Nie martw się, mamo! Odwiedzimy Cię!

– Mamo, dlaczego pozbierałaś naczynia? Poprosiłam cię! – Powiedziała z irytacją córka.

– Ale chciałam pomóc…- odpowiedziała matka.

– Twoja pomoc tylko pogarsza sprawę! Nie wiesz gdzie i co powinno być. W dodatku wszystko myjesz źle, ja muszę wszystko umyć sama dokładanie.

– Przepraszam, nie będę się więcej wtrącać.

– Mam zmywarkę. Jeśli nie wiesz, jak jej używać, nie dotykaj naczyń!

Matka spuściła głowę z poczuciem winy i usiadła na krześle.

– Nic, zaraz umrę… Nie będziesz miał ciężaru…- szepnęła.

– Jakiego ciężaru?! Po prostu zrób to, o co proszę.

–  Dobrze, córko, dobrze…

Matka ze smutkiem wyjrzała przez okno i przypomniała sobie swoje życie. Ma ona syna Mikołaja, mieszka daleko, pracuje jako archeolog. Po śmierci męża córka postanowiła zabrać do siebie matkę i sprzedać jej dom w celu spłacenia reszty kredytu.

Staruszce bardzo nie spodobał się ten pomysł. Mimo to lepiej czuła się wśród swoich rodzimych murów. Ale zrozumiała, że jeśli odmówi córce, później na starość nie będzie się miał kto nią zająć…

Od pierwszego dnia staruszka czuła się jak obca osoba. Piecze ciasta, córka narzeka na bałagan. Umyje naczynia – córka również jest niezadowolona. Albo da za mało proszku do prania, wtedy rzeczy się nie odpierają. Ogólnie rzecz biorąc, liczba niezadowolenia córki rosła każdego dnia.

Matka była bardzo zraniona, jej wnuki również ją zlekceważyły i nie miały szacunku do swojej babci. Cały dzień stara kobieta siedziała w swoim małym pokoju, a ostatnio nie została nawet zaproszona na kolację. Córka patrzyła na swoją powolną i nieco zaniedbaną matkę tak bardzo, że kawałek jedzenia nie przechodził jej przez gardło.

Przekazywała ona swoją emeryturę córce, ale ta nadal była nieszczęśliwa, była zdenerwowana, że ​ matka zakłóca ich zwykły tryb życia. Długo szukała wyjścia z sytuacji i zdecydowała się wysłać mamę do domu opieki. Była to raczej inicjatywa jej męża, a że nie była przyzwyczajona do kłótni z nim, więc szybko się zgodziła.

– To nie jest takie straszne, jak myślisz. Jest tam personel medyczny i odpowiednia opieka. Znajdzie sobie przyjaciół, bo w domu jest zamknięta przez cały dzień – przekonywał żonę mąż, aby się zgodziła.

Córka była zawstydzona, ale postanowiła być posłuszna mężowi. Z drżącym głosem zaczęła rozmowę z matką. Stara kobieta od razu zrozumiała, o co toczy się gra. Pogodziła się z decyzją córki, skinęła głową, a po jej policzku spłynęła łza.

– Nie martw się, mamo. Odwiedzimy Cię! – Uśmiechnęła się.

Słowa córki jeszcze długo brzmiały w głowie matki. Chciała w nie wierzyć, ale zrozumiała, że ​​rzeczywistość jest zupełnie inna.

Wiele osób dzieli się z nami swoimi historiami, aby dowiedzieć się, co inni o tym myślą. Jeśli masz swoją opinię lub sugestię dotyczącą tej historii, proszę napisz ją w komentarzach na Facebooku.    

-->