Katarzyna objęła całą piątkę dzieci tak mocno, jakby samym uściskiem chciała przekazać im całą siłę i odwagę, o której dotąd nawet nie wiedziała, że w niej drzemie. W oczach dzieci migotało zagubienie i strach, ale także coś jeszcze — ufność. Nikt z nich nie zapytał o ojca. Może dlatego, że w głębi duszy wszyscy czuli, iż w tamtym domu nigdy nie było prawdziwego „domu”.
Wyszli w pośpiechu, a Katarzyna zatrzasnęła drzwi, nie odwracając się ani razu. Bała się, że gdyby jeszcze raz spojrzała na nieskazitelne okna, mogłaby się zawahać. A na to nie mogła sobie pozwolić.
Wsiedli do czarnego SUV-a, który Marco kupił dwa lata temu, pyszniąc się swoim sukcesem. Katarzyna uruchomiła silnik i po raz pierwszy poczuła, że kierownica należy naprawdę do niej, a nie do niego. Dzieci siedziały cicho na tylnych siedzeniach, każde ściskając w dłoni coś, co zdążyło chwycić w pośpiechu: lalkę, piłkę, książkę, plecak obklejony naklejkami.
Droga była długa i cicha, rozświetlona jedynie reflektorami i prawie pełnym księżycem. Katarzyna prowadziła niemal instynktownie, nie mając dokładnego planu. Wiedziała tylko, że musi dotrzeć tam, gdzie nazwisko Marco nic nie znaczy, a jego cień nie sięga.
Po kilku godzinach znalazła się w małym austriackim miasteczku uniwersyteckim, w którym jako młoda dziewczyna była kiedyś na koncercie. Brukowane uliczki, ciepłe światło latarni, zapach kawy unoszący się z kawiarni otwartych do późnej nocy — wszystko to emanowało spokojem i bezpieczeństwem.
Zatrzymała się w rodzinnym pensjonacie i wynajęła dwa proste pokoje. Dzieci natychmiast padły zmęczone na łóżka, a ona została przy oknie, z drżącymi dłońmi. Z kieszeni fartucha wyjęła fotografię: Marco, nieznajoma piegowata kobieta i dwoje dzieci. Długo wpatrywała się w obrazek.
„To nie jesteś ty” — powiedziała sobie w myślach. „To inna historia. Inny świat, za który ja zapłaciłam wszystkim.”
Zacisnęła pięść tak mocno, aż papier się pogiął. Potem podarła zdjęcie na drobne kawałki i wrzuciła je do kosza obok biurka.
W tej chwili pierwszy raz od wielu lat poczuła prawdziwą ulgę. Nie była już tylko żoną Marco. Nie była już kobietą, która musi znosić i milczeć. Była matką pięciorga dzieci i wolną kobietą, zdolną wybrać własną drogę.
Zamknęła oczy, nabrała głęboko powietrza. Wiedziała, że jutro będzie trudne, pełne niepewności. Ale będzie należało tylko do nich. Do niej i jej dzieci.
Po raz pierwszy od dawna uśmiechnęła się — niepewnie, ale szczerze.
