Wszyscy sugerują bym sprzedała dom na wsi po moich rodzicach. Jest jednak powód, dla którego tak uparcie się przed tym wzbraniam

Kiedy ostatnio pojechałam do wsi, aby przeprowadzić prace porządkowe wokół domu i naprawić dach garażu, moja teściowa przywitała mnie bardzo nieprzyjemną awanturą. Stało się jasne, że to nie tylko jej zdanie, ale także mojego męża, który milczał za jej plecami. Oboje nie rozumieją, dlaczego inwestuję czas i pieniądze w ten dom. Ale ja nie zamierzam nikogo słuchać i jestem pewna, że robię słusznie.

Straciłam rodziców stosunkowo wcześnie i odziedziczyłam nasz wiejski dom. Moi rodzice byli bardzo pracowitymi ludźmi, a dom był zawsze wypełniony życiem i ciepłem.
– Mam świadomość, że twoje życie toczy się daleko stąd, – mówiła mi mama – ale nigdy nie sprzedawaj tego domu. Życie jest nieprzewidywalne, a posiadanie własnego kąta da ci pewien spokój.

Najpierw nie rozumiałam jej słów, ale z czasem stało się to jasne. Dzisiaj mam 47 lat, moje dzieci dorosły i mają własne rodziny. Mimo to, w każdą wolną chwilą wracam do tego domu.

Przez lata przeprowadziłam kapitalny remont, odnowiłam łazienkę, wymieniłam ogrodzenie i zrobiłam nowy dach. Nie prosiłam o wsparcie finansowe męża; wszystko opłaciłam z własnych oszczędności i dodatkowych zarobków. Jestem księgową, więc nie zarabiam najgorzej, a obecnie mam też inne źródła dochodu.

Nie raz mój mąż sugerował, że lepiej byłoby sprzedać dom zamiast w niego inwestować. Nie rozumie, dlaczego mimo posiadania mieszkania w mieście, jeżdżę 200 km do wsi i tam coś robię. Ostatnio, po naprawie dachu garażu, teściowa znowu urządziła mi scenę. 

Zauważyła, że wydałam na ten dom tyle pieniędzy, że mogłabym kupić mieszkanie pod Warszawą. Dom w wsi nie jest dla mnie tylko budynkiem; to miejsce, które kryje w sobie wspomnienia, tradycje i dziedzictwo mojej rodziny. To nie jest kwestia finansów czy praktyczności, ale głęboko zakorzenionej potrzeby zrozumienia, skąd się wywodzę i co mogę przekazać kolejnym pokoleniom.

Możliwość wrócenia do korzeni, do miejsca, które zawsze będzie dla mnie ‘domem’, to pewien rodzaj luksusu, który nie podlega ocenie ani przez męża, ani przez teściową. To inwestycja w moje poczucie bezpieczeństwa i spokoju, które nie ma ceny.

Z wiekiem coraz bardziej rozumiem, że mama miała rację. Moja przyjaciółka, która ma ponad 60 lat, niedawno rozwiodła się ze swoim mężem. Całe życie mieszkała w domu teściowej i kiedy ich związek się zepsuł, została po prostu wyeksmitowana. Inna znajoma, będąc na emeryturze, wynajęła swoje mieszkanie i wyjechała na wieś, mówiąc, że zmęczyła się zgiełkiem miasta.

W obliczu nieprzewidywalności życia, to właśnie ta wiejska chata stanowi dla mnie pewien stały punkt w zmiennej rzeczywistości. Zdaję sobie sprawę, że dla wielu ludzi moje działania mogą wydawać się nieracjonalne lub nawet rozrzutne, ale każda złotówka i każda chwila, którą inwestuję w ten dom, to inwestycja w moją przyszłość i w przyszłość mojej rodziny. Kiedyś, gdy będę potrzebowała ucieczki od miejskiego zgiełku czy zmian w życiu, zawsze będę miała gdzie wrócić, a to poczucie bezpieczeństwa i przynależności, które mi to miejsce daje, jest dla mnie bezcenne.

Dlatego nie zamierzam słuchać krytyki i będę kontynuować troskę o dom, który dla mnie jest o wiele więcej niż tylko czterema ścianami. Czyż to tak trudno zrozumieć? Czyż nie powinniśmy dbać o naszą przyszłość i rozważać wszystkie opcje? Czy wy byście sprzedali ten dom, będąc na moim miejscu?

Wiele osób dzieli się z nami swoimi historiami, aby dowiedzieć się, co inni o tym myślą. Jeśli masz swoją opinię lub sugestię dotyczącą tej historii, proszę napisz ją w komentarzach na Facebooku.    

-->