„Katya, jesteś głodna?” — zapytałam cicho, żeby głos mi się nie załamał.
Dziewczynka skinęła głową.
„Trochę…” — wyszeptała.
Wzięłam głęboki oddech i rozejrzałam się. Ludzie przy wejściu do „Montblanc” patrzyli na nas z niecierpliwym zdziwieniem — w końcu elegancka kobieta w garsonce rozmawiała z brudną dziewczynką bez butów, jakby z innego świata. Ale w tej chwili nie obchodziło mnie, co myślą.
„Chodź. Idziemy coś zjeść.”
„Ale ja… ja nie mogę wchodzić tam, do środka,” — mruknęła, cofając się.
„Możesz. Ze mną możesz.”
Wzięłam ją za rękę. Była zimna, koścista, jakby z papieru. Kelner przy wejściu chciał coś powiedzieć, ale wystarczyło jedno moje spojrzenie — to, którym zazwyczaj uciszam spóźnione pracownice — i zamilkł.
Usiadłyśmy w rogu sali, gdzie nikt nie zwracał uwagi. Katya patrzyła szeroko otwartymi oczami na kryształowe lampy, na białe obrusy, na kelnerów, którzy z gracją przynosili talerze.
Zamówiłam dla niej zupę i makaron. Jadła powoli, ostrożnie, jakby nie wierzyła, że to naprawdę. A ja… patrzyłam na nią i czułam, jak w środku coś się łamie.
„Wiesz, Katya,” — zaczęłam, kiedy przełknęła ostatni kęs, — „muszę wszystko sprawdzić. Ale wierzę ci. Nie wiem jeszcze, jak, ale dowiem się prawdy.”
Dziewczynka tylko skinęła głową.
„On jest zły człowiek. Umie mówić ładnie, ale kłamie. Mama też mu wierzyła.”
Te słowa siedziały mi w głowie cały wieczór.
Wróciłam do domu jak w transie. Artyom dzwonił — kilka razy. Nie odebrałam.
Kiedy w końcu przyszła wiadomość: „Kochanie, czemu nie odbierasz? Jutro mamy spotkanie z inwestorem, pamiętasz?” — coś we mnie pękło.
Odpisałam: „Tak. Spotkajmy się. W Montblanc, o dziewiątej.”
Rano byłam tam wcześniej. Właściciel lokalu, menedżer — wszyscy już wiedzieli, że dziś ma być finalna umowa. Na stole czekały dokumenty, długopisy, kawa.
Artyom wszedł jak zawsze pewny siebie. Uśmiech, garnitur, ta sama krawat w kolorze dojrzałych wiśni.
„Sonia, kochanie! Wyglądasz cudownie.”
Nie odpowiedziałam.
„Usiądź,” — powiedziałam spokojnie. — „Zanim zaczniemy, chcę, żebyś coś zobaczył.”
Wyjęłam zdjęcie. To samo, które dała mi Katya. Położyłam na stole.
Artyom zamarł. Przez sekundę tylko — ale wystarczyło.
„Skąd to masz?” — zapytał sucho.
„Od dziewczynki. Córki Iriny. Pamiętasz ją?”
Milczał. Tylko jego dłoń lekko drgnęła.
„Nie wiem, o czym mówisz,” — próbował się uśmiechnąć, ale uśmiech był krzywy.
„Wiesz bardzo dobrze. Irina, kwiaciarka. Trzy miliony rubli. Obiecałeś jej miłość, ślub, potem zniknąłeś. Tak samo jak próbowałeś zrobić ze mną. Ale wiesz, co jest najgorsze, Artyom?” — pochyliłam się lekko do przodu. — „Że tym razem trafiłeś na kobietę, która ma więcej niż serce. Ma dowody.”
Spojrzał na mnie z wściekłością, ale milczał.
„Zrobiłam kopie umów, przelewy, twoje wiadomości. Wszystko pójdzie na policję. A teraz wyjdź. I nie wracaj.”
Przez chwilę wyglądał, jakby chciał coś powiedzieć, coś wytłumaczyć, może błagać — ale w jego oczach zobaczyłam to samo, co musiała zobaczyć Irina: pustkę. Wstał, odwrócił się i wyszedł.
Wieczorem pojechałam na małe osiedle na obrzeżach miasta. Katya mieszkała tam z ciotką, która przyjęła ją po śmierci matki. Kobieta była zmęczona, ale dobra — przyniosła herbatę, gdy opowiedziałam, kim jestem.
Katya wybiegła z pokoju, w dłoniach trzymała lalkę z urwanym ramieniem.
„Wiedziała pani?” — spytała, patrząc z nadzieją.
„Wiem wszystko, Katya. Już nie skrzywdzi nikogo.”
Dziewczynka przez chwilę patrzyła na mnie, potem przytuliła się mocno.
„Dziękuję. Mama będzie się cieszyć w niebie.”
Poczułam łzy w oczach. Nie pamiętam, kiedy ostatnio płakałam. Chyba wtedy, gdy ojciec odszedł, dawno temu.
„Katya,” — powiedziałam po chwili, — „czy lubisz kwiaty?”
„Bardzo. Mama mówiła, że każdy kwiat to dusza, która chce kochać.”
Uśmiechnęłam się.
„To może pomożesz mi? Chcę otworzyć nowy salon. Ale nie z paznokciami, nie z fryzurami. Z kwiatami. Nazwiemy go ‘Irina’. I będziesz moją główną pomocnicą.”
Dziewczynka patrzyła na mnie z otwartymi ustami.
„Naprawdę?”
„Naprawdę.”
Minął rok.
W centrum miasta, między butikami i kawiarniami, stoi teraz niewielki sklep z drewnianym szyldem: „Irina – Kwiaty z duszą.”
W środku pachnie różami i jaśminem. Za ladą śmieje się Katya — w nowej sukience, z warkoczami, które błyszczą w słońcu.
Ja przychodzę tam często. Nie jako właścicielka, ale jako ktoś, kto wreszcie nauczył się oddychać.
Czasem widzę kobiety, które zatrzymują się przy witrynie i kupują jeden, jedyny kwiat. Patrzą na niego, jakby w nim była nadzieja. I wtedy myślę, że może właśnie o to chodziło — żeby z cierpienia wyrosło coś żywego.
A kiedy zamykamy wieczorem sklep, Katya zawsze kładzie na parapecie jedną różę.
„Dla mamy,” — mówi.
I ja wiem, że Irina gdzieś tam, wysoko, uśmiecha się — i wreszcie nie płacze.
