Ja nie prowadzę domu spokojnej starości! – po usłyszeniu słów swojej synowej, Danusia postanowiła pomyśleć o sobie i zadbać o swój komfort. Zrobiła coś, czego jej najbliżsi zupełnie się nie spodziewali.

Tę historię opowiedziała mi babcia. Mieszka ona na wsi, ale staram się często do niej jeździć w odwiedziny.

Kiedy zauważyłam, że sąsiedni dom został sprzedany, zapytałam babcię, gdzie jest jej przyjaciółka, Pani Danusia.

— Ona mieszka w domu spokojnej starości od pół roku — powiedziała babcia, a potem zaczęła szczegółowo opowiadać, co się stało.

Pani Danusia była dobrym człowiekiem. Całe życie pracowała dla swoich dzieci. Miała duże gospodarstwo, więc miała możliwość pomagać wszystkim i dodatkowo zarabiać na życie, sprzedając warzywa z ogrodu. Kobieta oszczędzała każdy zarobiony grosz i odkładała go w pudełku. Część trzymała na „czarną godzinę”, a resztę przekazywała synowi, który mieszkał w mieście.

Kiedy nadeszła starość, Pani Danusia zrozumiała, że nie będzie już w stanie pracować tak samo intensywnie. Nie była w stanie poradzić sobie sama ze wszystkimi obowiązkami, a dzieci odwiedzały ją rzadko. Głównie po żniwach, żeby zabrać coś dla siebie.

Wkrótce kobieta zaczęła mieć problemy ze wzrokiem. Zadzwoniła do syna, aby powiedzieć mu o swoich kłopotach. W ich wiosce nie było okulisty, więc syn musiał zawieźć staruszkę do lekarza w mieście.

Syn oczywiście przyjechał po matkę, ale jego żona nie była z tego powodu zadowolona. Tym bardziej, że teściowa miała zostać na noc, bo było już za późno na powrót do wsi. Usiedli, żeby napić się herbaty i porozmawiać. A kiedy Pani Danusia poszła odpocząć, jej syn postanowił porozmawiać z żoną.

— Kochanie, mama traci zdolność do samodzielnego życia. Ma wiele dolegliwości. Potrzebna jest specjalistyczna opieka — powiedział żonie.

— I co z tego? Ja nie prowadzę domu spokojnej starości. Ona nie będzie mieszkać u nas! Przypominam, że połowę mieszkania kupili moi rodzice, więc mam prawo podejmować decyzje.

— Nie sądziłem, że jesteś tak bezduszna. Moglibyśmy sprzedać dom matki i kupić ci samochód…

— Nie potrzebuję samochodu! Nie za taką cenę! Nie mam zamiaru nosić za nią nocników!

—  Nie gadaj głupot!

W tym momencie małżonkowie zauważyli, że Danusia stoi przy drzwiach.

— Mamo… — mężczyzna ledwo wydusił ze siebie słowa.

— Chciałam tylko wziąć okulary, bo znalazłam interesującą książkę. Znajdź mi, synku, porządny dom spokojnej starości. Nie mogę już dłużej mieszkać na wsi. Wam też nie chcę zawadzać. — powiedziała matka i poszła do innego pokoju.

Mężczyzna spuścił głowę, a jego żona zaczęła się awanturować.

Kilka dni później syn z matką pojechali do domu spokojnej starości. Uprzejmi i troskliwi pracownicy od razu zaczęli pomagać Pani Danusi rozpakować rzeczy. Sam pensjonat był jednak stary i zaniedbany, bo synowa również tutaj postanowiła zaoszczędzić pieniądze. Syn obiecał jednak wyremontować pokój, aby jego matka mogła wygodnie mieszkać.

Lecz szybko zapomniał o swojej obietnicy. Nie dzwonił do matki przez pół roku. Po tym czasie Pani Danusia sama zadzwoniła syna i poprosiła go o wystawienie domu na sprzedaż. Kiedy znalazł się kupiec i notariusz potwierdził sprzedaż, syn wreszcie przyjechał do domu spokojnej starości odwiedzić matkę.

Po przybyciu na miejsce, zobaczył jak wiele w tym czasie się zmieniło. Pensjonat został odmalowany, zmienił się wystrój, a w pokoju jego matki nawet pojawił się telewizor.

— Czy macie sponsora? — syn zapytał dyrektora spotkanego na korytarzu.

— To pańska matka to zorganizowała! To wszystko dzięki niej!

— W jaki sposób? Przecież ona nie ma pieniędzy!

Pani Danusia stała z boku i obserwowała całą sytuację. Syn był zdezorientowany i nerwowy. Nie mógł uwierzyć w to, co usłyszał. Przecież matka mogła przekazać te pieniądze im, a nie inwestować w działalność charytatywną.

Synowa kipiała ze złości. Czy starcom nie jest wszystko jedno, jak spędzają swoje lata? Oskarżyła teściową o egoizm. Nie podobało jej się, że kobieta postanowiła zatroszczyć się o siebie i swój komfort.

Jednak staruszka była pewna, że postąpiła właściwie. Lepiej pomagać dobrym ludziom niż rodzinie, dla której się nie liczysz.

Wiele osób dzieli się z nami swoimi historiami, aby dowiedzieć się, co inni o tym myślą. Jeśli masz swoją opinię lub sugestię dotyczącą tej historii, proszę napisz ją w komentarzach na Facebooku.    

-->