“Nie jestem wycieraczką dla podłogi”. Oto, jak ukarałam męża za brak szacunku…

To rzeczywiście dziwne, ale po 7 latach małżeństwa mój mąż nagle zdecydował, że to on jest głową rodziny i ma prawo mnie wychowywać i poniżać. Na początku próbowałam znosić to milczeniem, myśląc, że to może tylko taki okres. No cóż, zdarza się, że ktoś coś przetrzyma i potem puści, ale nie w tym przypadku! Sytuacja tylko się pogarszała. Nie chciałam się kłócić, więc cierpliwie znosiłam to, ale w końcu straciłam cierpliwość.

W końcu doszłam do wniosku, że nie zasługuję na takie traktowanie. Nie da się normalnie żyć z osobą, która nie szanuje. Dlatego postanowiłam go trochę pouczyć.

Okropnie żałowałam, że moje wysiłki nie były doceniane. Przecież też pracuję i wydaję pieniądze na jedzenie i podstawowe potrzeby. Owszem, moja pensja jest znacznie niższa niż jego, ale to nie oznacza, że mogę być poniżana!

Postanowiłam zaproponować mężowi życie osobno, jak sąsiedzi. Będziemy płacić połowę za mieszkanie, a resztę każdy na siebie. Na szczęście mamy dwa oddzielne pokoje w mieszkaniu, więc bez problemu przeniosłam swoje rzeczy do salonu. Telewizor i konsolę oddałam mężowi do sypialni, przecież i tak nie korzystałam z nich. Początkowo mówił, że oszalałam, ale stanowczo powiedziałam mu, że nie akceptuję takiego traktowania. Nie miał zamiaru się poprawiać, więc zgodził się na ten eksperyment.

I wiecie co? Od tego czasu czuję taką wolność i kontrolę nad własnym życiem, jakiej nigdy wcześniej nie doświadczyłam! Teraz po pracy nie muszę od razu biec gotować obiadu, mogę spokojnie wyjść na spacer i po prostu kupić sobie kefir.

Nie wydaję wszystkich pieniędzy na jedzenie, bo sama mało jem. Nawet udało mi się pójść do salonu fryzjerskiego i odświeżyć fryzurę. W weekendy nie muszę już sprzątać całego domu, tylko mogę iść spotkać się z przyjaciółkami. Ogólnie rzecz biorąc, teraz żyje mi się łatwiej, a jeszcze zostaje trochę pieniędzy.

Mój mąż nie rozmawia ze mną, ale widzę, że to go nie obchodzi. Obiaduje na przykład pierogami albo kanapkami. Jest zły. Nawet schudł, bo nikt mu nie gotuje na obiad do pracy. Bielizna i czyste skarpetki dawno się skończyły, ale z pralką nie potrafił się oswoić. Nawet przestawił się z wieczornego prysznica. Ludzie zaczynają go omijać szerokim łukiem.

Kiedyś zapytał mnie, gdzie kupuję taki pyszny chleb. Postanowiłam nie mówić mu. Przykro mi, że nie wie, że od dwóch lat jest piekarnik w kuchni. Tak żyjemy – jako rodzina, a jednocześnie jako obcy.

Czy boję się, że odejdzie? Nie. Wszystko mi jedno. Nie zamierzam znosić takiego traktowania. Nie wiem, co przyniesie przyszłość, bo mąż jest zbyt dumny, żeby prosić o przebaczenie. Ja także nie mam zamiaru przepraszać. Czas pokaże, co dalej. Na szczęście jeszcze nie mamy dzieci.

Jak byście postąpili na moim miejscu?

Wiele osób dzieli się z nami swoimi historiami, aby dowiedzieć się, co inni o tym myślą. Jeśli masz swoją opinię lub sugestię dotyczącą tej historii, proszę napisz ją w komentarzach na Facebooku.    

-->