Գովազդի համար զանգահարել 099 999 409

Ընդդիմությունն ընդդեմ ընդդիմության

Վերջին տարիներին Հայաստանի ներքաղաքական կյանքում ընդդիմության դերակատարության նվազումը չնկատելն ուղղակի անհնար է: Ընդդիմություն ասելով, միանգամից հասկանում ենք այն քաղաքական ուժը , որը պայքարում է իշխանության դեմ, սակայն այսօր այն կարծես թե կորցրել է իր հիմնական իմաստն ու նշանակությունը:

Առաջիկա ՏԻՄ ընտրություններին ընդառաջ ստեղծվեցին նոր քաղաքական կուսակցություններ, առաջ եկան քաղաքական նոր առաջնորդներ, ուժեր:

Չնայած, որ իրենք չեն մոռանում վերջիվերջո ընդդիմադիր ուժեր են և արտաքուստ իրենց պայքարը միմիայն իշխանությունների դեմ է, սակայն դա միայն արտաքուստ:

Ներկայումս ընդդիմության ներսում պայքար է ընթանում, և այս պայքարն եկեք փաստենք, որ ավելի ուժգին է ընդդիմություն-ընդդիմություն համատեքստում, քան ընդդիմություն-իշխանություն համատեքստում:

Յուրաքանչյուրը փորձում է հանրությանը ապացուցել, որ միայն ինքն է իրական և արմատական ընդդմություն՝ ներկայացնելով մյուսների թերությունները: Ընդդիմադիրները շատ աշխուժորեն անում են այն գործը, որը իրականում պետք է անեն իշխանությունները: Սա ինքնստինքյան ուժեղացնում է իշխանության դիրքերը:

Ընդդիմադիր ուժերը իրենց հաշվին հաջողություններ գրանցելու համար պետք է դաշինք կազմեն, որը կարծես թե ոչ միայն չի նկատվում, այլև անհնար է՝ նրանց վարքագծից ենթադրելով: Կարելի պնդել, որ այդ դաշինքները չեն կայանում այն պատճառով, որ ընդդիմական միավորներից յուրաքանչյուրը փորձում է հենց իր ձեռքում կենտրոնացնել տվյալ դաշինքի այսպես ասաց «ղեկը»:

Կարծում եմ այժմյան նոր քաղաքական կուսակցություները, առաջիկա ընտրություններում իրենց համար անցանկալի արդյունքներ ունենալուց հետո, դասեր կքաղեն, կգնան փոխշահավետ լուծումների և հաջորդ տարվա համապետական խորհրդարանական ընտրություններում հանդես կգան արդեն դաշինքների տեսքով, ինչը սակայն ուշացած քայլ կլինի:

Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/tigranuhi.davtyan.7/posts/1693649767626714

Հեղինակ

Հեղինակի այլ գրառումներ

Մեկնաբանություններ

ՖԲՀ

Քաղաքականություն

  • /uploads/photos/XGNPHybjZr7dhjoMy7JS.jpg

    Ադրբեջանի բանակում խնդիրներ կան: Դա հասկանալու համար ինչ-որ հավաստի տեղեկություններ պետք չեն: Բավական է նայել փաստերին: Զորամասերից եկող տվյալների ամփոփման համաձայն՝ ոչ կանոնադրական հարաբերություններով պայմանավորված միջադեպերի քանակի ավելացման ֆոնին զորամասերից մեկում ծեծելով զինվոր են սպանում, արդյունքում այդ սպանվածը հռչակվում է հերոս, իսկ նրա ընտանիքը որպես պարգև ստանում է բնակարան: 9 օր առաջ Զաքիր Հասանովը կոլեգիալ նիստ է հրավիրում իր մոտ, որին մասնակցում են կորպուսների ու զորամասերի հրամանատարները, ովքեր խիստ հանձնարարական են ստանում հետևել բարոյահոգեբանական վիճակին: Ահա այսօր Զաքիրը նորից մեկնում է առաջնագիծ՝ ծանոթանալու անձնակազմի ծառայությանը: Նրան զեկուցում են, պատվում, հարգում են, ինքն էլ կանգնում, ոգևորիչ ճառ է ունենում զինվորների առաջ: Եթե տեղեկատվության միջից մաքրում ենք պաթետիզմը, ստացվում է, որ խնդիրը լուրջ է, իսկ Զաքիրը իր՝ կինեմատոգրաֆիայի նկատմամբ ունեցած թուլությամբ թերևս ապացուցել է, որ հարց լուծող չէ, այլ իր մոտ շատ լավ է ստացվում խնդիրը դիմափոշու միջոցով ծածկելը, ինչը Ադրբեջանում թե՛ հանրության և թե՛ իշխանության մոտ ընդունելի ու աշխատող տարբերակ է: Մենք էլ ենթադրում ենք, որ բանակի բարոյահոգեբանական վիճակն այնքան էլ չի հուզում ռազմական ղեկավարությանը, այլ դրա պատճառով արված ծախսերն են ավելի խնդրահարույց: Այլ կերպ ասած՝ ոչ թե անհանգիստ են, որ զինվոր կամ զինվորներ են մահանում թիկունքում, ոչ առաջնագծում, այլ անհանգիստ են, որ այդ մահացած զինվորին պետք է ինչ-որ կերպ տեղավորեն, որ դրա պատճառով մնացած այլ կեղտերը չբացահայտվեն, և ինչպես տեսնում ենք, դա բնակարան է արժենում, ինչը Բաքվի շուկայական պարզ հարաբերության տեսանկյունից թանկ է մի զինվորի համեմատ: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/vahagnavan/posts/1602630949777339

    Կարդալ ավելին