Չեմ կարծում, որ լրագրողը հարյուր տոկոսով ճիշտ է. գուցե կարծեի, եթե այնտեղ լինեի, բայց այնտեղ չեմ եղել

Անկեղծ ասած՝ ես այն լրագրողներից չեմ, որոնց կարծիքով՝ երբ լրագրողը (կապ չունի՝ ով) որեւէ պաշտոնյայի կամ ոչ լրագրողի (կապ չունի՝ ում) հետ միջադեպի մեջ է հայտնվում, պարտադիր կարծում է, որ լրագրողն իրավացի է: Ինձ համար մի քիչ չէ, այլ ահագին ծիծաղելի է լրագրողական համերաշխություն կոչվածը, այն էլ հիմա, երբ պարզ չէ, թե ով է եւ ինչ է անում լրագրողը, մանավանդ լրատվամիջոցը: Եւ երբ իմ գործընկեր, «Հրապարակ» թերթի լրագրող Վահե Մակարյանն ու ԱԺ պատգամավոր Ռուբիկ Հակոբյանը հայտնի պատմության մեջ ընկան, ես չեմ կարծում, որ լրագրողը հարյուր տոկոսով ճիշտ է, գուցե կարծեի, եթե այնտեղ լինեի, բայց այնտեղ չեմ եղել: Փոխարենը կարդացել եմ շատ ուշադիր, թե ինչ է ասում Վահեն, ինչ է ասում Ռուբիկ Հակոբյանը, եւ ինչ են ասում առհասարակ: Չմանրամասնեմ, բոլորս գիտենք, գոնե նրանք, ովքեր պետք է իմանան:

Ինձ համար այս պատմության մեջ մեկ կարեւոր հարց կար, ԱԺ պատգամավոր Ռուբիկ Հակոբյանը հարվածե՞լ է, կապ չունի Վահեին, կապ չունի լրագրողի, ՄԱՐԴՈՒ, հարվածե՞լ է, այն էլ ԱԺ-ի շենքում, իր աշխատանքային ժամին: Այս հարցի պատասխանը ստացա երեկ, երբ Ռուբիկ Հակոբյանը Ֆեյսբուքի իր պատին գրեց բառացիորեն հետեւյալը. «Նա (նկատի ունի՝ Վահեն) ծե՛ծ չի կերել, այլ հայհոյանքի դիմաց ստացել է մի ապտակ, որը, կարծում եմ, Վահեի համար հետագայում դաստիարակիչ նշանակություն կունենա՝ մարդկանց հետ շփվելիս»: Նախ՝ այս մեջբերումից ինձ մոտ առաջացավ այլ հարց, թե ինչու է պարոն Ռուբիկ Հակոբյանին թվում, որ ինքը պատասխանատու է մարդկանց, կոնկրետ Վահեի դաստիարակության համար՝ սա մեկ, եւ երկրորդ՝ ինչո՞ւ է Ռուբիկ Հակոբյանը վստահ, որ ապտակը կարելի է դիտարկվել որպես դաստիարակչական միջոց՝ չափահաս մարդու հանդեպ: Երբ ես այս վերջին հարցը փոքր-ինչ այլ ձեւակերպմամբ գրեցի Ռուբիկ Հակոբյանի հիշյալ գրության տակ, ինձ պատասխանեց մի օգտատեր բառացիորեն հետեւյալ բառերով. «Ոմանց՝ սադրիչներին, այո՛, և դեռ քիչ է:

Նմանները լրագրող չեն ու չպետք է օգտվեն լրագրողներին վերապահվող իրավունքներից»: Չէ, որ ես համաձայն չեմ, դա այլ հարց է, կարեւորն այստեղ այն է, որ այս օգտատերի անունը, ուշադրություն, Նարինջ-Թուրինջ էր, համենայն դեպս Ֆեյսբուքում նա այս անվանմամբ է ներկայանում:
Ի դեպ, Ռուբիկ Հակոբյանը այդպես էլ չպատասխանեց իմ շատ անկեղծ հարցին, ինչպես ասում է ռուսը՝ ա ժալլ:
Քանի որ եթե ապտակով կարելի է դաստիարակել չափահաս մարդուն, որը սրիկա է, սադրիչ, խուժան եւ իրեն թույլ է տալիս հայհոյել ԱԺ պատգամավորին, ապա քանի՞ անգամ է Ռուբիկ Հակոբյանը ապտակել իր գործընկերներից ոմանց՝ ԱԺ-ի նիստերի ժամանակ, միջանցքներում, իր կամ նրանց կաբինետներում, դրսում, մի խոսքով...

Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/hovik.afyan/posts/1329447040428450

Հեղինակ

Հեղինակի այլ գրառումներ

Մեկնաբանություններ

ՖԲՀ

Քաղաքականություն

  • /uploads/photos/kDr1wvn1qtfA3tknT6tN.jpg

    Նիկոլ Փաշինյանի առաջին «քննությունը» Երբ խոսում ենք իշխանության անկախության և սուվերենության մասին, ապա պետք է հաշվի առնենք աշխարհաքաղաքական խաղի կանոնները, որոնք ենթակա են կատարման պետությունների կողմից՝ անկախ միջազգային ազդեցությունից (Հայաստան, ԱՄՆ, Իսրայել, ԵՄ բոլոր պետություններ, Կոսովո և այլն ) և կառավարման մոդելից: Ինչպես գիտենք տևական ժամանակ է, ինչ նոր իշխանությունները Նիկոլ Փաշինյանի գլխավորությամբ պնդում են, որ Հայաստանում պետք է տեղի ունենան արտահերթ խորհրդարանական ընտրություններ: Այս հարցի շուրջ բոլոր խորհրդարանական և արտախորհրդարանական ուժերի միջև առկա է կոնսենսուս: Միակ խնդիրը թերևս ժամկետներն են: ԱԺ-ի կողմից ընդունված նոր կառավարության ծրագրի համաձայն արտահերթը պետք է կայանա մեկ տարվա ընթացքում (մինչև 2019-ի մայիսի վերջ): Ընտրությունների գնացող Նիկոլ Փաշինյանը փորձեց մեկ հարվածով երկու թիրախ խոցել, այն է՝ ԸՕ բարեփոխումներ կատարել և դեկտեմբերին անցկացնել այդ ընտրությունները: Այս կոնտեքստում Վենետիկի հանձնաժողով ուղարկված Ընտրական օրենսգրքի բարեփոխումներ պետք է որ կանաչ լույս վառեն նոր ընտրությունների համար: Այսօր ՀՀ փոխվարչապետ Արարատ Միրզոյանը և ԸՕ բարեփոխումների հանձնաժողովի քարտուղար Դանիել Իոաննիսյանը հայտարարել էին, որ ԸՕ փոփոխությունների վերաբերյալ Վենետիկի հանձնաժողովի սպասում են դրական լուրերի: Լուրերը սակայն ավելի նման էին նոր իշխանությունների միջազգային քննական թեստի: Դրա մասին փաստեց հանձնաժողովի հայտարարության հետևյալ կետը. • Հանձնաժողովը շարունակում է մնալ այն դիրքորոշմանը, որ ընտրական համակարգի էական փոփոխությունները, այնպիսին ինչպիսի են տարածքային ցուցակների վերացումը, այլ կերպ ընտրակարգի փոփոխությունները, պետք իրականցվեն ընտրություններին նախորդող մեկ տարվա ընթացքում։ Նշենք, որ հանձնաժողովի եզրակացությունները լայնորեն կիրառվում են ԵԽԽՎ կողմից՝ որպես ժողովրդավարության ոլորտում «եվրոպական չափորոշիչների» դրսևորում: Այս կոնտեքստում Նիկոլ Փաշինյանի իշխանությունը ունի երկու տարբերակ. ա. Գնալ ընտրությունների և անտեսել սահմանադրական իրավունքի վերաբերյալ խորհրդատվական մարմնի եզրակացությունը, դրանով իսկ առաջ քաշելով այն թեզը, որ նոր իշխանությունների կողմից ուղարկված փաստաթղթի գործընթացը կրում էր ֆորմալ բնույթ, ինչը կարող է բացասաբար ազդել Հայաստանի միջազգային հեղինակության և այդ ընտրությունների արդյունքում ձևավորվող իշխանության լեգիտիմության ճանաչման վրա բ. Հետաձգել ընտրությունները՝ ի ցույց դնելով պետական գործչին հատուկ հատկանիշներ, որոնք պետք է ունենա երկրի ղեկավարը: Սպասենք նոր կառավարության արձագանքին: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/hayk.derzian.9/posts/119307985721046

    Կարդալ ավելին