Syn postanowił rozwieść się z żoną i wrócić do mieszkania matki, lecz przeszkadzała mu obecność ojczyma, więc zażądał, by matka wyrzuciła go z domu.

— Mamo, rozstaliśmy się z Renatą, więc będę mieszkać z tobą. Twój mąż nie ma prawa mieszkać tutaj, to mój dom. Nie będę mieszkał z obcym człowiekiem pod jednym dachem. Albo wynajmij mi mieszkanie, albo wyrzuć go, — mówił Igor przez telefon do swojej matki.

Urszula wychowywała syna bez męża. Kiedy Igor miał trzy lata, zginął w wypadku. Po prostu zasnął za kierownicą wracając z delegacji. Od tego czasu minęło już 30 lat, ale nadal boi się nocnych telefonów.

Żyła sama z synem, a lata dziewięćdziesiąte nie były łatwym okresem dla nich. Urszula musiała rzucić pracę w szkole, bo pieniędzy nie wystarczało i zatrudniła się w fabryce, bo zarobki tam były lepsze. Nawet pracowała jako taksówkarka w weekendy, żeby utrzymać syna. Małego Igora często zostawiała u sąsiadki, bo nie miała nikogo do pomocy. Przetrwała jak tylko mogła.

Czas mijał. Igor dorósł, zdobył wykształcenie i stanął na własnych nogach. Potem pojawiła się dziewczyna. Urszula polubiła Renatę; była spokojną i cichą dziewczyną. Syn zamieszkał u niej, bo miała własne mieszkanie po babci i przygotowywali się do ślubu.

W pustym mieszkaniu Urszula czuła się smutna i samotna. Nawet myślała o przygarnięciu jakiegoś zwierzaka, żeby mieć z kim porozmawiać.

Pewnego dnia spacerując po parku, poznała Andrzeja. Dosłownie uratował jej nowe buty, których obcas utknął w kanalizacyjnej klapie. To spotkanie było przełomowe, bo gdy ich spojrzenia się spotkały, coś się w nich zmieniło. Andrzej był wdowcem, więc mieli wiele wspólnego. Ich relacje rozwijały się tak szybko, że postanowili się pobrać. Nie było nic w tym złego.

Wzięli skromny ślub, zaprosili najbliższych do kawiarni i zaczęli budować wspólne życie. Wszyscy krewni cieszyli się, że Urszula wreszcie znalazła szczęście, tylko jej syn był niezadowolony. Uważał, że jego matka jest za stara na ślub.

Po ślubie zamieszkali w mieszkaniu Urszuli, bo w mieszkaniu Andrzeja trwały prace remontowe. Urszula nie mogła być bardziej szczęśliwa, nawet z pierwszym mężem nie była tak szczęśliwa. Razem im było dobrze. Byli uzupełnieniem siebie, drugą połówką.

Ich szczęście nie trwało długo. Wieczorny telefon od syna wszystko zmienił. Poinformował, że pokłócił się z żoną, chce się rozwieść i wraca, żeby mieszkać u matki.

— Nie martw się, mamy dwa pokoje. Ciasno, ale bez przesady. Poza tym remont niedługo się skończy, — uspokajała syna Urszula.

— Nie, mamo, nie będę mieszkać pod jednym dachem z obcym facetem. Twój mąż nie ma prawa mieszkać tutaj, to mój dom. Albo wynajmij mi mieszkanie, albo wyrzuć go, — mówił Igor przez telefon do swojej matki.

Urszula nie wiedziała, jak to powiedzieć Andrzejowi. Jednak sam zauważył zamartwienie żony i zapytał o wszystko.

— Nie martw się, coś wymyślę. I nie denerwuj się na syna, jest młody, jeszcze wiele nie rozumie, — powiedział Andrzej.

Następnego dnia Andrzej wrócił z pracy i powiedział żonie, żeby zbierała rzeczy. Umówił się z córką, że na razie zamieszkają u niej. Dziewczyna przyjęła ich bardzo serdecznie, szybko z Urszulą się zrozumiały i polubiły.

— Tato, nie martw się o nią. W moim domu zawsze będzie miejsce dla was. Za kilka tygodni remont się skończy, a wy będziecie już mieszkać osobno, — powiedziała.

— Dziękuję, córeczko. Jesteśmy ci bardzo wdzięczni.

Igor ucieszył się z takiego rozwiązania. Co prawda, nie spodziewał się, że matka tak szybko rozwiąże sprawę mieszkania. Ta sytuacja uświadomiła Urszuli wiele rzeczy. Zrozumiała, że wychowała egoistycznego syna, który myśli tylko o sobie.

Wiele osób dzieli się z nami swoimi historiami, aby dowiedzieć się, co inni o tym myślą. Jeśli masz swoją opinię lub sugestię dotyczącą tej historii, proszę napisz ją w komentarzach na Facebooku.    

-->