Oczy Anny były suche, jakby организм odказыwał jej prawa do łez. Zamiast płakać, czuła tylko dziwną pustkę — ciężką, duszącą, lepko przyklejoną do gardła. Wrzucała do kartonowego pudła swoje rzeczy: kubek z odłamanym uchem, notes z pomiętymi rogami, słuchawki, zdjęcie kota w ramce, które kiedyś wywołało falę drwin u Maksima. Każdy przedmiot był jak mały gwóźdź w trumnie jej ostatnich месяцев w tej firmie.
Obok, niby przelotem, stanęła Ewelina z sekretariatu.
— Szkoda, że tak wyszło — mruknęła, ale jej głos brzmiał jak zbyt dobrze przećwiczona neutralność. — No… powodzenia.
Ani nie spojrzała nawet w oczy. Nie miała już siły na uprzejmości.
Kiedy wyszła z biura, za szklanymi drzwiami rozległ się czyjś śmiech. Nie wiedziała, czy dotyczył jej, czy nie — ale i tak bolało.
Następnego dnia, o szóstej rano, Anna siedziała na kuchennym taborecie i mieszała zimniejącą kawę. Nie miała planu. Nie miała nawet pomysłu na pierwszy krok. Wiedziała tylko jedno: nie została zwolniona z powodu błędu. Została zwolniona, bo ktoś systematycznie przygotowywał grunt.
Telefon zawibrował. Wiadomość od nieznanego numeru.
„Otwórz maila, którego ci wczoraj nie zdążyłem wysłać. Zobaczysz, co naprawdę się stało. — K”
Anna zesztywniała. Jedyne „K”, jakie kojarzyła, to Krzysiek z IT. Cichy typ, pracował na drugim piętrze, zwykle ignorowany przez cały dział.
Z drżącymi rękami otworzyła laptop. W skrzynce leżała wiadomość sprzed nocy, oznaczona jako: „NIE ZDĄŻYŁEM — WAŻNE”.
Treść była krótka:
„Znalazłem logi. Wiem, kto podmienił twoją prezentację. Nie mogłem nic zrobić, bo V.S. zablokowała mi dostęp. Uważaj. I wykorzystaj to mądrze.”
Niżej był załącznik. Plik tekstowy z logami dostępu do systemu.
Anna otworzyła go i szybko przeskanowała wzrokiem.
I wtedy zamarła.
Dostęp do jej folderów miał ktoś z uprawnieniami kierowniczymi. Zmiany wprowadzono o 23:47… z konta Wery Sergiejewnej.
Wstrzymała oddech. Serce walnęło o żebra, jakby domagało się tchu.
To była ona. Nie Maksim, nie Dmitrij — sama szefowa.
A jednak… w firmie nikt nigdy nie uwierzyłby Annie na słowo. Ale logi? Logi potwierdzone przez dział IT? To już co innego.
Nagle poczuła coś, czego nie czuła od miesięcy — siłę.
O dziesiątej była już gotowa. Ubrana prosto, ale pewnie, z pendrivem w kieszeni i nową decyzją w oczach.
Najpierw pojechała do siedziby firmy partnerskiej, tej od prezentacji. Poprosiła o krótką rozmowę z dyrektorem projektu — sympatycznym mężczyzną po czterdziestce, którego widziała tylko kilka razy.
— Anna? O, a myślałem, że już… — zawahał się.
— Zwolniono mnie — powiedziała spokojnie — ale zanim odejdę na dobre, chciałabym coś panu pokazać.
Przez dziesięć minut dyrektor czytał raport Krzyśka i przeglądał logi. Jego brwi unosiły się coraz wyżej.
— To wygląda… bardzo poważnie — powiedział w końcu. — Sabotaż wewnętrzny?
— Dokładnie — przytaknęła Anna. — I wszystko wskazuje na to, że chodziło o to, żeby mnie się pozbyć.
Mężczyzna westchnął ciężko.
— Proszę zostawić mi kopię. Zajmę się tym osobiście.
— Jest jeszcze coś — dodała. — W prezentacji były też państwa dane, informacje poufne. Ktoś miał do tego dostęp. Ktoś, kto nie powinien.
To już był gwóźdź do trumny.
Dyrektor spojrzał na nią zupełnie inaczej.
— Dziękuję, że pani przyszła. Naprawdę.
O dwunastej cały budynek firmy Anny wrzał.
Kiedy Anna wróciła tylko po to, by oddać identyfikator i kartę parkingową, w recepcji panował chaos. Ludzie szeptali, ktoś biegał, drzwi do gabinetu dyrektora generalnego były szeroko otwarte.
I wtedy ją zobaczyła — Verę Sergiejewną, bladem jak papier, trzymającą w dłoni telefon. Obok stał dyrektor projektu, z którym Anna rozmawiała godzinę wcześniej.
— …i to nie wszystko — mówił. — Mamy też podejrzenie naruszenia poufności danych partnera. Logi są jednoznaczne.
Vera poruszyła ustami, ale nie wydobyło się z nich żadne słowo.
Nagle spojrzała w stronę Anny.
A w jej oczach — tych zawsze pewnych, zimnych, triumfujących — po raz pierwszy pojawił się strach.
— To nie tak… — zaczęła.
— Przejdziemy przez to formalnie — przerwał jej dyrektor generalny. — Poproszę panią o złożenie szczegółowych wyjaśnień. Proszę też przygotować dostęp do systemów. I tymczasowo… — zawahał się tylko sekundę — proszę zdać telefon służbowy i kartę.
To było zawieszenie. De facto — zdjęcie ze stanowiska.
Wszystko to działo się na oczach pracowników.
Maksim otworzył usta jak karp, Dmitrij zbladł, a Ewelina udawała, że poprawia włosy, choć ręce jej drżały.
Anna stała spokojnie, trzymając pudełko ze swoimi rzeczami. Przez chwilę Vera patrzyła na nią, jakby próbowała ją zabić samym spojrzeniem. Ale nic już nie mogła zrobić.
Nic.
Kiedy Anna wyszła na zewnątrz, powietrze wydało jej się lżejsze, jakby ktoś zdjął z niej ciężką pelerynę.
Przy wejściu stał Krzysiek z IT.
— Wiedziałem, że pani to wykorzysta — powiedział cicho, z lekkim uśmiechem.
— Dziękuję ci — odparła Anna. — Bez ciebie… nie miałabym szans.
— Oni myślą, że jak ktoś jest cichy, to nic nie widzi — wzruszył ramionami. — A ja widzę wszystko.
Anna roześmiała się — pierwszy raz od wielu miesięcy.
— To co teraz? — zapytał.
Odpowiedziała bez wahania:
— Teraz… idę na kawę. A potem napiszę CV. Bo nie chcę wracać tam, gdzie ludzie walczą o władzę zamiast pracować.
Krzysiek kiwnął głową.
— Dobre podejście.
Anna ruszyła w stronę pobliskiej kawiarni. Słońce świeciło mocniej, ptaki śpiewały, życie wracało do niej powoli, ale pewnie.
I po raz pierwszy od dawna poczuła, że ma przed sobą przyszłość.
Nie taką, którą ktoś jej odbierze.
Tylko taką, którą stworzy sama.
