Գովազդի համար զանգահարել 099 999 409

Պետություն ունենալու ամնեզիան

Загрузка...

Երբ սիրելիդ ամնեզիա՝ հիշողության կորուստ ունի, երբեմն ամեն օր պետք է հիշեցնես, թե ով ես, ինքը ով է, ինչ հարաբերություններ ունեք։ Ու սիրելի անձը չի զլանում ամեն օր դա անել, չէ՞ որ սիրում է, չէ՞ որ հարազատ է։

Հիմա մենք ենք, ամեն օր Երևանի սրտում ինչ-որ բարբարոսությունից հետո պետք է հիշեցնենք, որ սիրում ենք Երևանը, որ այն մեզ հարազատ է։ Երբ 2012 թվականին ակտիվիստների կողմից ամիսներ շարունակ չթույլատրվեց Երևանի պուրակներից հերթականը՝ Մաշտոցի պուրակը չապականել, քաղաքական դաշտին կրկին հիշեցվեց, որ Երևանը հարազատ է։ Խառնվեց ՀՀԿ-ն, խառնվեց վարչապետը, խառնվեց քաղաքապետը ու վերջում՝ «Տարո՛ն, սիրուն չի» ձևակերպմամբ վերականգնվեց նախագահի կողմից Երևանի հարազատ լինելու ամնեզիան։

Որոշվեց, որ Երևանի կենտրոնն ուրիշ է, որ «Երևանի կենտրոնի հանդեպ հետաքրքրությունն ու պահանջները շատ մեծ են»։ Սա իմ խոսքերը չեն, սա այն ժամանակ արտահայտած Նարեկ Սարգսյանի խոսքերն են։ Ի պատիվ այն ժամանակվա կառավարության՝ հրավիրվեցին մի շարք ճարտարապետներ ու այլ մասնագետներ, տեղի ունեցան լայնամասշտաբ քննարկումներ, ու ի վերջո որոշվեց, որ Երևանի կենտրոնի համար քաղաքաշինական այլ մոտեցում է անհրաժեշտ։ Բյուրոկրատները հեշտ են մոռանում, որ պետք է սիրել Երևանը։ Նրանց պատասխանն է՝ «օրենքով ոչինչ անել չենք կարող» կամ «սեփականատերն է որոշում» կամ էլ «մեր ցուցակում այդ շենքը չկար ...»։ 2013 թվականին հաստատվեց «Երևանի փոքր կենտրոնի կառուցապատման մասին օրենքի» հայեցակարգը։ Պահանջվեց 3 տարի, որպեսզի հայեցակարգը դառնա օրենք։ Սեր չկար։ Որ սեր լիներ, մեկ ամսում կանեին։ 2016 թվականի հունվարին օրենքի նախագիծը մտավ ԱԺ, մտավ ու այդպես էլ մնաց օրակարգում։ Դեռ այնտեղ է։ Ու հիշեցինք կամ ավելի ճիշտ ստիպված նոր կառավարությանն ու հին քաղաքապետարանին հիշեցրեցինք, որ սիրում ենք Երևանը, երբ տեղի ունեցավ պայթյունը։ Մաշտոցի պուրակից մինչև պայթյուն։

2012 թվականից մինչև 2016 թվական։ Ես սպասում եմ, սպասում եմ, թե երբ մեր իշխանությունները կապացուցեն, որ սիրում են Երևանը, որ այն հարազատ է, որ չենք մոռացել նրա մասին, որ «Երևանի փոքր կենտրոնի կառուցապատման մասին օրենքն» ի վերջո ընդունվի, ու ստանդարտ բյուրոկրատական «սեփականատերի որոշումն է» պատասխանների տակ չթաքցնեն Երևանի հանդեպ անտարբերությունը։

Ամեն անգամ բողոք կամ պայթյուն չպիտի լինի, որ հիշեցնենք, որ սա Երևանն է։

Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/tevan.poghosyan/posts/10155451231818378

Հեղինակ

Հեղինակի այլ գրառումներ

Մեկնաբանություններ

ՖԲՀ

  • /uploads/photos/zMqM3lr1rC2oWDepVTki.jpg

    Ավելի լավ է լինել ,,պաթոսը գլխին տված,, հայրենասեր, քան՝մանկուրտ, ազգուրաց, Շիրվանզադեի «Կոսմոպոլիտ» կամ  «Նոր Դիոգենես» ՝որ ասում էր․ «Ես․․․ես հայ եմ եւ մնացյալն եւայլն» ,քան՝ադրբեջանամետ, թրքամետ, օտարամոլ, թշնամական ուժերին ծառայություններ մատուցող․․․Էդ որ հեռուստաեթերից մեծապետական ժեստիկուլյացիայով հայտարարում եք, թե «Մենք այլեւս Արցախի ստատուսը պահելու ռեսուրս չունենք», Արցախի կարծիքը հարցրել ե՞ք» ։Սա առնվազն ազգային դավաճանություն է, ազգային արժեքների ձեւախեղում, որի հեռահար նպատակը, թերեւս, այն է, որ Ռուսաստանն  «ափալ-թափալ»՝ Ադրբեջանին էլ մտցնի Եվրասիականի մեջ՝Արցախի հարցն ի վնաս հայ ժողովրդի ու Արցախի լուծելու հաշվին։Բելառուսի չափ էլ չկանք, որի նախագահը խիստ տոնով պարբերաբար ռուսաստանի երեսին նետում է,թե թույլ չեն տա, որ իրենց ազգային ինքնասիրությունը ոտնահարվի, իսկ քաղաքական որոշ ուժեր սեփական ազգային ինքնասիրությունն ու ողջ ազգինն էլ վրադիր՝ուզում են դարձնեն ,,շեմքի շոր,, ու Ադրբեջանին էլ հրավիրում են ոտքերը վրան սրբելու։Էլի էնքան գժվեցին, որ նորից բացահայտ ,,զիջում,,են քարոզում, ոչ թե՝ փոխզիջում,․այսինքն՝,,մենք ունենք միայն տալու,, ՝մեր գրավյալներից եւ ,,չունենք վերցնելու,,՝նրանց գրավյալներից։ ․․․ Վայ մեր օրին, վա՜յ․․․2008 եւ 2012 թվերին էս ինչ ,,մեծ ղալաթ,, արեցինք, էս ո՞ւմ շուրջն էինք ազգի գիտակից սերուցքով համախմբել՝,,ընդդեմ ավազակապետության,,։Որովհետեւ էն ժամանակ Արցախի խնդիր չէին դրել քարոզարշավի հիմքում, այլ միան՝,,ավազակապետության դեմ պայքար,,․բա ու՞ր կորավ․մարեց-գնա՞ց։ ․․․Ամենամեծ ,,պաթոսը գլխին տված,, հայենասերը մեծն Չարենցն էր, որ իր երկիր Նաիրին կորցրեց ու հենց այդ պաթոսի հետեւանքով հայտնվեց ու մեռավ ստալինյան բանտում, որովհետեւ պահպանեց մարդու իր տեսակը՝ազնիվ ու հայենասեր տեսակը, որ համախոհներ երեւի թե այնքան չհավաքեց, որ նման մարդիկ կարողանային բռունցքվել ու պայքարել ու կյանքին ժամանակից շուտ հրաժեշտ չտային։Գոնե Չարենցի հիշատակը հարգեք՝ նախքան եթերից հայրենասիրական ուժերի հասցեին արհամարհական արտահայտություններ նետելն ու մարդկանց մոլորեցնելը, թե իբր ձեզ հետ ազգովի համամիտ են, բացի՝,,մի քանի,, ,,պաթոսը գլխին խփածներ,,։Բա ձեր գլխի՞ն ով է ,,կտտցրել,,՝որ ապազգային հայտարարություններ եք անում ու հեգնում, թե իբր ,,կեղծ հայրենասերներին,, մարդիկ չեն արձագանքում՝գլուխ չդնելու ցանկություն չունենալով,մինչդեռ հենց ձեր հետ չեն ուզում գլուխ դնեն ու արդեն զզված՝հեռուստաալիքը փոխում են, եթե իհարկե որեւէ անոնսով պատահաբար մի միտք չի թռչում եթերից ու մարդկանց հունից հանում, ստիպելով գրիչ վերցնել։ ․․․Հիշեցնենք, որ Արցախի ստատուսը 1989թվի ՀՀ Գերագույն խորհրդով/որ ավելի ազգային էր, քան՝ ներկայիս ,,Ազգային ժողովը,,/ արդեն որոշվել է․այն է՝ Արցախը վերամիավորել մայր- Հայաստանին՝ Արցախի ժողովրդի կամքով։Եվ, չնայած այդ որոշումը թղթի վրա մնաց, սակայն արդեն 28 տարի է՝Արցախի ստատուսն էլ, անկախությունն էլ պահպանվում է՝շնորհիվ Արցախի ժողովրդի անկոտրում կամքի եւ Հայաստան-Արցախ-Սփյուռք եռամիասնության։Հայրենասիրական ուժերին ,,պաթոսը գլխին տված,, համարողները թքում են ազգի հերոսների ու ազգի մեծերի հիշատակի վրա, ոտնահարում Չարենցի, Տերյանի, Իսահակյանի հիշատակը՝նման ապազգային հայտարարություններով։Ժողովրդավարական երկիր ու քաղաքացիական հասարակություն՝չի նշանակում ազգայինի ոչնչացում։Ու Արցախն էլ ֆեյսբուքի էջ չի, որ վրան ինչ ստատուս ուզենան՝գրեն։ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/ghovsepyan1

    Կարդալ ավելին

Քաղաքականություն