Հնացածների ժամանակն անցել է

Загрузка...

Խոսքն այն մասին է, որ Հայաստանում մի շարք համայնքների ղեկավարներ, ովքեր թե՛ իրենց մտածողությամբ, թե՛ իրենց մշակույթով, թե՛ կառավարման մեթոդներով ու առաջնահերթություններով այլևս չեն համապատասխանում ժամանակի պահանջներին ու երկրում տեղի ունեցող փոփոխություններին, սակայն ամեն կերպ ջանում են մնալ իրենց աթոռին: Կարելի է ասել, որ նույնիսկ ձուլվել, սերտաճել, այդ աթոռի հետ մեկ են դարձել ու արդեն 5-րդ, 6-րդ անգամ են ընտրվում միևնույն համայնքապետի պաշտոնում:

Այս գործիչներն ասոցացվում են ատկատների ու զանազան չարաշահումների հետ: Օրինակ այդպիսի երևույթի մասին էր ակնարկել Վանաձորի ավագանու անդամ Արամ Խաչատրյանը, ասելով.

«Ինչ վերաբերում է ատկատներին, ապա ես միշտ բյուջեի կատարողականին դեմ եմ քվեարկել, որովհետեւ վստահություն չունեմ, որ արդյունավետ է ծախսվում. թղթի վրա ամեն ինչ գեղեցիկ է, իսկ իրականությունը լրիվ այլ է: Այդ իրականությունը մենք բոլորս մեր մաշկի վրա ենք զգում. աղբահանության որակը լավ չի, կանաչապատումը լավ չի…»:

Աղբահանությունը ևս այն խնդիրներից է, որ գրեթե ամենուր վատ է իրականացվում: Հիմա ժամանակն է այդ հինավուրց անձանց քաղաքական գործընթացներից դուրս թողնելու: Չի կարելի մարդուն անընդհատ կապել նույն համայնքի վզին: Ցանկացած մարդ նույն պաշտոնում երկար պաշտոնավարելուց հետո սպառվում է, ասելիքը վերջանում է: Պարզ չէ՞, որ 6-րդ անգամ ընտրվող քաղաքապետը միայն ատկատների համար է ընտրվում, քանի որ քաղաքի կառավարումը դարձել է իր համար ռեֆլեկս, նոր ասելիք նա այլևս չի կարող ունենալ, մինչդեռ ամեն օր նոր միտք է հարկավոր դնել այդ գործում:

Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=502466519952035&id=100005660745242

Հեղինակ

Հեղինակի այլ գրառումներ

Մեկնաբանություններ

Загрузка...

ՖԲՀ

  • /uploads/photos/RkBjpEusmKj77wgxmjD0.jpg

    Ինձ ճանաչողները գիտեն, որ մաքսիմալ անկողմնակալ եմ ու էմոցիաներով չեմ առաջնորդվում։ Ու էս պոստը անում եմ, որովհետև մենակ ուղիղ եթերները նայելով, առանց ստեղ լինելու, չի կարելի հասկանալ՝ ինչ է կատարվում։ Գրում եմ, որովհետև պարտքս եմ համարում՝ չեմ ուզում լուրջ խնդիրներ ունենանք։ Ուրեմն էսպես. 1. 1996 թվականից սկսած մասնակցել եմ գրեթե բոլոր քիչ թե շատ լուրջ հանրահավաքներին։ Էսքան մարդ երբեք չեմ տեսել, անգամ 2008 թվականի փետրվարի 26-ին։ Մարդկանց հաշվելու մասնագետ չեմ, բայց համեմատելով մի քանի օր առաջ դռոնով արված նկարը, կարծում եմ 100 հազարից պակաս մարդ չի լինի։ 2. Մարդկանց թիվը գնալով աճում է. գալիս են մենակ, խմբերով, ընտանիքներով, կոլեկտիվներով։ 3. Հիմնական մասը երիտասարդներ են։ Կանայք ու աղջիկները իրենց թվով չեն զիջում տղամարդկանց։ 4. Ի տարբերություն այլ հավաքների, որտեղ ակտիվ մասը 20-30% է, մնացածը՝ թամաշա անողներ, էստեղ 70-80%-ը ակտիվ մասնակիցներ են։ 5. Կան ամենատարբեր շերտերի մարդիկ. բանվորներ, գյուղացիներ, արհեստավորներից մինչև արվեստի, գիտության մարդիկ, գործարարներ և այլն։ 6. Մարդիկ տրամադրված են խաղաղ ցույցի։ Շատերը երեխեքի հետ են։ Բնականաբար, կան նաև ոչ բավարար իրավագիտակցության մակարդակ ունեցող մարդիկ, որոնք քիչ են, բայց կարող են անկանխատեսելի քայլեր անել։ 7. Խոսակցություններից հասկացա, որ մարդկանց ամենաշատ զայրացրել է Մարտի 1-ի հիշատակումը։ Շատերը դա ընկալել են որպես կոնկրետ սպառնալիք։ 8. Էս մարդիկ առանց ընդգծված լիդերի են։ ՓԱՍՏ. Հայաստանում իրավիճակ է փոխվել։ Ներկա Ազգային ժողովը չի արտացոլում ուժերի ու տրամադրությունների նոր բալանսը։ ԿՈՉ, ՀՈՐԴՈՐ կամ ԽՈՐՀՈՒՐԴ՝ ոնց կուզեք, ընդունեք Հարգելի քաղաքական ու հասարակական գործիչներ՝ իշխանական, ընդդիմադիր կամ չեզոք։ Էս մարդկանց նկատմամբ ՉԻ ԿԱՐԵԼԻ ՈՒԺ ԿԻՐԱՌԵԼ, որովհետև վախենում եմ պատկերացնել, թե ինչ կլինի, Էս մարդկանց ՉԻ ԿԱՐԵԼԻ ԱՐՀԱՄԱՐՀԵԼ, Էս մարդկանց բերման ենթարկելով ԽՆԴԻՐԸ ՉԻ ԼՈՒԾՎԻ, ՉԻ ԿԱՐԵԼԻ էս իրականության հետ հաշվի չնստել։ Պրովոկացիաներ անել չի կարելի։ Ֆեյսբուքյան ստատուսներով կամ մեկնաբանություններով չի կարելի կրքերը թեժացնել։ Մտածեք, մի նորմալ, իրական կոմպրոմիս առաջարկեք։ Էս վիճակից կամ ազգովի պարտված ենք դուրս գալու, կամ շահած։ Հ.Գ.- Որպեսզի կարողանայի գրածս պոստել, իջել եմ Կենտրոնական բանկի մոտ, որտեղ մարդիկ քիչ են, որ ինտերնետը միանա։ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/babken.tunyan/posts/1119413641532918

    Կարդալ ավելին

Քաղաքականություն