Ingrid sztywno odstawiła filiżankę na spodek. Jej chłodne spojrzenie przesunęło się z Anny na Marka i z powrotem, jakby oceniała nie tylko samą sytuację, lecz także pozycję każdego z nich w tej niewielkiej, lecz napiętej domowej konfrontacji.
— Nie uważam, żeby ten ton był odpowiedni — powiedziała w końcu, akcentując każde słowo. — Przychodzę tu jako matka. Jako gość. I nie wydaje mi się normalne, żeby mnie wysyłano do kuchni albo oczekiwano, że będę przynosić jedzenie.
Anna wzięła głęboki oddech. Czuła, jak serce bije jej szybciej, ale jej głos pozostał spokojny.
— Nie poprosiłam o nic niegrzecznego. Powiedziałam tylko „może”. Bo za każdym razem, kiedy pani przychodzi, cała odpowiedzialność spada na mnie. I szczerze mówiąc, to jest męczące.
Mark poruszył się niespokojnie na krześle. Było widać, że sytuacja go krępuje, ale ku zaskoczeniu Anny nie wtrącił się od razu.
— Męczące? — powtórzyła Ingrid, unosząc brwi. — Za moich czasów nikt na takie rzeczy nie narzekał. Rodzina była rodziną.
— Właśnie na tym polega problem — odpowiedziała Anna. — Rodzina nie oznacza, że jedna osoba ciągle daje, a reszta tylko bierze i krytykuje.
Zapadła ciężka cisza. Mark odchrząknął.
— Mamo… może Anna ma w pewnym stopniu rację.
Ingrid gwałtownie odwróciła się w jego stronę.
— Naprawdę stajesz po jej stronie?
— To nie chodzi o stawanie po czyjejś stronie — powiedział Mark. — Chodzi o to, że Anna bardzo dużo pracuje. Widzę to. I muszę przyznać, że często zrzucałem wszystko na jej barki.
Anna spojrzała na niego z niedowierzaniem. Po raz pierwszy Mark powiedział to głośno.
— Nie chcę konfliktów — kontynuował. — Ale nie jest też w porządku, żeby Anna czuła się jak kelnerka we własnym domu.
Ingrid zacisnęła usta. Było widać, że walczy z chęcią ostrej riposty, lecz po raz pierwszy nie znalazła od razu odpowiednich słów.
— Być może… — powiedziała w końcu ciszej — zbyt bardzo przyzwyczaiłam się do tego, że wszystko jest robione za mnie.
Anna poczuła, jak napięcie w jej ramionach powoli słabnie.
— Nie oczekuję wiele — dodała. — Tylko szacunku. I odrobiny zrozumienia.
Ingrid westchnęła głęboko i wstała od stołu.
— Dobrze. Następnym razem… coś przyniosę. Albo ugotuję. Ale nie myśl, że łatwo mi to zaakceptować.
— Mnie też nie było łatwo powiedzieć, co czuję — odpowiedziała Anna szczerze.
Po raz pierwszy tego wieczoru nikt nie miał już nic do dodania. Rozmowa wygasła sama z siebie, lecz w powietrzu pozostało coś nowego — nie pełny spokój, ale początek zmiany.
Anna wiedziała, że problemy nie znikną z dnia na dzień. Ale w końcu postawiła granicę. A to, dla niej, było już ogromnym krokiem naprzód.
