Որ երկրում որքան հայ է ապրում․ (ցուցակ)

Time to Analyze հար­թա­կը զեկույց է ներկայացրել ամբողջ աշխարհում հայերի թվի մասին:

Թվերը հարթակին տրա­մադ­րել են աշ­խար­հի բազ­մա­թիվ եր­կր­նե­րում գոր­ծող հայ­կա­կան հա­մայն­քա­յին կա­րևո­րա­գույն կա­ռույց­նե­րը, կու­սակ­ցու­թյուն­նե­րը, լոբբիս­տա­կան կազ­մա­կեր­պություննե­րը, Սփյուռ­քում գոր­ծող ա­ռաջ­նոր­դա­րան­նե­րը, ո­րոշ դեպքերում նաև՝ գաղթականների ծա­ռա­յու­թյան գրասենյակն­երը:

FBH.am-ը Ձեզ է ներկայացնում զեկույցի արդյունքները՝

Աբ­խա­զիա — 48.000
Ալ­բա­նիա — 470
ԱՄՆ — 1.540.000
Ա­րա­բա­կան ­Միա­ցյալ Է­մի­րու­թյուն­ներ — 3.000
Արգենտինա — 128.000
Ավստրիա — 3.000
Ավստրալիա — 85.000
Բելառուս — 35.000
Բելգիա — 11.000
Բոլիվիա — 50

Բ­րա­զիլիա — 47.000
Բուլղարիա — 8.000
Գեր­մա­նիա — 47.000
Դա­նիա — 2.500
Ե­գիպ­տոս — 4.500
Թուրք­մե­նս­տան — 30.000
Թուր­քիա — 70.000
Իս­րա­յել — 6.000
Ի­րաք — 10.000

Ի­րան — 240.000
Իս­պա­նիա — 8.000
Ի­տա­լիա — 4.000
Լատվիա — 3.000
Լե­հաս­տան — 45.000
Լի­բա­նան — 130.000
Լիտ­վա — 2.100
Կա­նա­դա — 57.000

Քա­թար — 1.800
Կիպ­րոս — 4.000
Կոլումբիա — 500
Հուն­գա­րիա — 35.000
Հնդ­կաս­տան — 600
Հու­նաս­տան — 25.000
Ղա­զախս­տան — 25.000
Մալ­թա — 350
Մեքսիկա — 500
Մեծ Բ­րի­տա­նիա — 11.000

Նոր­վե­գիա — 2.500
Հո­լան­դիա — 7.000
Շվեյցարիա — 7.000
Շվեդիա — 9.000
Չի­նաս­տան — 200
Չե­խիա — 15.000
Չի­լի — 700
Ռու­սաս­տան — 1.980.000
Ռու­մինիա — 2.000
Սիրիա ՝ մինչև պատերազմը— 120.000

Վենեսուելա — 3.000
Վ­րաս­տան — 249.000 (միայն Ջավախքում՝ 110.000)
Տա­ջի­կիս­տան — 6.000
Ուզ­բե­կս­տան — 70.000
Ուկ­րա­ինա — 100.000
Ու­րու­գվայ — 20.000
Քո­ւվեյթ — 12.000
Ֆ­րան­սիա — 700.000
Ընդ­հա­նուր առ­մամբ, ըստ կայ­քի, աշ­խար­հում ապրում է 10.297.770 հայ, որոնցից 8.140.500-ը ապրում է Հայաստանի և Արցախի սահմաններից դուրս:

Հայ­կա­կան ամենախոշոր հա­մայնք­նե­րը գտնվում են ԱՄՆ-ում, ՌԴ-ում, Ֆրանսիայում, Իրանում, Սիրիայում, Լիբանանում և Արգենտինայում:
Time to Analyze հար­թա­կը ա­ռան­ձին ներ­կա­յա­ցրել է նաև հայ­կա­կան նշա­նա­վոր կենտրոնների հայ բնակ­չու­թյան թվերը:
Լոս Անջելես (Կալիֆորնիա) — 980.000
Մոսկվա (­Ռու­սաս­տան) — 400.000
Կ­րաս­նո­դա­րի և Ս­տավ­րո­պո­լի երկ­րա­մա­սեր— 900.000
Ռոս­տո­վի մարզ (­Ռու­սաս­տան) — 200.000

Բեյրութ (­Լի­բա­նան) — 100.000
Փա­րիզ (Ֆ­րան­սիա) — 95.000
Մար­սել (Ֆ­րան­սիա) — 94.000
Գլենդել (Կալիֆորնիա) — 85.000
Բույենոս Այրես (Արգենտինա) — 81.000
Բոստոն (­Մա­սա­չու­սեթս) — 75.000
Թեհ­րան (Ի­րան) — 70.000
Լիոն (Ֆ­րան­սիա) — 68.000
Հա­լեպ (­Սիրիա՝ մինչև պատերազմը) — 50.000

Հեղինակ

Հեղինակի այլ գրառումներ

Մեկնաբանություններ

ՖԲՀ

Քաղաքականություն

  • /uploads/photos/CbzTSylWKEI9lH4viTlr.jpg

    Համոզված եմ՝ երկրի վարչապետի երեկվա ելույթի վերաբերյալ կարծիքներ եւ հիացական, եւ ոչ այնքան կլինեն շատ։ Երեկվա ելույթն ինձ համար, ի թիվս շատ այլ հարցերի, կանխագուշակում է մի բան՝ չնայած ելույթում հնչեցված բոլոր պնդումներին` ՀՀ-ում ժողովրդավարությունը հսկայական քայլերով նահանջ է ապրում։ Ես կարող եմ երկար անդրադառնալ դատական համակարգի վրա այս ելույթի ազդեցությանը, վարչապետի՝ սեփական անձից բացի բոլորին իշխանությունից հեռացնելու թեզին, որը քողարկված էր հրապարակում համաժողովրդական որոշում կայացնելու շղարշով, խիստ վիճահարույց այլ հարցերի, բայց այսօր կանդրադառնամ ելույթի միայն մեկ հարթությանը՝ խոսքի ազատությանը։ Մի հետաքրքիր վերլուծություն կա, որը ուղիղ կապ է տեսնում քաղաքացիական խաղաղ անհնազանդության կամ, հայկական տարբերակով, «սիրո եւ համերաշխության հեղափոխության» արդյունքում դրական փոփոխությունների և երկրում ժողովրդավարության և մասնավորապես` խոսքի ազատության բարելավման միջև: Այս առումով նոր կառավարության գործունեության 100 օրը ամփոփելիս ունենք հետևյալ պատկերը.  • ՀՀ Կառավարության նիստերի դահլիճում բարձրաձայնվում է այն միտքը, որ կառավարության որոշումները պետք է բացառապես ընդունվեն միաձայնությամբ՝ առանց որեւէ դեմ ձայնի (այս կապակցությամբ ընդդիմադիր Ն. Փաշինյանը ծաղրում էր նախկին կառավարություններին),  • Երկրի վարչապետը անում է ոչ հասցեական հայտարարություն՝ թիրախավորելով զանգվածային լրատվության միջոցների «հակապետական» գործունեությունը,  • Նոր կառավարության հասցեին նույնիսկ փոքր-ինչ քննադատություն հնչեցնող լրատվամիջոցի կամ լրագրողների հասցեին միանգամից տարածվում են լրատվամիջոցը «մերժելու» կոչեր, իսկ լրագրողներն էլ արժանանում են անձնական վիրավորանքների,  • Այլակարծությունն աստիճանաբար վերածվում է վերացող երեւույթի: Յուրաքանչյուր տարբերվող կարծիք կամ տեսակետ պիտակավորվում է որպես «հակահեղափոխական» եւ սոցիալական հարթակներում սկիզբ դնում ատելության խոսք ու վիրավորանք պարունակող այնպիսի գրառումների եւ մեկնաբանությունների, որ ակամա ապշում ես, թե ինչ հարուստ երեւակայություն եւ բառապաշար կարելի է օգտագործել վիրավորանքն ու ատելությունն արտահայտելու համար։  • Մինչ այս պահը ես գուցե միամտորեն հույս ունեի, որ կառավարության համար կարեւոր է խոսքի ազատության պաշտպանությունը, քանի որ ժողովրդավարությունը որպես իր գործունեության հիմնական առանցք հռչակած կառավարության համար այն պետք է, որ լիներ գերագույն արժեք, առավել ևս, որ խոսքի ազատության լիարժեք իրացումն է նաև կերտել Նիկոլ Փաշինյան քաղաքական գործչին: Սակայն երեկ Հանրապետության հրապարակում ուղղակի ոտնակոխ արվեց խոսքի ազատությունը՝ խորացնելով այլակարծության նկատմամբ անհանդուրժողականությունը՝ հռչակելով, որ նախ պետք է մտածել, հետո միայն խոսել, իսկ «խոսքի ազատության» երաշխավորն ու հովանավորն էլ ԱԱԾ-ն է: Թերևս  ավելորդ է նշել, որ խոսքի ազատության սկզբունքի ողջ «պերճանքն ու թշվառությունն» այն է, որ անձն ինքն է որոշում՝ մտածի, հետո խոսի, խոսի, հետո մտածի, թե առհասարակ չմտածի։ Կարծում եմ՝ այսօր մենք կանգնած ենք շատ վտանգավոր ու պատասխանատու ճամփաբաժանին: Եթե չփոխվեն մոտեցումները, նշանակում է` մենք հրաժարվում ենք խոսքի ազատությունից, հետեւաբար նաեւ ժողովրդավարությունից։ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/arpine.hovhannisyan.14/posts/2603472549678600

    Կարդալ ավելին