Marc stał w holu hotelu, trzymając telefon. Drobny śnieg osiadał na szybach, a wokół trwała sylwestrowa euforia — śmiechy, tańce, muzyka. Ale on czuł tylko pustkę. Rozłączył się i westchnął.
— Co ty tu robisz? — zapytał Michel, podchodząc z kieliszkiem szampana. — Wszyscy tańczą!
— Dzwoniłem do Clary — odpowiedział Marc.
— Daj spokój. Pewnie się obraziła. Po świętach jej przejdzie.
Marc skinął głową, ale nie był tego taki pewien. Cisza Clary była inna niż zwykle.
Do pokoju wrócił po trzeciej. Na ekranie telefonu migała data: 1 stycznia. „Może jutro”, pomyślał.
Następnego dnia — nadal żadnej wiadomości. Media społecznościowe Clary milczały. Zaniepokojony, pojechał do rodziców do Brukseli. Świąteczna atmosfera, gwar rodziny, ciepło domu — wszystko, co powinno cieszyć, tylko podkreślało jego niepokój.
— A Clara? — zapytała mama, nalewając herbatę.
— Nie wiem. Jej telefon jest wyłączony.
— Marc… nie zostawiaj tego tak. Ona jest w ciąży. Kobiety wtedy wszystko przeżywają mocniej.
Milczał. Czuł, że ta cisza to nie tylko obraza. To coś głębszego — brak.
Po dwóch dniach wrócił do Lyonu. Mieszkanie było ciche, zimne. Kiedy otworzył szafę i zobaczył brak rzeczy Clary, przeszył go dreszcz. Zadzwonił do jej matki, do Sophie — bez skutku. W końcu odezwał się Michel:
— Sophie mówiła, że widziano matkę Clary w miejskim szpitalu.
Marc nie czekał. Pojechał natychmiast.
W szpitalu przy ladzie zapytał o żonę.
— Clara Dumont? — pielęgniarka spojrzała na ekran komputera. — Przyjęta w nocy z 31 grudnia. Poród był trudny, ale… dziewczynka urodziła się zdrowa.
Marc zesztywniał. — Urodziła?
— Może pan ją zobaczyć na chwilę.
Wszedł do sali. Clara spała, blada, ale spokojna. Na stoliku leżała różowa bransoletka z imieniem „Élodie” i list. Marc usiadł i drżącymi dłońmi otworzył kopertę.
„Marc,
Próbowałam się dodzwonić, ale nie chciałam psuć wam świąt.
Wszystko zaczęło się nagle. Bałam się, ale kiedy wzięłam Élodie na ręce, płakałam.
Nie z dumy, tylko z samotności.
Nie obwiniam cię. Może oboje się zagubiliśmy.
Proszę, opiekuj się nią. Nawet jeśli my… już nie będziemy razem.”
Marc zacisnął list w dłoniach, czując, jak wszystko w nim pęka.
— Przepraszam… — wyszeptał. — Nie wiedziałem…
Clara otworzyła oczy. Jej spojrzenie było zmęczone, ale ciepłe.
— Przyszedłeś…
— Powinienem był wcześniej.
Między nimi zapadła cisza — inna niż wcześniej. Nie była pusta. Była pełna znaczeń.
Do sali weszła pielęgniarka z maleńkim zawiniątkiem.
— Mała Élodie chce poznać tatę — powiedziała z uśmiechem.
Marc wziął dziecko w ramiona. Usta dziewczynki poruszały się cicho, szukając ciepła.
— Witaj, kochanie…
Łzy spływały mu po policzkach.
Mijały dni. Clara dochodziła do siebie, a Marc codziennie przychodził. Niewiele mówili, ale ich milczenie miało nową jakość — spokojną, bez gniewu. Jakby wszystko mogło zacząć się na nowo.
Pewnego lutowego poranka Clara wyszła ze szpitala z Élodie w ramionach, a Marc szedł obok niej. Śnieg topniał, a miasto rozświetlało się słońcem.
— Nie wiem, co będzie dalej, — powiedziała Clara cicho. — Ale nie chcę już uciekać.
Marc ujął jej dłoń. — Ja też nie. Może nie będzie idealnie, ale… spróbujmy jeszcze raz.
Clara spojrzała na niego i skinęła głową.
Szli razem chodnikiem, a Marc pomyślał, że czasem trzeba wszystko stracić, żeby nauczyć się kochać od nowa.
Po raz pierwszy od dawna czuł, że naprawdę jest w domu.
