Երկաթուղու կառուցման հարցը մնում է օրակարգում

Загрузка...

Հայաստանի տրանսպորտի նախարարության «երկաթուղու շինարարության տնօրինություն» փակ բաժնետիրական ընկլերությունը կփակվի։ Համապատասխան որոշումն ընդունվել է այսօր կառավարության նիստում։
Կառավարության նիստից հետո լրագրողների հետ զրույցում տրանսպորտի, կապի և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների նախարար Վահան Մարտիրոսյանն ընդգծել է, որ դա չի ազդի հայ-իրանական երկաթուղու շինարարության ծրագրի կյանքի կոչման վրա:

«Նախարարության կազմում գործում է «Երկաթուղու վարչություն», որը կարող է վարել համապատասխան գործառույթներ», - նշեց նախարարը:
Այս թեմայի նկատմամբ վերջին օրերին մեծ ակտիվություն է նկատվում: Գլխավոր հարցը՝ արդյո՞ք չեղյալ է հայտարարվում հայ-իրանական երկաթուղի կառուցելու գաղափարը: Տրանսպորտի նախարարն ըստ էության թեման փակեց, ինչը նշանակում է, որ երկաթուղի կառուցելու թեման շարունակում է օրակարգում մնալ:

Երբ այս թեմային անդրադառնում ենք շարքային ֆեյբուքցիներս, նկատի ունեմ, ոչ մասնագիտական հարթությունում, այն որպես մտահոգություն է դիտվում, սակայն ավելի կարևոր է նման դեպքերում հասկանալ մասնագետների կարծիքները, հատկապես իրանագետներին:
Իրանագետ Վարդան Ոսկանյանը, ով նաև ԵՊՀ իրանագիտության ամբիոնի վարիչն է, երեկ ֆեյսբուքում այս առնչությամբ նշել էր, թե տրանսպորտի ոլորտում համապատասխան գործուն նախարարության, ինչպես նաև նույնիսկ անվանման մեջ «ներդումներ» եզրի հատուկ շեշտադրմամբ ստեղծված նոր նախարարության առկայության պայմաններում արդեն իսկ զուտ կրկնօրինակման ֆունկցիա իրականացնող նշված ընկերության գոյությունից հրաժարումը սխալ կլիներ միանշանակորեն մեկնաբանել որպես Հայաստան-Իրան երկաթուղու ծրագրից իբր վերջնական հրաժարում:

Իսկ «շուխուրը» որակեց որպես «փոթորիկ մեկ բաժակ ջրում»:
Ոսկանյանը հանրային դաշտում աչքի ընկնող ինտելեկտուալ մասնագետներից է, այս պարագայում նրա հավասարակշռող կարծիքը կարևոր է, մանավանդ, այդ ֆոնին ակտիվացող «իրանագետների» ֆոնին, ովքեր իրականում չգիտես ովքեր են, սակայն ներկայանում են իրանագետներ ու մամուլում ակնհայտ ապատեղակտվություն են տարածում, ցավոք ներկայանալով որպես մասնագետ:

Սա մի կողմ. օրակարգում երկաթուղու հարցը մնում է. մնում է դրա շինարարությունը վերջապես կյանքի կոչվի:

Նյութի աղբյուր` https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1797879517138573&id=100007496268749

Հեղինակ

Հեղինակի այլ գրառումներ

Մեկնաբանություններ

Загрузка...

ՖԲՀ

  • /uploads/photos/T2YlVukG5AqmxDOBLom4.jpg

    1920-ի սկզբից սկսվեց Հայաստանի 1-ին Հանրապետության միջազգային ճանաչման նոր շրջանը: Հունվարի 19-ին Փարիզի խորհրդաժողովում Անտանտի դաշինքի երկրների Գերագույն խորհուրդը (ներկայիս Եվրամիության նախատիպը) դե ֆակտո և դե յուրե պաշտոնապես ճանաչեց Հայաստանի Հանրապետության անկախությունը Հայաստանի գերակայության տակ գտնվող տարածքներում: Մեր երկրի պետական սահմաններն այդ պահին ընդգրկում էին նախկին Ռուսական կայսրության Երևանի նահանգի (ներառյալ Նախիջևանի մարզը և Իգդիրի շրջանը) և Կարսի մարզի (ներառյալ Կարս, Սարիղամիշ, Արդահան քաղաքները) վարչական սահմաններն ամբողջությամբ՝ 60 հազար քառակուսի կիլոմետրից ավելի տարածք: Նշենք նաև, որ բացարձակապես գերակշռող հայկական բնակչություն ունեցող Սյունիքն ու Արցախն այդ պահին դե ֆակտո հայկական անկախ ինքնավարությունների կարգավիճակներ ունեին, և նրանց դե յուրե Հայաստանին միանալը ընդամենը մոտակա ժամանակի հարց էր հանդիսանում: Հայաստանի Հանրապետության պառլամենտն Անտանտի դաշինքի երկրների Գերագույն խորհրդի այդ որոշման կապակցությամբ Հայաստանի մայրաքաղաք Երևանում 1920-ի հունվարի 25-ին հրավիրեց հանդիսավոր նիստ, որտեղ նախ կարդացվեց եվրոպական երկրների պաշտոնական ուղերձը՝ ուղղված անկախ Հայաստանի ժողովրդին, որից հետո ելույթ ունեցան պառլամենտի պատգամավորները: Ներկայացնենք մի հատված Սիմոն Վրացյանի ելույթից, որի դրույթները, կարծում եմ, զարմանալիորեն արդի են այսօրվա համար. «Մենք հասել ենք վերջին հանգրվանին: Այն, ինչ որ հայ ժողովուրդը ձևակերպել է իբրև անխախտ կամք, սկսում է իրականանալ: Ազատ Հայաստանը այլևս փաստ է ոչ միայն մեզ, այլև ուրիշների համար: Այն, ինչ որ հայ աշխատավորությունն իր արյան գնով է նվաճել, ընդունում և հաստատում են նրանք, որոնց ձեռքին է գտնվում այսօր աշխարհի ղեկը, և ավելի մեծ սիրով նրանք, որոնց պիտի անցնի վաղը պատմության ղեկավարությունը: Եվ եթե մինչև այժմ մեզնից պահանջվել է հեղափոխական եռանդ և անձնազոհություն, ապա այսուհետև մենք պետք է ցուցահանենք քաղաքական հասունություն ու պետական շինարարության կարողություն: Կյանքը մեր առջև դնելու է նոր պահաջներ և մեզանից է կախված մեր չափով անկախ Հայաստանի բարիք կամ չարիք դառնալը հայ ժողովրդի համար: Ես հավատում եմ, որ անկախ Հայաստանը չի փակվի նեղ պատյանի մեջ, և հայ դեմոկրատիան հավասար մեկ անդամը կլինի համաշխարհային ազատ դեմոկրատիայի ընդհանուր ընտանիքում»: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1512476025533591&set=a.500519483395922.1073741831.100003136245699&type=3

    Կարդալ ավելին

Քաղաքականություն