Stałam w progu kuchni i patrzyłam, jak na ich twarzach powoli pojawiają się kolejne emocje. Najpierw zdziwienie. Potem oburzenie. A na końcu w oczach Piotra zobaczyłam coś, czego wcześniej u niego nie widziałam — strach.
— Marta, nie rób tego… — powiedział cicho. — Porozmawiajmy spokojnie.
— Rozmowa już się skończyła, — odpowiedziałam spokojnie. — Powiedziałam wszystko.
Tomasz prychnął pogardliwie.
— Zwariowałaś. Serio, bracie, zamierzasz jej na to pozwolić?
Piotr spojrzał na mnie, potem na niego. Widziałam, jak się waha. Przez lata był przyzwyczajony do tego, że głos matki zawsze był dla niego ważniejszy niż własny rozsądek. Teraz jednak po raz pierwszy czuł, że sytuacja wymyka mu się spod kontroli.
Barbara uniosła podbródek.
— Nigdzie nie idziemy. Nie wyrzucisz nas na ulicę.
Uśmiechnęłam się lekko, ale w moim uśmiechu nie było ciepła.
— Mogę. I zrobię to. Jeśli za dziesięć minut nie będziecie gotowi, zadzwonię na policję.
Moje słowa zapadły w ciszę jak ciężki kamień. Tomasz przestał się uśmiechać. Piotr pobladł. A Barbara po raz pierwszy spojrzała niepewnie.
— Nie masz odwagi… — mruknęła.
Wyjęłam telefon z kieszeni i zaczęłam wybierać numer. To nie była demonstracja. To była decyzja.
— Dobrze… dobrze, — powiedział Piotr szybko, unosząc ręce. — Spakujemy się. Nie trzeba tego zaostrzać.
Odwrócił się do matki i brata.
— Zbierajcie rzeczy.
Przez chwilę nikt się nie ruszył. Potem Tomasz ze złością chwycił swój telefon ze stołu i wyszedł z kuchni. Barbara jeszcze próbowała spojrzeć na mnie z wyższością, ale jej wzrok szybko uciekł w stronę drzwi. W końcu również wyszła.
Mieszkanie nagle wypełniło się hałasem. Trzaskanie szuflad, szybkie kroki, przesuwane krzesła. Stałam w tym samym miejscu, oparta plecami o ścianę, czując, jak moje serce bije coraz spokojniej.
Po kilku minutach Piotr wrócił do kuchni.
— Marta…
Podniosłam dłoń.
— Nie. Nie chcę już żadnych wyjaśnień.
— Ale musisz zrozumieć… to moja matka i mój brat.
— A ja jestem twoją żoną, — powiedziałam cicho. — A przynajmniej byłam.
Zamarł.
— Co masz na myśli?
Wzięłam głęboki oddech.
— To znaczy, że nie potrafię żyć z człowiekiem, który podejmuje decyzje za mnie. Który zamienia mój dom w miejsce, w którym czuję się obco. Dziś to twoja matka i brat. A jutro kto?
Chciał coś odpowiedzieć, ale zabrakło mu słów.
— Myślałam, że jesteśmy zespołem, — kontynuowałam. — Że wszystko ustalamy razem. Ale ty wybrałeś inaczej. Postawiłeś mnie przed faktem dokonanym.
— Nie chciałem cię zranić, — powiedział cicho.
— A jednak to zrobiłeś.
W tym momencie w przedpokoju pojawił się Tomasz z torbą przewieszoną przez ramię.
— Gotowi. Możemy iść?
Barbara stała za nim z niewielką walizką. Nie wyglądała już tak pewnie jak wcześniej. Jej spojrzenie przesuwało się po mieszkaniu, jakby dopiero teraz uświadamiała sobie, że nic tu do niej nie należy.
Piotr przez kilka sekund stał nieruchomo. Potem poszedł do sypialni i wrócił z kurtką w ręku.
Zatrzymał się przede mną.
— Naprawdę nie ma innego wyjścia?
Pokręciłam głową.
— Nie teraz.
Chciał mnie dotknąć, ale w połowie ruchu opuścił rękę.
— Przepraszam.
— Ja też.
Drzwi zamknęły się za nimi z głuchym dźwiękiem. Zostałam sama w nagłej ciszy. Dopiero wtedy poczułam, jak bardzo jestem zmęczona.
Poszłam do salonu. Na stole stał mój kubek. Wzięłam go do ręki i uśmiechnęłam się gorzko. Potem zaczęłam sprzątać — zbierać porozrzucane rzeczy, odkładać wszystko na miejsce, jakby porządek wokół mnie mógł pomóc uporządkować to, co było we mnie.
Telefon zawibrował. Wiadomość od Piotra: „Możemy jutro porozmawiać?”
Patrzyłam na ekran przez kilka sekund. Potem odłożyłam telefon wyświetlaczem do dołu.
Nie wiedziałam, co przyniesie jutro. Ale jedno wiedziałam na pewno — tamtego wieczoru obroniłam swój dom. I być może po raz pierwszy od dawna obroniłam samą siebie.
