2 պարզ կանոն, որոնք կփոխեն ձեր անձնական կյանքը

Загрузка...

Կանոն 1. Հարաբերությունները պետք է պարզ լինեն

Պարզությունը պետք է լինի հենց սկզբից: Առաջին րոպեներից: Մարդն անմիջապես իրեն զգում է այնպես, ասես ձեր հին ծանոթն է, ձեզ ավելի է համապատասխանում, քան նա, ում պետք է տարիներով սիրաշահել: Տղան, որի հետ դուք պատրաստ եք 15 րոպե անց առանձնանալ առեւտրի կենտրոնի զուգարանում, ավելի լավն է, քան նա, ում դուք 7 տարի անպատասխան նամակներ եք գրել: Աղջիկը, որն անմիջապես ձեզ ուշադրություն է դարձնում, ավելի լավն է, քան այն անմատչելի գեղեցկուհին, որի սիրտը շահելու համար նրան պետք է Բահամյան կղզիներ տանել: Պարզ նշանակում է լավ: Բարդ նշանակում է վատ:

Դա աքսիոմ է: Այն ապացուցել պետք չէ: Հարաբերություններում առհասարակ ոչինչ պետք չէ ապացուցել ձեր հաշվին:

Պետք չէ ոչ մեկին նվաճել, հարմարվել նրան կամ վազել մեկի հետեւից: Մեկ անգամ անելով դա՝ դուք դա կանեք ամեն օր, իսկ դրան ի պատասխան՝ կտեսնեք միայն քմահաճ, դժգոհ մռութ: Եթե ի սկզբանե չի ստացվել, կայծ չի բռնկվել, հողմապտույտ չի առաջացել, մի քաշեք այդ հարաբերությունների պոչից: Նշանակում է, որ դա ձեր մարդը չէր: Բարդ հարաբերությունները պիտանի են միայն նրանց համար, ով ձանձրանում է, եւ ով շատ ազատ ժամանակ ունի: Մնացած բոլորի համար այդ տառապանքները միայն նյարդեր են քայքայում:

Պետք չէ բարդ հարաբերություններ վերցնել ձեր վրա: Հարաբերությունները, որոնցում դուք անընդհատ ուրիշի սրնգի տակ եք պարում, ստորացուցիչ են: Վաղ թե ուշ ձեր համբերության բաժակը կլցվի: Թույլ մի՛ տվեք, որ բարդ հարաբերությունները ձեզ քաշեն իրենց հորձանուտը:

Կանոն 2. Հարաբերությունները պետք է ուրախություն պարգեւեն

Այս պնդումը նույնպես ապացուցման կարիք չունի: Հենց որ հարաբերությունները դադարում են ուրախություն բերել, վե՛րջ դրեք դրանց:

Մի՛ վարժվեք պարզաբանումներին, արցունքներին, ափսեներ կոտրելուն: Մի կո՛ղմ թողեք երկարաշունչ զրույցները, կշտամբանքներն ու փոխադարձ մեղադրանքները: Դա նորմալ չէ՛: Դա ուղիղ ճանապարհ է դեպի դժոխք: Հենց որ հարաբերություններից անհետանում է ուրախությունը, դրանք դառնում են անօգուտ: Թվում է, թե ի՞նչ կա սրանից պարզ:

Բայց շատերը տարիներով ծամում են նման հարաբերությունները, կուլ տալիս վիրավորանքը, ուղեղը ծանրաբեռնում անպետք բաներով: Պետք չէ՛ անել դա: Հենց որ դուք հասկանում եք, որ ձեր բառերը կարող են փախցնել ուրախությունը, փակե՛ք ձեր բերանը: Սկսում են հարաբերություններ պարզել, հեռացե՛ք: Մարդն ուզում է ձեզ կշտամբել, մեղադրել, թույլ մի՛ տվեք ձեզ մեղքի զգացում ներշնչեն: Հեռացե՛ք: Հարաբերությունները պետք են ուրախության համար: Մնացած բոլոր հարաբերությունները՝ «հանուն երեխաների», «որովհետեւ բոլորն էլ այդպես են ապրում», «սովորության  համաձայն», «որովհետեւ առանց նրա ավելի վատ է», կարող եք ուղղակի նետել աղբանոցը:

Հեղինակ

Հեղինակի այլ գրառումներ

Մեկնաբանություններ

Загрузка...

ՖԲՀ

  • /uploads/photos/T2YlVukG5AqmxDOBLom4.jpg

    1920-ի սկզբից սկսվեց Հայաստանի 1-ին Հանրապետության միջազգային ճանաչման նոր շրջանը: Հունվարի 19-ին Փարիզի խորհրդաժողովում Անտանտի դաշինքի երկրների Գերագույն խորհուրդը (ներկայիս Եվրամիության նախատիպը) դե ֆակտո և դե յուրե պաշտոնապես ճանաչեց Հայաստանի Հանրապետության անկախությունը Հայաստանի գերակայության տակ գտնվող տարածքներում: Մեր երկրի պետական սահմաններն այդ պահին ընդգրկում էին նախկին Ռուսական կայսրության Երևանի նահանգի (ներառյալ Նախիջևանի մարզը և Իգդիրի շրջանը) և Կարսի մարզի (ներառյալ Կարս, Սարիղամիշ, Արդահան քաղաքները) վարչական սահմաններն ամբողջությամբ՝ 60 հազար քառակուսի կիլոմետրից ավելի տարածք: Նշենք նաև, որ բացարձակապես գերակշռող հայկական բնակչություն ունեցող Սյունիքն ու Արցախն այդ պահին դե ֆակտո հայկական անկախ ինքնավարությունների կարգավիճակներ ունեին, և նրանց դե յուրե Հայաստանին միանալը ընդամենը մոտակա ժամանակի հարց էր հանդիսանում: Հայաստանի Հանրապետության պառլամենտն Անտանտի դաշինքի երկրների Գերագույն խորհրդի այդ որոշման կապակցությամբ Հայաստանի մայրաքաղաք Երևանում 1920-ի հունվարի 25-ին հրավիրեց հանդիսավոր նիստ, որտեղ նախ կարդացվեց եվրոպական երկրների պաշտոնական ուղերձը՝ ուղղված անկախ Հայաստանի ժողովրդին, որից հետո ելույթ ունեցան պառլամենտի պատգամավորները: Ներկայացնենք մի հատված Սիմոն Վրացյանի ելույթից, որի դրույթները, կարծում եմ, զարմանալիորեն արդի են այսօրվա համար. «Մենք հասել ենք վերջին հանգրվանին: Այն, ինչ որ հայ ժողովուրդը ձևակերպել է իբրև անխախտ կամք, սկսում է իրականանալ: Ազատ Հայաստանը այլևս փաստ է ոչ միայն մեզ, այլև ուրիշների համար: Այն, ինչ որ հայ աշխատավորությունն իր արյան գնով է նվաճել, ընդունում և հաստատում են նրանք, որոնց ձեռքին է գտնվում այսօր աշխարհի ղեկը, և ավելի մեծ սիրով նրանք, որոնց պիտի անցնի վաղը պատմության ղեկավարությունը: Եվ եթե մինչև այժմ մեզնից պահանջվել է հեղափոխական եռանդ և անձնազոհություն, ապա այսուհետև մենք պետք է ցուցահանենք քաղաքական հասունություն ու պետական շինարարության կարողություն: Կյանքը մեր առջև դնելու է նոր պահաջներ և մեզանից է կախված մեր չափով անկախ Հայաստանի բարիք կամ չարիք դառնալը հայ ժողովրդի համար: Ես հավատում եմ, որ անկախ Հայաստանը չի փակվի նեղ պատյանի մեջ, և հայ դեմոկրատիան հավասար մեկ անդամը կլինի համաշխարհային ազատ դեմոկրատիայի ընդհանուր ընտանիքում»: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1512476025533591&set=a.500519483395922.1073741831.100003136245699&type=3

    Կարդալ ավելին

Քաղաքականություն