do niego wróciła

Mój mąż i ja mieszkamy razem od kilku lat. Zdarzały się nam kłótnie, ale były one drobne. Tym razem jednak doszło do poważnego sporu. Andrzej zaczął krzyczeć, że po pracy siedzę godzinę w samochodzie, zanim wrócę do domu. Wytknął mi, że pewnie “rozmawiałam z kochankiem przez telefon”.

Jego nieuzasadniona zazdrość mnie nie oburzyła. Nagle jednak do mnie dotarło, że po długiej podróży w korkach, faktycznie nie wracam do domu, lecz siedzę w samochodzie. Słucham muzyki, oglądam filmy.

Wtedy pomyślałam, że coś jest ze mną naprawdę nie tak. Ignorując nieubłagany potok przekleństw ze strony mojego męża, wróciłam do samochodu i zaczęłam jeździć po mieście.

Na początku mój umysł był pusty, zastanawiając się, czy uciekam od konfliktu, ponieważ jestem osobą, która zawsze stara się unikać wszelkich problemów. W momencie, gdy dostrzegłam stację benzynową, postanowiłam się tam udać. Nabyłam kawę i pączki, ponieważ mój żołądek wydawał odgłosy wieloryba z głodu. Usiadłam przy stoliku i poczułam się, jakbym się uwolnił. Po prostu piłam kawę i zajadałam pączki, i poczułam się dobrze.

Nie musiałam czyścić kuwety kota, nie musiałam wyprowadzać psa. Nie musiałam myśleć o gotowaniu obiadu czy zmywaniu naczyń. Nie musiałam nic robić, więc po pracy siedziałam w samochodzie. Odpoczywałam przed drugą pracą.

Przyszedł moment, kiedy zacząłam się zastanawiać: “Dlaczego ja to wszystko robię?”. Mój mąż miał psa jeszcze przed moim pojawieniem się w życiu. Sam przyniósł kota, nie konsultując tego ze mną.

Mój mąż wraca z pracy wcześniej ode mnie. Dlaczego nie podzielamy się obowiązkami? Potem rozmawialiśmy i próbowaliśmy żyć “inaczej”.

Ale nam się nie udało.Tydzień później mąż zaczął wyliczać, kto ile zarabia. Z uwagi na to, że zarabiam trochę mniej niż on, jestem skazana na nadal pracowanie drugiej zmiany w domu. To mnie zirytowało, więc powiedziałam, że mogłabym po prostu zmienić pracę, aby zarobić więcej.

Lecz gdyby przeanalizować dokładnie każdą złotówkę, różnica w naszych zarobkach zostaje zjedzona przez kredyt na jego samochód, który kosztuje półtora raza więcej niż mój. Nie byliśmy w stanie osiągnąć kompromisu. Zamiast tego zaczęliśmy nawzajem się obwiniać i brnęliśmy w nieporozumienia.

Konsultowałam się z rodzicami, ale oni wychowali mnie tak, że kobieta wykonuje wszystkie prace w domu, a mężczyzna tylko zarabia. Ale nigdy nie byłam z tego zadowolona. Przyjaciółmi i kolegami dzieliłam się swoimi przemyśleniami. Chciałam zrozumieć, jak żyją inni ludzie lub znaleźć rozwiązanie.

Zaczęłam poszukiwać szerszej gamy opinii. Wnikliwie studiowałam różne fora i czytałam komentarze. Tysiące wpisów od setek kobiet i mężczyzn sprowadziło mnie do jednego wniosku – mężczyźni się nie zmienią. Przesłanie to wypływało z komentarzy, z których zdałam sobie sprawę, że są mężczyźni, którzy uważają, że “kobieta powinna”, a jeśli coś jest nie tak, trzeba się rozwieść.

Wtedy dotarło do mnie, że tak naprawdę nie ma nic, co by mnie powstrzymywało. Nie mam dzieci. Kredyt hipoteczny da się spłacić. A miłość? Wydaje się, że ona już nie istnieje, skoro nie wracam do domu z radością, tak jak na początku naszego związku. W zamian siedzę w samochodzie, odkładając spotkanie z moim “ukochanym” na jak najpóźniej.

Tymczasem mój “ukochany” liczy, ile pieniędzy wniosłam do domu i czy am prawo nie wstać od kuchenki po powrocie z pracy i zamówić pizzę. Oczekiwanie, że mój mąż będzie gotował obiad kilka razy w tygodniu było bez sensu.

W końcu zdecydowaliśmy się na rozwód, choć były małżonek wciąż sądzi, że go zdradzałam. Ze środków uzyskanych z podziału mieszkania kupiłam niewielkie jednopokojowe mieszkanie na obrzeżach miasta. I tak, także z kredytem hipotecznym.

Moja matka nadal codziennie dzwoni w sprawie naszego rozwodu, bo “nikt w naszej rodzinie nigdy się nie rozwiódł, to nie do przyjęcia”. Według niej kobieta powinna najbardziej dążyć do utrzymania małżeństwa, bo w przeciwnym razie przynosi hańbę rodzinie. Moja matka uważa, że jestem złym przykładem dla naszych krewnych.

Będziesz tego żałować! Będziesz go błagać, żeby wrócił, ale on tego nie zrobi. Masz już 29 lat, kiedy zamierzasz urodzić? W tym wieku znaleźć męża będzie już trudne! – to wszystko, co powiedziała mi rodzina po rozwodzie.

Jestem po prostu szczęśliwa, bo teraz mogę żyć dla siebie, nie myśląc o nikim i nie przejmując się opinią innych.

Wiele osób dzieli się z nami swoimi historiami, aby dowiedzieć się, co inni o tym myślą. Jeśli masz swoją opinię lub sugestię dotyczącą tej historii, proszę napisz ją w komentarzach na Facebooku.    

-->