Dwa lata temu, gdyby ktoś mi powiedział, że będę szukać działki mojej mamy na portalach z ogłoszeniami nieruchomości, pomyślałabym, że się pomylił. A jednak, oto siedzę w kuchni z laptopem na kolanach, przeglądam zdjęcia jabłoni i altanki, czytam ogłoszenie napisane przez mojego brata.
Nazywam się Renata, mam 57 lat i od trzydziestu mieszkam w Siedlcach. Pracuję w urzędzie, prowadząc spokojne życie z mężem Wiesławem. Mamy dorosłą córkę. Mój młodszy brat Dariusz wybrał Warszawę już podczas studiów, uznając, że w małym mieście nie ma dla niego przyszłości. Nasze spotkania ograniczały się do świąt. Żyliśmy obok siebie, a nie razem.
W latach dziewięćdziesiątych tata kupił działkę pod Siedlcami. Choć była niewielka, miała domek, studnię i sad, który mama rozbudowała o grządki z truskawkami i porzeczkami. Po śmierci taty, dwanaście lat temu, działka stała się dla mamy całym światem. Jeździła tam trzy razy w tygodniu, nawet zimą, żeby sprawdzić, czy rury nie zamarzły. Ja pomagałam jej w weekendy – kosiłam trawę, naprawiałam płot, woziłam ją, kiedy autobus nie kursował.
Dariusz rzadko bywał na działce, może pięć razy w ciągu tych lat. Zawsze z miną, jakby robił mamie łaskę. Raz powiedział, że mogłaby sprzedać działkę i kupić coś ładnego. Mama spojrzała na niego tak, że nigdy więcej nie poruszył tego tematu przy mnie.
Po jakimś czasie coś się zmieniło. Około dwóch lat temu Dariusz zaczął częściej dzwonić do mamy, przyjeżdżał co kilka tygodni, przynosił ciasto z cukierni i rozmawiał z nią godzinami. Mama była szczęśliwa. Powtarzała mi, że Dariusz się zmienił, dojrzał, zrozumiał, co jest ważne. Byłam z tego powodu szczęśliwa, naprawdę.
Jednak półtora roku temu mama powiedziała mi, że Dariusz zaproponował jej, by przepisała działkę na niego. Obiecał, że będzie się nią opiekował, że postawi nowe ogrodzenie i wymieni pokrycie dachowe. Mama twierdziła, że to ma sens, bo tak będzie prościej w przyszłości, a ona w końcu ma kogoś, kto się tym zajmie. Ja zapytałam, po co to teraz, skoro działka jest jej. Mama odpowiedziała, że nie powinnam się kłócić, bo Dariusz w końcu chce się zaangażować, a ja powinnam się cieszyć.
Próbowałam porozmawiać z Dariuszem, ale odebrał telefon dopiero za trzecim razem. Stwierdził, że to logiczne, że mama chce, żeby ktoś się tym zajął. Pytanie o moją część odprawił stwierdzeniem, że to ona może zrobić ze swoją własnością, co chce, a wszystko będzie fair.
W październiku mama podpisała akt notarialny. Dariusz przyjechał z notariuszem z Warszawy. Dowiedziałam się o tym dopiero tydzień później, przy niedzielnym obiedzie. Mama mówiła to, jakby to była zwykła wizyta u fryzjera. Wiesław widział, jak bardzo to mną wstrząsnęło, ale powiedział, że nie warto się kłócić, bo mama żyje, działka jest, a kłótnie niczego nie zmienią. Może miał rację. Może powinnam była bardziej walczyć.
W listopadzie mama zachorowała – zapalenie płuc, później powikłania. Dariusz przyjechał raz, na dwie godziny. Ja przez trzy tygodnie spałam na krześle obok jej łóżka. Modliłam się, by nie usłyszeć alarmu, który by oznaczał, że coś się dzieje. Pochowaliśmy mamę w grudniu. Dariusz na pogrzebie wyglądał na poruszonego. Stał z pochyloną głową, ściskając białą różę. Wszyscy mówili, jaki to dobry syn, jak bardzo kochał mamę. Stałam obok i milczałam.
Po pogrzebie Dariusz został tylko na jeden dzień. Powiedział, że musimy jeszcze porozmawiać o mieszkaniu mamy, o rzeczach. Mówił, że nie ma pośpiechu, wróci po Nowym Roku. Po jego wyjeździe nie odezwał się przez kilka tygodni.
Dwudziestego trzeciego stycznia córka wysłała mi link do ogłoszenia. Zapytała, czy to nie jest działka babci. Otworzyłam stronę i zobaczyłam zdjęcia, które znałam lepiej niż własną twarz – jabłonię posadzoną przez tatę, altankę, w której mama piła herbatę. Znalazłam opis – profesjonalny, suchy: metraż, media, dojazd. Cena, która niemal przyprawiła mnie o zawrót głowy. Zadzwoniłam do Dariusza. Odebrał od razu. „A co cię to dziwi?” – powiedział tonem, który sprawił, że zrobiło mi się zimno.
