Żyłam z mężem tyranem przez dziesięć lat. Talerz, który pękł w odpowiednim momencie, rozwiązał cały problem

Dziesięć lat. Tyle czasu znosiłam lekceważące zachowanie mojego męża, jego arogancką postawę, jego totalny brak szacunku. W dniu, kiedy pękł mi talerz, który dostałam w komplecie po mamie, wszystko się zmieniło. Jakby ten drobny incydent nagle otworzył mi oczy na to, co trwało zbyt długo.

Jestem Iza, kiedyś byłam bardzo energiczną, radosną dziewczyną. Zakochałam się w Jurku, „najlepszym facecie we wsi”, jak mówili wszyscy. Wydawał mi się inny, wyjątkowy, ale szybko przekonałam się, jak bardzo się myliłam. Już od pierwszego dnia naszego małżeństwa czułam, że coś jest nie tak. Zamiast wspólnego życia, miałam obok siebie tyrana, który traktował mnie jak służącą.

Wszystko zaczęło się od małych rzeczy. Jurek wrzucał swoje brudne skarpetki gdziekolwiek, zostawiał puste butelki i talerze po całym domu. Myślałam, że to minie, czasem mężczyźni nie wynoszą z domu rodzinnego porządku. Ale nie minęło. Przez dziesięć lat jego niechlujstwo stało się moim codziennym koszmarem. Wciąż sprzątałam, wciąż próbowałam utrzymać porządek, ale on… on nawet nie zauważał mojego wysiłku.

Tego dnia, kiedy wszystko się zmieniło, dzień był jak każdy inny. Jurek wrócił do domu, rzucił swoje rzeczy gdzie popadnie i włączył telewizor. Zostawił pusty talerz na stoliku w pokoju. Poprosiłam go, żeby zabrał talerz do kuchni. Powiedział, że zrobi to później. Znałam to „później”. To nigdy nie nadchodzi. Gdy zapytałam po raz drugi, wybuchł. Krzyczał, że przeszkadzam mu w oglądaniu meczu, że zawsze narzekam.

I wtedy stało się. Podczas sprzątania, omyłkowo uderzyłam odkurzaczem w stół. Talerz spadł i rozbił się. To był moment przełomowy. Jego krzyki, jego gniew… już nie mogłam tego znosić. Coś we mnie pękło razem z tym talerzem.

Nie czekałam dłużej. Zebrałam swoje rzeczy i poszłam do taty. Byłam zdecydowana – to koniec. Złożyłam pozew o rozwód. Teraz żyję sama, ale ta samotność to błogosławieństwo. Dzięki niej odzyskałam spokój, którego tak długo mi brakowało.

Czasami, patrząc na skrawki tego talerza, które zachowałam jako przypomnienie, myślę sobie, że była to najlepsza rzecz, jaka mogła mi się przydarzyć. Moja mama zmarła kilka lat temu w nieszczęśliwym wypadku. Nigdy nie wierzyłam w żadne znaki, ale głęboko w sercu czuję, że mama nade mną czuwała i to był znak od niej, żebym ratowała siebie póki jeszcze czas. Dzięki niej w końcu znalazłam w sobie siłę, by powiedzieć dość. To paradoks, ale jestem wdzięczna, że odzyskałam wolność w najbardziej potrzebnym momencie.

Wiele osób dzieli się z nami swoimi historiami, aby dowiedzieć się, co inni o tym myślą. Jeśli masz swoją opinię lub sugestię dotyczącą tej historii, proszę napisz ją w komentarzach na Facebooku.    

-->