Ten portret barmanki z Teksasu z 1885 roku jest rzadkim i uderzającym oknem na nielakierowaną rzeczywistość życia na pograniczu. Jej ubranie jest proste i praktyczne — bluzka zapinana wysoko na szyi, długa spódnica, a może fartuch zawiązany starannie wokół talii — wszystkie wybory podyktowane są raczej użytecznością niż modą. Fotograf uchwycił nie glamour, ale wytrzymałość:
jej twarz jest spokojna, ale stwardniała, spojrzenie stabilne, wskazując na codzienne wymagania pracy w trudnym środowisku salonowym, w którym wyczerpanie i odporność szły ramię w ramię.
W przeciwieństwie do romantycznej “saloon girl” powieści groszowych i hollywoodzkich westernów, ta kobieta reprezentuje inną prawdę o amerykańskim Zachodzie. Jej rola nie dotyczyła pierzastych Boa czy scenicznego uroku, ale pracy-nalewania napojów dla niespokojnych kowbojów, zajmowania się zakurzonymi podróżnikami, wycierania liczników i pilnowania często niesfornego tłumu.
Za nią mogły stać półki ze szklanymi butelkami, drewniany bar, i niewiele więcej — zwykła scena, na której przetrwanie miało większe znaczenie niż spektakl.
Fotografia jest potężna właśnie dlatego, że obala mit. Pokazuje nam prawdziwą kobietę wyrzeźbiającą miejsce w świecie zdominowanym przez mężczyzn, w którym godność musiała być trzymana mocno i cicho.
W jej wyrazie leży historia niezliczonych kobiet, które zbudowały Zachód nie bronią czy legendami, ale długimi godzinami pracy, odwagą w obliczu trudności i wolą wytrwania.
