Գովազդի համար զանգահարել 099 999 409

Ու՞մ խոսքն է ավելի կարևոր

Երեկ հրապարակվեց ՊՊԾ գնդի գրավմանը հաջորդող օրերին վարվող բանկցությունների ձայնագրությունից մի հատված՝ Վիտալի Բալասանյանի, ՊՊԾ գնդում գտնվող Վարուժան Ավետիսյանի և Արայիկ Խանդոյանի հեռախոսազրույցը: Վ.Բալասանյանը նշում է, որ հեռախոսազրույց է ունեցել նախագահ Սարգսյանի հետ, ով հայտնել է, որ զենքը վայր դնելուց հետո զինյալների հետ ամեն ինչ կարգին կլինի, նրանք բռություն և խոշտանգման չեն ենթարկվի:

Բալասանյանի զրուցակից Արայիկ Խանդոյանն անընդհատ կրկնում է, որ իրենք սպասում են Սեֆիլյանի հեռախոսազանգին, այնուհետև հորդորում, որ գեներալն ապահովի կապը Ժիրայրի հետ: Այնուհետև այս թեզը շարունակում է զարգացնել Վարուժան Ավետիսյանը, ով նշում է նաև, որ հեռախոսազրույցի կազմակերպումը Բալասանյանի համար հասարակ հարց է:

Պետք է նշեմ, որ ՊՊԾ-ն գրավված լինելու ընթացքում զինյալներն անընդհատ հայտարարում էին, թե զենքերը ոչ մի դեպքում վայր չեն դենի և կպայքարեն մինչև վերջին փամփուշտը: Հեռախոսից պարզ է դառնում, սակայն, որ նրանք ամեն կերպ փորձել են համոզել գեներալ Բալասանյանի, որպեսզի կազմակերպի հեռախոսազրույց Սեֆիլյանի հետ, որից հետո խմբի անդամները խոստացել են կհանձվել:

Ստացվում է, որ Վարուժանը և Արայիկը խոսակցության մեջ առաջ տանելով այն թեզը, թե Սեֆիլյանը պետք է զանգի, աննուղղակի հասկացնում են, որ գնդի տարածքում գտնվողներից շատերի համար կարևոր է հենց Ժիրոյի խոսքը, ասել է թե՝ որպես իրենց ղեկավար նրանք տեսնում էին միայն Սեֆիլյանին:

Նյութի աղբյուր` https://www.facebook.com/tigranuhi.davtyan.7/posts/1680285868963104

Հեղինակ

Հեղինակի այլ գրառումներ

Մեկնաբանություններ

ՖԲՀ

Քաղաքականություն

  • /uploads/photos/XGNPHybjZr7dhjoMy7JS.jpg

    Ադրբեջանի բանակում խնդիրներ կան: Դա հասկանալու համար ինչ-որ հավաստի տեղեկություններ պետք չեն: Բավական է նայել փաստերին: Զորամասերից եկող տվյալների ամփոփման համաձայն՝ ոչ կանոնադրական հարաբերություններով պայմանավորված միջադեպերի քանակի ավելացման ֆոնին զորամասերից մեկում ծեծելով զինվոր են սպանում, արդյունքում այդ սպանվածը հռչակվում է հերոս, իսկ նրա ընտանիքը որպես պարգև ստանում է բնակարան: 9 օր առաջ Զաքիր Հասանովը կոլեգիալ նիստ է հրավիրում իր մոտ, որին մասնակցում են կորպուսների ու զորամասերի հրամանատարները, ովքեր խիստ հանձնարարական են ստանում հետևել բարոյահոգեբանական վիճակին: Ահա այսօր Զաքիրը նորից մեկնում է առաջնագիծ՝ ծանոթանալու անձնակազմի ծառայությանը: Նրան զեկուցում են, պատվում, հարգում են, ինքն էլ կանգնում, ոգևորիչ ճառ է ունենում զինվորների առաջ: Եթե տեղեկատվության միջից մաքրում ենք պաթետիզմը, ստացվում է, որ խնդիրը լուրջ է, իսկ Զաքիրը իր՝ կինեմատոգրաֆիայի նկատմամբ ունեցած թուլությամբ թերևս ապացուցել է, որ հարց լուծող չէ, այլ իր մոտ շատ լավ է ստացվում խնդիրը դիմափոշու միջոցով ծածկելը, ինչը Ադրբեջանում թե՛ հանրության և թե՛ իշխանության մոտ ընդունելի ու աշխատող տարբերակ է: Մենք էլ ենթադրում ենք, որ բանակի բարոյահոգեբանական վիճակն այնքան էլ չի հուզում ռազմական ղեկավարությանը, այլ դրա պատճառով արված ծախսերն են ավելի խնդրահարույց: Այլ կերպ ասած՝ ոչ թե անհանգիստ են, որ զինվոր կամ զինվորներ են մահանում թիկունքում, ոչ առաջնագծում, այլ անհանգիստ են, որ այդ մահացած զինվորին պետք է ինչ-որ կերպ տեղավորեն, որ դրա պատճառով մնացած այլ կեղտերը չբացահայտվեն, և ինչպես տեսնում ենք, դա բնակարան է արժենում, ինչը Բաքվի շուկայական պարզ հարաբերության տեսանկյունից թանկ է մի զինվորի համեմատ: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/vahagnavan/posts/1602630949777339

    Կարդալ ավելին