Elena zawahała się chwilę, ale w końcu wzięła chusteczkę, którą podał jej Valerio. Ten prosty gest, pełen troski, sprawił, że mrugnęła kilkakrotnie, próbując zatrzymać łzy. Nie chciała się otwierać przed obcym człowiekiem, ale w spojrzeniu Valeria było coś szczerego, co budziło w niej poczucie bezpieczeństwa.
– Dziękuję – wyszeptała cicho.
Valerio uśmiechnął się delikatnie i usiadł przy stoliku obok niej, zachowując jednak odpowiedni dystans. Wyglądał na kogoś, kto rozumie, że czasem wystarczy być obecnym, nie narzucając się.
– Wiem, że to może zabrzmieć dziwnie – odezwał się spokojnie – ale czasem człowiek potrzebuje tylko, by ktoś go wysłuchał. Nie musisz mi nic mówić, jeśli nie chcesz.
Elena zawahała się chwilę, ale w końcu wzięła chusteczkę, którą podał jej Valerio. Ten prosty gest, pełen troski, sprawił, że mrugnęła kilkakrotnie, próbując zatrzymać łzy. Nie chciała się otwierać przed obcym człowiekiem, ale w spojrzeniu Valeria było coś szczerego, co budziło w niej poczucie bezpieczeństwa.
– Dziękuję – wyszeptała cicho.
Valerio uśmiechnął się delikatnie i usiadł przy stoliku obok niej, zachowując jednak odpowiedni dystans. Wyglądał na kogoś, kto rozumie, że czasem wystarczy być obecnym, nie narzucając się.
– Wiem, że to może zabrzmieć dziwnie – odezwał się spokojnie – ale czasem człowiek potrzebuje tylko, by ktoś go wysłuchał. Nie musisz mi nic mówić, jeśli nie chcesz.
