Գովազդի համար զանգահարել 099 999 409

Արևմտյան քաղաքակրթության ամենամեծ վտանգը ոչ թե Ռուսաստանից է, այլ Արաբական Խալիֆաթ անունը կրող կազմավորումից

Հակառուսականությունը և մասնավորապես հակապուտինիզմը կուրացրել են արևմտյան վերլուծաբանների ու ղեկավարների աչքերը: Արևմտյան կամ քրիստոնեական քաղաքակրթության համար այսօր ամենամեծ վտանգը ոչ թե ատոմային ու ջրածնային ռումբով և բալիստիկ հռթիռներով զինված Ռուսաստանից է գալիս, այլ ավտոմատներով և ընդամենը հրանոթներով զինված Արաբական Խալիֆաթ անունը կրող կազմավորումից: Իրաքի և հատկապես Սիրիայի վարչակազմերի դեմ մղվող պատերազմում վերջինիս հաղթանակը կբերի մահմեդական արմատականության հզոր աճին, իսկ պարտությունը` դրա վերջնական նահանջին պատմության թատերաբեմից: Խալիֆաթի դեմ իրաքցի զինվորը կռվում է այնքանով, որքանով Խալիֆաթին դիմակայում է Սիրիայի ղեկավար Բաշար ալ Ասադը. եթե Ասադը պարտվեց, ապա նրա դեմ կռվող այսպես կոչված ոչ արմատական ընդդիմությունը կամ կմիանա Խալիֆաթին և կամ կոչնչացվի նրա կողմից:

Զարմանում եմ, որ այս հասարակ ճշմարտությունը չի ընկալվում Արևմուտքում, և ԱՄն-ն էլ շարունակում է զինել «լայթ» ընդդմիությանը, որի զենքը հայտնվում է արմատականների ձեռքում, կամ եթե դեռևս չի հայտնվում, ապա վաղ թե ուշ կհայտնվի: Որքան էլ Պուտինը արևմուտքի համար լինի ոչ ընդունելի, նա այսօր քրիստոնեական քաղաքակրթության հենարանն է Մերձավոր Արևելքում` թիկունք կանգնելով Ասադին: Բազմիցս եմ գրել այս հարթակում` Անգլիայի վարչապետ Ու. Չերչիլի նման հակաստալինյան և հակաբոլշևիկ դժվար գտնվեր իր ժամանակ, սակայն նա համագործակցեց Ստալինի հետ, քանի որ Անգլիային վտանգ էր սպառնում ոչ թե Մոսկվայից, այլ Բեռլինից: Վախենամ, որ այս պարզ ճշմարտությունը չընկալելը մի օր քրիստոնեական աշխարհը կկանգնեցնի աղետի առջև:

Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/vakhtang.siradeghyan/posts/10207060246535511

Հեղինակ

Հեղինակի այլ գրառումներ

Մեկնաբանություններ

ՖԲՀ

Քաղաքականություն

  • /uploads/photos/Pcqc2r4IchH1WEBl20ci.jpg

    Բելառուսա-ադրբեջանական համատեղ «Լապշին» օպերացիան պարտություն էր երկու երկրների համար:  Այսպես՝ Ադրբեջանում լրջորեն հավատում են, որ լրագրողի ու բլոգերի դեմ արշավ իրականացնելով հասարակական կարծիքի նկատմամբ կարող է ունենալ տոտալ վերահսկողություն և, ունենալով քիչ թե շատ հաջողություն իր երկրի ներսում, Ադրբեջանը փորձեց այդ նույնը կիրառել ավելի մեծ միջավայրում՝ դուրս գալով միջազգային ասպարեզ: Արդյունքում ունեցանք Լապշինի դեպքը: Թե ինչպես արձագանքեց քաղաքակիրթ աշխարհը այդ երևույթին, բոլորին հայտնի է: Բնականաբար, Ադրբեջանը բոլոր տեղեկատվական տիրույթներում չէր դադարում շրջանառել ու շարունակ պտտեցնել իր «սկզբունքներին դեմ գնացած» մի «փոքրիկ բլոգերի» (նկատի ունեմ մի բլոգերը մի ամբողջ երկրի համեմատ) բերման ենթարկելու դեպքը: Ծիծաղելի է, սակայն փաստ, քանի որ Ադրբեջանը լրջորեն պատրաստվել էր այդ բեմականացմանը: Նպատակը մեկն էր՝ այ թե ինչ կլինի յուրաքանչյուրի հետ, ով կայցելի Արցախ: Այստեղ ևս ի դերև ելան Ադրբեջանի հաշվարկները՝ ոչ թե նվազեցին, այլ ավելացան դեպի Արցախ այցելությունները, ավելացավ Արցախի նկատմամբ հետաքրքրությունը. Ստեփանակերտում կազմակերպված ֆորումը դրա վառ ապացույցն է: Հանուն արդարության պետք է նշենք, որ բազմաթիվ է բլոգերների ու լրագրողների այն բանակը, որոնք թքած ունեն Ադրբեջանի սև ցուցակների ու Արցախ այցելելու նկատմամբ ադրբեջանական դիրքորոշման վրա: Բլոգերների այցը Արցախ այս տեսանկյունից արդեն նշանակում է Ադրբեջանի պարտություն: Արցախ ժամանած բլոգերների այցն ավարտվեց: Նրանց ոգևորությունն ու անթաքույց սերն առ Արցախ շուտով կարտացոլվեն իրենց հեղինակած հոդվածներում: Պետք է փաստենք, որ ադրբեջանական մեդիատիրույթում պանիկայի տպավորություն էին թողնում Արցախ այցելած բլոգերների ֆորումի վերաբերյալ նյութերը: Քանզի այն էֆեկտը, որ ակնկալում էր Բաքվի ղեկավարությունը ոչ թե չիրականացավ, այլ հակառակը տեղի ունեցավ: Կարող ենք պայմանականորեն անվանել «Լապշինի էֆեկտ»:  Աշխարհը հասկանում է, որ այդ սև ցուցակներն ու բռնության ոգով հռետորաբանությունն ու գործողությունները, որոնք կիրառվում է Արցախ այցելած արտասահմանցիների նկատմամբ, Ադրբեջանին տանում է դեպի մարգինալացում, այլ կերպ ասած՝ քաղաքակիրթ աշխարհը հասկանալով մերժում է Ադրբեջանի հակաքաղաքակրթական գործողությունները: Բլոգերներն ապացուցեցին դա: Ինչպես Ադրբեջան պետությունն է հնարովի, այնպես էլ նրա գործողությունները: Ադրբեջանում հնարովի է ամեն ինչ՝ պատմությունից սկսած մինչև Մեհրիբան Ալիևայի հավատարմությունը: Ու այս ամենը նշանակում է, որ Ադրբեջանում ցանկացած գործողություն միտված է մի բանի՝ քարոզչություն անելուն, որպեսզի ապացուցեն, որ իրենք հնարովի չեն, որ իրենք ուժեղ են, որ իրենք չեն պարտվել, որ իրենք ազգ են, սակայն չի ստացվում: Հոգեբաններն այս դրսևորումն անվանում են չկայացվածության բարդույթ: Ադրբեջանը չկայացվածության բարդույթ ունի: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/vahagnavan/posts/1601141036592997

    Կարդալ ավելին