Գովազդի համար զանգահարել 099 999 409

Ադրբեջանը սեփական քաղաքացիներից թաքցնում է բազմաթիվ զոհերի՝ վերջիններիս քողարկելով դատարկ հայտարարություններով

Անհերքելի փաստ է, որ ապրիլյան 4 օրյա պատերազմն իր բացասական ազդեցությունը թողեց Ադրբեջանի հանրության՝ սեփական բանակի հանդեպ ունեցած վստահության վրա։ Նախ, Ադրբեջանի վերնախավի նախաձեռնած մարտական գործողությունները, որոնք մեծ հաշվով տապալվեցին, ի չիք դարձրին այդ երկրի պաշտպանության նախարարի պարբերական հայտարարություններն այն մասին, թե Ադրբեջանի բանակը մի քանի օրում կհասնի Ստեփականակերտ, Շուշի...: Նույն նախարարը նաև հաճախ սիրում էր հայտարարել, թե Ադրբեջանի ԶՈւ-ն կարող է մեկ հարվածով ոչնչացնել «թշնամու» ռազմական կառույցների 70 տոկոսը։ Բազմաթիվ կորուստներից հետո հասարակ ադրբեջանցիների առաջացել են այս հարցները՝
1. ո՞ւր է մեր ժամանակակից զինտեխնիկան, որով պետք է հաղթանակ տոնեինք,
2. ինչպե՞ս է ձեր ներկայացրած աղքատագույն երկիրը, որտեղ «սովից մեռնում են», կարողանում դիմակայել մեր գերհզոր բանակին... 
Այսօր կարող ենք պնդել, որ 4 օրյա պատերազմը լակմուսի թուղթ էր, որը հստակ ցույց տվեց և՛ հայկական կողմի, և՛ Ադրբեջանի իրական հնարավորությունները։ Ադրբեջանի հանրության մի ստվար զանգված, կարծես թե, սկսել է հասկանալ, որ սեփական իշխանությունները տարիներ շարունակ խաբել են իրենց: Նույնիսկ կարծիքներ են հնչում, որ եթե Ադրբեջանը փորձի կրկին վերսկսել ռազմական գործողություններ, ապա չի ստանա այն աջակցությունը, որը հանրությունը ցույց էր տալիս վերջին բախումների ժամանակ: Իսկ նման վերաբերմունքի պատճառները ավելի քան պարզ են. Ադրբեջանը սեփական քաղաքացիներից թաքցնում է բազմաթիվ զոհերի՝ վերջիններիս քողարկելով դատարկ հայտարարություններով։

Նյութի աղբյուր` https://www.facebook.com/ashot.movsissyan/posts/1035181946553474

Հեղինակ

Հեղինակի այլ գրառումներ

Մեկնաբանություններ

ՖԲՀ

Քաղաքականություն

  • /uploads/photos/XGNPHybjZr7dhjoMy7JS.jpg

    Ադրբեջանի բանակում խնդիրներ կան: Դա հասկանալու համար ինչ-որ հավաստի տեղեկություններ պետք չեն: Բավական է նայել փաստերին: Զորամասերից եկող տվյալների ամփոփման համաձայն՝ ոչ կանոնադրական հարաբերություններով պայմանավորված միջադեպերի քանակի ավելացման ֆոնին զորամասերից մեկում ծեծելով զինվոր են սպանում, արդյունքում այդ սպանվածը հռչակվում է հերոս, իսկ նրա ընտանիքը որպես պարգև ստանում է բնակարան: 9 օր առաջ Զաքիր Հասանովը կոլեգիալ նիստ է հրավիրում իր մոտ, որին մասնակցում են կորպուսների ու զորամասերի հրամանատարները, ովքեր խիստ հանձնարարական են ստանում հետևել բարոյահոգեբանական վիճակին: Ահա այսօր Զաքիրը նորից մեկնում է առաջնագիծ՝ ծանոթանալու անձնակազմի ծառայությանը: Նրան զեկուցում են, պատվում, հարգում են, ինքն էլ կանգնում, ոգևորիչ ճառ է ունենում զինվորների առաջ: Եթե տեղեկատվության միջից մաքրում ենք պաթետիզմը, ստացվում է, որ խնդիրը լուրջ է, իսկ Զաքիրը իր՝ կինեմատոգրաֆիայի նկատմամբ ունեցած թուլությամբ թերևս ապացուցել է, որ հարց լուծող չէ, այլ իր մոտ շատ լավ է ստացվում խնդիրը դիմափոշու միջոցով ծածկելը, ինչը Ադրբեջանում թե՛ հանրության և թե՛ իշխանության մոտ ընդունելի ու աշխատող տարբերակ է: Մենք էլ ենթադրում ենք, որ բանակի բարոյահոգեբանական վիճակն այնքան էլ չի հուզում ռազմական ղեկավարությանը, այլ դրա պատճառով արված ծախսերն են ավելի խնդրահարույց: Այլ կերպ ասած՝ ոչ թե անհանգիստ են, որ զինվոր կամ զինվորներ են մահանում թիկունքում, ոչ առաջնագծում, այլ անհանգիստ են, որ այդ մահացած զինվորին պետք է ինչ-որ կերպ տեղավորեն, որ դրա պատճառով մնացած այլ կեղտերը չբացահայտվեն, և ինչպես տեսնում ենք, դա բնակարան է արժենում, ինչը Բաքվի շուկայական պարզ հարաբերության տեսանկյունից թանկ է մի զինվորի համեմատ: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/vahagnavan/posts/1602630949777339

    Կարդալ ավելին