Nic nie zapowiadało kłopotów. Ale kiedy robotnicy ze zdwojoną siłą ściskali złom metalu, aby zburzyć ścianę Pod siłownią, powietrze wydawało się nagle zamarzać. Za grubą betonową ścianą nagle pojawiły się stalowe drzwi ze śladami rdzy i starym zamkiem, który wydawał się być zapomniany przez czas.
Nikt nie wiedział, co się za tym kryje, ale kiedy otworzyła oczy, zobaczyła widok, z którego po plecach przebiegł chłód. Trzy żelazne łóżka, łańcuchy z kutego żelaza, ciężkie koce z wyhaftowanymi imionami i ponury napis na ścianie napisany na krzyż:
“Byliśmy zbyt głośni na ciszę, której chcieli”.
To odkrycie wstrząsnęło spokojem miasta i rozdzieliło starą ranę, otoczoną tajemnicą i strachem. W 1993 roku zamkniętą szkołę w klasztorze na przedmieściach Longwood uznano za miejsce surowych zasad i dyscypliny. Budynek wyróżniał się szarym kolorem na tle łagodnego krajobrazu
Stary kościół górował nad dachem, a bicie dzwonów przypominało wieczne oddanie dyscyplinie. Mnisi upewnili się, że uczennice nie zbłądziły z właściwej ścieżki, a administracja kościoła kontrolowała każdy ich krok. W tym czasie nikt nie podejrzewał, że w tych murach czai się coś nieludzkiego.
Trzy 14-letnie dziewczynki, Claire Hanley, Sophia Brooks i Isabel Martin, uczęszczały do tej instytucji od kilku lat. Przybyli do Longwood z różnych części kraju w nadziei na dobre wykształcenie i wzmocnienie swoich przekonań. Claire przyjechała z matką z przedmieść Pittsburgha.
Sophia mieszkała na przedmieściach Richmond, gdzie jej rodzice byli głęboko wierzący. Isabel przeprowadziła się z przedmieść Chicago, aby być bliżej swojego starszego brata. Wszyscy trzej wydawali się spokojni, ale każdy z nich pielęgnował młodzieńcze marzenia i sekretne pragnienia, które rzadko pojawiały się w surowych murach klasztoru.
Tego czerwcowego dnia wszystko szło jak zwykle. Dziewczęta uczęszczały na lekcje literatury i muzyki, przygotowywały się do egzaminów końcowych i pomagały w pracach domowych. Podczas przerwy na lunch śmiali się z żartów i dzielili się swoimi planami na lato. Niektórzy chcieli odwiedzić obóz wakacyjny nad morzem, inni chcieli pracować jako wolontariusze w schronisku dla zwierząt.
W czwartej klasie po przerwie nauczycielka biologii sprawdziła harmonogram zajęć, zapisała tematy zajęć i poprosiła uczennice, aby po godzinie 12 poszły do kaplicy na nabożeństwo. Ale Claire, Sophie i Isabel nie pojawiły się na następnej lekcji.
Po zakończeniu lekcji Nauczycielka znalazła puste miejsca przy stołach. Na ławkach leżały podręczniki, wszędzie rozrzucone były zeszyty, a Przybory szkolne po prostu zniknęły. Nikt nie słyszał głośnych pożegnalnych słów, krzyków ani dziwnych dźwięków. Zostało to natychmiast zgłoszone starszej siostrze Margaret odpowiedzialnej za dyscyplinę, ale po prostu zanotowała w książce klasowej.
“Nieobecny na zajęciach. Wysłany do domu za naruszenie dyscypliny””
To właśnie te słowa stały się kluczowe w serii wydarzeń, które później nigdy nie zostały wyjaśnione. Rodzice dziewcząt dowiedzieli się o ich zniknięciu dopiero wieczorem, kiedy przyszli po nie i odkryli, że w ich pokoju nie ma zwykłego porządku.
Claire Zwykle pozostawała po zajęciach, aby przygotować się do egzaminów. Sophie pisała listy do domu, a Isabelle chętnie przeglądała nagrania z lekcji muzyki. Początkowo administracja odpowiedziała na telefon spokojnym tonem:
“Jej córka została wyrzucona ze szkoły Za niewłaściwe zachowanie. Mamy problemy z ich występami i dyscypliną””
Rodzice byli oszołomieni. Żadna z dziewcząt nigdy nie otrzymała ostrzeżenia, a dyscyplina w domu była wzorowa. Jednak kiedy próbowali skontaktować się z nauczycielami, nikt nie był w stanie potwierdzić, że dziewczyny zostały faktycznie odesłane do domu.
Niektórzy lokalni dziennikarze dowiedzieli się o wykopaliskach i napisali artykuły opisujące atmosferę strachu w 1993 roku. Znaleźli tych, którzy chodzili do szkoły z dziewczynami i przeprowadzili z nimi wywiad. Wszyscy pamiętali, że administracja ściśle przestrzegała porządku. Wydawało się, że każdy dźwięk jest śledzony.
Mnisi nie znosili hałasu ani pytań. Niektórzy przypomnieli sobie prośby dziewcząt o pomoc podczas nocnych modlitw, że rzekomo słyszały dziwne głosy. Ale nikt nie mógł wyjaśnić, w jaki sposób 16-letnia uczennica była w stanie zorganizować ucieczkę, gdy drzwi były zamknięte.
Wszyscy zgodzili się, że sprawa została celowo ukryta. Poszukiwania osób zaginionych i śledztwo trwały kilka miesięcy. Opinia publiczna domagała się ukarania sprawców, ale śledczy mieli zbyt mało dowodów. W raporcie policyjnym stwierdzono, że na ścianie piwnicy znaleziono tylko kartkę papieru, na której atramentem zapisano listę nazwisk: Martha Brooks Henley. W 13.
Jednak punktem dokumentu była fraza:
“Nie jest przeznaczony do publikacji””
Nikt nie wiedział, że pewna Marta należała do duchowieństwa, a nazwisko Brooks wyraźnie przypominało Sophię Brooks. Te niespójności
