Lorenzo nadal się uśmiechał, przekonany, że ma pełną kontrolę nad sytuacją. Sofia stała sztywno, lecz w jej spojrzeniu pojawił się niepokój. Patrzyła na mnie jak na bombę zegarową, która odmawia wybuchu. A ja… po prostu czekałam.
Kilka sekund później zadzwonił domofon. Wstałam spokojnie, jakbym spodziewała się kuriera, i nacisnęłam przycisk. Nie spojrzałam nawet na nich.
— Wiedziałam, że dziś przyjdzie, — powiedziałam z uśmiechem.
Lorenzo uniósł brwi zaskoczony. Sofia pobladła.
Kiedy drzwi mieszkania się otworzyły, w progu stanął wysoki, postawny mężczyzna w eleganckim płaszczu, z kamiennym wyrazem twarzy. To był Marek — mąż Sofii. Rozpoznałam go z jednego ze zdjęć na jej starym profilu społecznościowym.
— Dobry wieczór, — powiedział chłodno. — Wydaje mi się, że musimy porozmawiać.
Sofia osunęła się na kanapę. Lorenzo zesztywniał. Ja usiadłam wygodnie z powrotem w fotelu i uniosłam filiżankę z herbatą.
— Usiądź, Marek. Mam nadzieję, że nie przeszkadza ci ich obecność. Uznałam, że lepiej, byś usłyszał prawdę prosto od nich.
Marek zdjął płaszcz i spokojnie wszedł do salonu. Powietrze zgęstniało.
— Od kiedy to trwa? — zapytał, powoli, kontrolując ton.
Sofia milczała. Lorenzo zaczął coś mówić, ale głos mu zamarł w gardle.
— Mogę pokazać ci wiadomości, — wtrąciłam się, kładąc telefon na stole z otwartą galerią zdjęć.
Zapanowała głucha cisza. Marek spojrzał na ekran, potem na Sofię. I wtedy… zaśmiał się. Nie radośnie, ale z goryczą.
— Dziękuję ci, Elizo. Mam klucze do naszego mieszkania. Sofia… masz trzydzieści minut, żeby się spakować.
Wstałam i ruszyłam w stronę sypialni. Odwracając się przez ramię, dodałam spokojnie:
— Ach, Lorenzo… ty masz piętnaście. Moje klucze są już w torebce. To mieszkanie nie należy już do ciebie.
To był ostatni raz, kiedy Lorenzo przekroczył próg mojego domu.
Bo zemsta nie zawsze krzyczy. Czasem po prostu przychodzi w ciszy… i zamyka za sobą drzwi.
