Գովազդի համար զանգահարել 099 999 409

Հնացածների ժամանակն անցել է

Խոսքն այն մասին է, որ Հայաստանում մի շարք համայնքների ղեկավարներ, ովքեր թե՛ իրենց մտածողությամբ, թե՛ իրենց մշակույթով, թե՛ կառավարման մեթոդներով ու առաջնահերթություններով այլևս չեն համապատասխանում ժամանակի պահանջներին ու երկրում տեղի ունեցող փոփոխություններին, սակայն ամեն կերպ ջանում են մնալ իրենց աթոռին: Կարելի է ասել, որ նույնիսկ ձուլվել, սերտաճել, այդ աթոռի հետ մեկ են դարձել ու արդեն 5-րդ, 6-րդ անգամ են ընտրվում միևնույն համայնքապետի պաշտոնում:

Այս գործիչներն ասոցացվում են ատկատների ու զանազան չարաշահումների հետ: Օրինակ այդպիսի երևույթի մասին էր ակնարկել Վանաձորի ավագանու անդամ Արամ Խաչատրյանը, ասելով.

«Ինչ վերաբերում է ատկատներին, ապա ես միշտ բյուջեի կատարողականին դեմ եմ քվեարկել, որովհետեւ վստահություն չունեմ, որ արդյունավետ է ծախսվում. թղթի վրա ամեն ինչ գեղեցիկ է, իսկ իրականությունը լրիվ այլ է: Այդ իրականությունը մենք բոլորս մեր մաշկի վրա ենք զգում. աղբահանության որակը լավ չի, կանաչապատումը լավ չի…»:

Աղբահանությունը ևս այն խնդիրներից է, որ գրեթե ամենուր վատ է իրականացվում: Հիմա ժամանակն է այդ հինավուրց անձանց քաղաքական գործընթացներից դուրս թողնելու: Չի կարելի մարդուն անընդհատ կապել նույն համայնքի վզին: Ցանկացած մարդ նույն պաշտոնում երկար պաշտոնավարելուց հետո սպառվում է, ասելիքը վերջանում է: Պարզ չէ՞, որ 6-րդ անգամ ընտրվող քաղաքապետը միայն ատկատների համար է ընտրվում, քանի որ քաղաքի կառավարումը դարձել է իր համար ռեֆլեկս, նոր ասելիք նա այլևս չի կարող ունենալ, մինչդեռ ամեն օր նոր միտք է հարկավոր դնել այդ գործում:

Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=502466519952035&id=100005660745242

Հեղինակ

Հեղինակի այլ գրառումներ

Մեկնաբանություններ

ՖԲՀ

Քաղաքականություն

  • /uploads/photos/XGNPHybjZr7dhjoMy7JS.jpg

    Ադրբեջանի բանակում խնդիրներ կան: Դա հասկանալու համար ինչ-որ հավաստի տեղեկություններ պետք չեն: Բավական է նայել փաստերին: Զորամասերից եկող տվյալների ամփոփման համաձայն՝ ոչ կանոնադրական հարաբերություններով պայմանավորված միջադեպերի քանակի ավելացման ֆոնին զորամասերից մեկում ծեծելով զինվոր են սպանում, արդյունքում այդ սպանվածը հռչակվում է հերոս, իսկ նրա ընտանիքը որպես պարգև ստանում է բնակարան: 9 օր առաջ Զաքիր Հասանովը կոլեգիալ նիստ է հրավիրում իր մոտ, որին մասնակցում են կորպուսների ու զորամասերի հրամանատարները, ովքեր խիստ հանձնարարական են ստանում հետևել բարոյահոգեբանական վիճակին: Ահա այսօր Զաքիրը նորից մեկնում է առաջնագիծ՝ ծանոթանալու անձնակազմի ծառայությանը: Նրան զեկուցում են, պատվում, հարգում են, ինքն էլ կանգնում, ոգևորիչ ճառ է ունենում զինվորների առաջ: Եթե տեղեկատվության միջից մաքրում ենք պաթետիզմը, ստացվում է, որ խնդիրը լուրջ է, իսկ Զաքիրը իր՝ կինեմատոգրաֆիայի նկատմամբ ունեցած թուլությամբ թերևս ապացուցել է, որ հարց լուծող չէ, այլ իր մոտ շատ լավ է ստացվում խնդիրը դիմափոշու միջոցով ծածկելը, ինչը Ադրբեջանում թե՛ հանրության և թե՛ իշխանության մոտ ընդունելի ու աշխատող տարբերակ է: Մենք էլ ենթադրում ենք, որ բանակի բարոյահոգեբանական վիճակն այնքան էլ չի հուզում ռազմական ղեկավարությանը, այլ դրա պատճառով արված ծախսերն են ավելի խնդրահարույց: Այլ կերպ ասած՝ ոչ թե անհանգիստ են, որ զինվոր կամ զինվորներ են մահանում թիկունքում, ոչ առաջնագծում, այլ անհանգիստ են, որ այդ մահացած զինվորին պետք է ինչ-որ կերպ տեղավորեն, որ դրա պատճառով մնացած այլ կեղտերը չբացահայտվեն, և ինչպես տեսնում ենք, դա բնակարան է արժենում, ինչը Բաքվի շուկայական պարզ հարաբերության տեսանկյունից թանկ է մի զինվորի համեմատ: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/vahagnavan/posts/1602630949777339

    Կարդալ ավելին