Մի՛ խորացրեք վերքերը...

Հուլիսի 17-ին Հայաստանը ցնցվեց՝ ստանալով ՊՊԾ գնդի գրավման մասին լուրը: Հասարակությունը արագ բաժանավեց երկու խմբի, որանց մի կողմը գունդը գրավածներին համարում էր հերոս, մյուս կողմը՝ ահաբեկիչ:

Բայց եթե խնդիրը դիտարկենք առանց հույզերի, պետք է հաշվի առնենք մի քանի փաստ: Նախ զինված գործողությունն իր բնույթով հակասահմանադրական էր և ամեն կերպ հարվածում էր նոր զարգացող պետությանը բոլոր ոլորտներում, ինչի մասին խոսում են հուլիսի տնտեսական ցուցանիշները: Հաջորդ՝ մեր երկիրը ապրիլյան պատերազմից հետո շատ լուրջ խնդիրների առաջ է կանգնած, որոնցից լրջագույնը պատերազմի վերսկսման վտանգն է:

Այս պարագայում պետք է յուրաքանչյուր ոք գիտակցի, որ ներպետական խաղաղությունը մեզ օդի և ջրի պես է անհրաժեշտ: Այս ամենը հաշվի առնելով չի ընդունվում ոչ մի բացատրություն, թե չկա պայքարի այլ ձև: Դա ուղղակի հացավոր բառակապակցություն է, որի հետևանքերը կարող են լինել անդառնալի: Ահա այս գաղափարի կողմնակից է Հայ Ազգային Կոնգրեսը և մշտապես փորձել է գտնել խնդիրների լուծման խաղաղ ճանապարհ:

Իհարկե կլինեն մարդիկ, որ կպնդեն, որ ՊՊԾ գնդի գրավմամբ նոր շարժում սկսվեց, մարդկանց մոտ հույս առաջացավ և այլն, բայց պետք է փաստենք, որ նման անպատասխանատու և հակապետական քայելը ավելի շատ է մարդկանց հուսալքում: Առանց այն էլ մեր երկրում խնդիրների պակաս չկա. բավ է կրակի վրա յուղ լցնեք, «հող չենք տալու» գոռալով զինված հարձակում չեն գործում երկրի ներսում՝ թուլացնելով ներքին կայունությունը: Այսպիսի քայլերի պատճառով կարող ենք ավելի շատ հող կորցնել, քան որ դուք մտածում եք կորցնելու ենք:

Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=642600462582799&id=100004985530872

Հեղինակ

Հեղինակի այլ գրառումներ

Մեկնաբանություններ

ՖԲՀ

Քաղաքականություն

  • /uploads/photos/CbzTSylWKEI9lH4viTlr.jpg

    Համոզված եմ՝ երկրի վարչապետի երեկվա ելույթի վերաբերյալ կարծիքներ եւ հիացական, եւ ոչ այնքան կլինեն շատ։ Երեկվա ելույթն ինձ համար, ի թիվս շատ այլ հարցերի, կանխագուշակում է մի բան՝ չնայած ելույթում հնչեցված բոլոր պնդումներին` ՀՀ-ում ժողովրդավարությունը հսկայական քայլերով նահանջ է ապրում։ Ես կարող եմ երկար անդրադառնալ դատական համակարգի վրա այս ելույթի ազդեցությանը, վարչապետի՝ սեփական անձից բացի բոլորին իշխանությունից հեռացնելու թեզին, որը քողարկված էր հրապարակում համաժողովրդական որոշում կայացնելու շղարշով, խիստ վիճահարույց այլ հարցերի, բայց այսօր կանդրադառնամ ելույթի միայն մեկ հարթությանը՝ խոսքի ազատությանը։ Մի հետաքրքիր վերլուծություն կա, որը ուղիղ կապ է տեսնում քաղաքացիական խաղաղ անհնազանդության կամ, հայկական տարբերակով, «սիրո եւ համերաշխության հեղափոխության» արդյունքում դրական փոփոխությունների և երկրում ժողովրդավարության և մասնավորապես` խոսքի ազատության բարելավման միջև: Այս առումով նոր կառավարության գործունեության 100 օրը ամփոփելիս ունենք հետևյալ պատկերը.  • ՀՀ Կառավարության նիստերի դահլիճում բարձրաձայնվում է այն միտքը, որ կառավարության որոշումները պետք է բացառապես ընդունվեն միաձայնությամբ՝ առանց որեւէ դեմ ձայնի (այս կապակցությամբ ընդդիմադիր Ն. Փաշինյանը ծաղրում էր նախկին կառավարություններին),  • Երկրի վարչապետը անում է ոչ հասցեական հայտարարություն՝ թիրախավորելով զանգվածային լրատվության միջոցների «հակապետական» գործունեությունը,  • Նոր կառավարության հասցեին նույնիսկ փոքր-ինչ քննադատություն հնչեցնող լրատվամիջոցի կամ լրագրողների հասցեին միանգամից տարածվում են լրատվամիջոցը «մերժելու» կոչեր, իսկ լրագրողներն էլ արժանանում են անձնական վիրավորանքների,  • Այլակարծությունն աստիճանաբար վերածվում է վերացող երեւույթի: Յուրաքանչյուր տարբերվող կարծիք կամ տեսակետ պիտակավորվում է որպես «հակահեղափոխական» եւ սոցիալական հարթակներում սկիզբ դնում ատելության խոսք ու վիրավորանք պարունակող այնպիսի գրառումների եւ մեկնաբանությունների, որ ակամա ապշում ես, թե ինչ հարուստ երեւակայություն եւ բառապաշար կարելի է օգտագործել վիրավորանքն ու ատելությունն արտահայտելու համար։  • Մինչ այս պահը ես գուցե միամտորեն հույս ունեի, որ կառավարության համար կարեւոր է խոսքի ազատության պաշտպանությունը, քանի որ ժողովրդավարությունը որպես իր գործունեության հիմնական առանցք հռչակած կառավարության համար այն պետք է, որ լիներ գերագույն արժեք, առավել ևս, որ խոսքի ազատության լիարժեք իրացումն է նաև կերտել Նիկոլ Փաշինյան քաղաքական գործչին: Սակայն երեկ Հանրապետության հրապարակում ուղղակի ոտնակոխ արվեց խոսքի ազատությունը՝ խորացնելով այլակարծության նկատմամբ անհանդուրժողականությունը՝ հռչակելով, որ նախ պետք է մտածել, հետո միայն խոսել, իսկ «խոսքի ազատության» երաշխավորն ու հովանավորն էլ ԱԱԾ-ն է: Թերևս  ավելորդ է նշել, որ խոսքի ազատության սկզբունքի ողջ «պերճանքն ու թշվառությունն» այն է, որ անձն ինքն է որոշում՝ մտածի, հետո խոսի, խոսի, հետո մտածի, թե առհասարակ չմտածի։ Կարծում եմ՝ այսօր մենք կանգնած ենք շատ վտանգավոր ու պատասխանատու ճամփաբաժանին: Եթե չփոխվեն մոտեցումները, նշանակում է` մենք հրաժարվում ենք խոսքի ազատությունից, հետեւաբար նաեւ ժողովրդավարությունից։ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/arpine.hovhannisyan.14/posts/2603472549678600

    Կարդալ ավելին