Czuję się tak zawstydzona, że zupełnie nie kocham mojego syna. Ale on jest tak bardzo podobny do swojego ojca

Mój syn, Maksymilian, niedługo skończy cztery lata. Chodzi do przedszkola, jest sprytny, aktywny, artystyczny, nauczycielka jest nim zachwycona, główne role na apelach to nasze, ale wszystkie te osiągnięcia syna pozostawiają mnie zupełnie obojętną, z jednego prostego powodu – nie kocham go.

Pewnie straszno słyszeć takie słowa od matki, ale to prawda, której staram się, ile to możliwe, ukryć przed wszystkimi wokół, przede wszystkim przed synem. Nie wiem, jak skutecznie mi to idzie, ale mam wrażenie, że synek zaczyna zauważać moje chłodzenie wobec niego. Na zewnątrz wszystko u nas jest w porządku, rozmawiamy, chodzimy do sklepów wybierać zabawki, uczymy wiersze, słowa roli, uprawiamy sport. Wszystko to robię siłą, zmuszając siebie. Oczywiście brakuje tej ciepłości i szczerości, które są takie ważne dla dzieci.

Doskonale rozumiem powód mojej niechęci do Maksymiliana (zawsze tak go nazywam). Syn jest bardzo podobny do swojego taty, zarówno pod względem wyglądu, jak i charakteru. On jeszcze o tym nie wie, tak samo jak nie wie, gdzie jest jego tata. Pyta o to rzadko, i staram się unikać bezpośredniej odpowiedzi.

A tata nie jest tak daleko, mieszka w naszym mieście, żyje sobie dobrze, kieruje solidną firmą i absolutnie nie chce interesować się naszymi sprawami.

Byliśmy małżeństwem nieco ponad rok. W tym czasie zaszłam w ciążę, donosiłam i urodziłam syna, tego samego dziedzica, którego mąż bardzo pragnął. Mąż był nieformalny, żyliśmy bez pieczątek w paszporcie, a ja podchodziłam do tego spokojnie, rozważając, że pieczątka jeszcze nikogo nie powstrzymała od rozwodu. Teraz myślę inaczej, ponieważ pieczątka nakłada na oboje małżonków pewne zobowiązania, przynajmniej finansowe. A nasza “wolność” pozbawiła ukochanego, jak sądziłam, mężczyznę wszystkich tych problemów.

Ciąża nie była dla mnie łatwa, przez połowę czasu z dziewięciu miesięcy musiałam leżeć na oddziale, o małżeńskich obowiązkach lekarz mi zabronił nawet myśleć, więc mąż w tym czasie nie rozmawiał ze mną jak mężczyzna. Znalazł jednak alternatywę dla naszej komunikacji. Dowiedziałam się o tym nie od razu, gdy synowi skończyły się cztery miesiące. Wtedy wreszcie mnie wypisano ze szpitala, gdzie dochodziłam do siebie po porodzie, raz na oddziale, raz na leczeniu ambulatoryjnym. Dziecko przez te miesiące było na barkach moich rodziców, tata w ogóle się nim nie interesował, powołując się na ogromne obowiązki biznesowe. Prawda, w pieniądzach nie odmawiał, opłacał wszystkie wydatki, wrzucał przyzwoite sumy na konto i zapewniał rodzicom wszystko, co było potrzebne dla dziecka.

W dniu mojego wypisania, spokojnie poinformował mnie, że bardzo się cieszy z mojego powrotu do zdrowia, teraz on zdejmuje z siebie wszelkie obowiązki męża i taty, ponieważ pokochał inną kobietę, z którą spotyka się już od samego początku mojej ciąży. On tak rozumiał, jakby chodziło nie o to, że nas porzuca los, a o wymianę telefonu na nowy…

Widząc absolutnie obojętne oczy ojca Maksymiliana, zrozumiałam, że próba czegoś od niego jest zupełnie bezsensowna, człowiek znajduje się w zupełnie innej płaszczyźnie moralnej. Mój konkubent odszedł, a ja z każdym dniem czułam coraz większą niechęć do niego.

Maksymilian dorastał, rysy twarzy się zmieniały, to po prostu kopia taty. A gdy chłopcu było około roku, zdałam sobie sprawę, że utożsamiam go z byłym mężem w stu procentach, podświadomie przerzucając winę za dorosłego mężczyznę przed siebie na nieporadne dziecko. Miałam nadzieję, że matczyne uczucia przeważą, ale nie, wszystko tylko się pogarsza.

Nie wiem, co z tym zrobić. Radziłam się z mamą, ona poleciła pójść do psychologa, ale już wiem, co mi powie jakiś wykształcony specjalista – postaraj się zapomnieć, postaraj się pokochać, postaraj się nie myśleć, itp. nonsens.

Najmniej chciałabym, żeby syn dorósł do takiego samego, jak jego ojciec, a przy moim takim stosunku jest to całkiem realne. Bez mojej miłości w jego duszy będzie pustka i obojętność, a jeśli w życiu zdarzy się sytuacja, podobna do mojej, on z pewnością, tak jak jego ojciec, odwróci się i odejdzie od kobiety, nie obciążając się żadnymi troskami.

Bardzo chciałabym złamać swoje stereotypy, ale na razie mi się to nie udaje…

Wiele osób dzieli się z nami swoimi historiami, aby dowiedzieć się, co inni o tym myślą. Jeśli masz swoją opinię lub sugestię dotyczącą tej historii, proszę napisz ją w komentarzach na Facebooku.    

-->