Համակարգչի առջև նստած շատ շատերի համար էս իրավիճակը իսկապես կրկես է

Ամենացավալին, ամենահիասթափեցնողն ու ամենամտահոգիչն էն ա, որ համակարգչի առջև նստած, պլանշետներն ու հեռախոսները ձեռքներին շատ շատերի համար էս իրավիճակը իսկապես կրկես ա... բայց նրանք արենայում ոչ թե ակրոբատներ, էկվիլիբրիստներ, գազաններ ու ծաղրածուներ են ուզում, այլ գլադիատորներ... հա՛, մահվան պատրաստ գլադիատորներ, արյուն ու մահ... ու իրավիճակը հանգուցալուծելու, զենքը վայր դնելու, բանակցելու հորդորներին, կոչերին ու խնդրանքին նրանք պատասխանում են մոտավորապես էս. «յա, բա դուք չգիտե՞ք, որ նրանք մահվան պատրաստ են արենա ելել, բա ինչ կլինի նրանց հետ զենքը վայր դնելուց հետո...»

...չեմ ուզում խոսել ներքաղաքական կյանքը գլադիատորական կրկես դարձրածների արարքի մասին, շատ եմ խոսել, հոգնել եմ ու հոգնեցրել... ուզում եմ խոսել կրկեսի ամֆիտատրոնն ու օթյակները լցրած վիրտուալ հանդիսատեսի մասին...

...ամբոխը՝ ցուցարարները չէ, այլ համակարգչի առաջ, պլանշետ ու հեռախոս ձեռքին ամբոխը արյուն է ուզում... զոհ է ուզում, որ հանդարտվեն կրքերը, որ իր էսքան օրվա կրքերն անիմաստ չկորեն... օրգազմ է պահանջում վիրտուալ ամբոխը... կյանքեր է պահանջում, որ կարողանա իր ատելությունը վառ պահել, որ կարողանա արդարացնել իր զզված լինելը, հեռացած լինելը (ոչ միայն ու ոչ էնքան աշխարհագրորեն)...

...հանրությունը քավության նոխազ է ուզում իշխանություն ունեցողների ու չունեցողների բազմաթիվ մեղքերի համար, ասես էդ արյունը լվալու է մեղքերն ու մյուս առավոտ բոլորն ապրելու են ազնիվ ու արդար... քավություն է ուզում մեծ ու փոքր սրիկաների ու սրիկայությունների համար, խաբված լինելու ու դավաճանությունների համար, հիմարությունների համար, գազանության ու խեղճության համար, անպատասխանատու կամ անհաղորդ լինելու համար, արածների ու ավելի շատ՝ չարածների համար... էդպես մենք տասնյակ հազար տարի մեր դժբախտություններին անմասն արարածին զոհել ենք, կամենալով, որ մեր մեղքերն ու խնդիրները խեղդվեն նրա խռխռոցում...

...հասկացեք որ ձեր մարդկային զոհերն ընդունելի չեն՝ Բարձրյալն Իսահակի փոխարեն գառ դրեց Աբրահամի կանգնեցրած զոհասեղանին ու ձեր տատերի ու պապերի Փրկիչն ինքը ելավ խաչին, որ ուրիշին զոհելու որոշումը մերժեն հետևորդները... ասածիս մեջ պաթոս ու զգայական հնչյուններ պետք չէ փնտրել... պաթոս չկա, կա արհամարանք՝ տանը հանուն կահույք փոխելու որդիներին հյուրասենյակում անմտաբար նրանց իսկ բարձրացրած զոհասեղանի վրա երկնքին մատուցելու պատրաստ ամբոխի հանդեպ... բարձրացեք Խաչին կամ իջեք պատվանդանից, եթե գտնում եք որ ձեր պատկերացումների իրականացման կյանք պետք է զոհել՝ զոհաբերեք ձերը...

...ձեր վայր պահած բթամատերով ստիպում եք իրենց գլադիատոր դարձրածներին գնալ մահվան... վե՛ր ցցեք բթամատը, տիկնա՛յք և պարոնա՛յք... ծալեք ուրիշին ուղղված ցուցամատը... բռունցքեք մատներն ու զարկե՛ք, կամ բացեք մատներն ու բաց ափը մեկնեք իրար... վարվեք ինչպես կուզեք, բայց մի ստիպեք ուրիշին զոհել իր կյանքը հանուն ձեզ ու ձեր քմահաճույքի... զոհաբերեք ձերը...

...զոհաբերեք համբերատար չարչարանքով՝ տարիներ շարունակ հանուն ապագայի զոհողություններ անելով, կամ պոռթկման պահին՝ մի ակնթարթում... բայց զոհաբերեք ձերը...

...հող մի լցրեք էն մարդկանց գլխին, ովքեր իրենք իրենց գցել են փոսը... կամ թռեք ցած՝ փոսի մեջ, որ ձեր վրայով բարձրանան վեր ու հասնեն իրենց ուզածին, կամ օգնեք դուրս գալ փոսից՝ ցեխոտ ու քերծված, բայց՝ ողջ-առողջ...

...ձեզ պահեք ձեր լայքերն ու դիտողությունները՝ չեմ գրում, որ հավանեք կամ փետեք... չեմ գրում, որ թեթևանաք ու դուրս գաք սթրեսից, որ վհատվեք կամ ոգևորվեք... լայք դրեք կյանքին, քոմենթեք ձեր ներսում զոհ պահանջողին... բութ մատներդ վե՛ր, սիրելիներ...

© morituri te salutant... avete vos!

Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/umood/posts/1372932262734705

Հեղինակ

Հեղինակի այլ գրառումներ

Մեկնաբանություններ

ՖԲՀ

Քաղաքականություն

  • /uploads/photos/CbzTSylWKEI9lH4viTlr.jpg

    Համոզված եմ՝ երկրի վարչապետի երեկվա ելույթի վերաբերյալ կարծիքներ եւ հիացական, եւ ոչ այնքան կլինեն շատ։ Երեկվա ելույթն ինձ համար, ի թիվս շատ այլ հարցերի, կանխագուշակում է մի բան՝ չնայած ելույթում հնչեցված բոլոր պնդումներին` ՀՀ-ում ժողովրդավարությունը հսկայական քայլերով նահանջ է ապրում։ Ես կարող եմ երկար անդրադառնալ դատական համակարգի վրա այս ելույթի ազդեցությանը, վարչապետի՝ սեփական անձից բացի բոլորին իշխանությունից հեռացնելու թեզին, որը քողարկված էր հրապարակում համաժողովրդական որոշում կայացնելու շղարշով, խիստ վիճահարույց այլ հարցերի, բայց այսօր կանդրադառնամ ելույթի միայն մեկ հարթությանը՝ խոսքի ազատությանը։ Մի հետաքրքիր վերլուծություն կա, որը ուղիղ կապ է տեսնում քաղաքացիական խաղաղ անհնազանդության կամ, հայկական տարբերակով, «սիրո եւ համերաշխության հեղափոխության» արդյունքում դրական փոփոխությունների և երկրում ժողովրդավարության և մասնավորապես` խոսքի ազատության բարելավման միջև: Այս առումով նոր կառավարության գործունեության 100 օրը ամփոփելիս ունենք հետևյալ պատկերը.  • ՀՀ Կառավարության նիստերի դահլիճում բարձրաձայնվում է այն միտքը, որ կառավարության որոշումները պետք է բացառապես ընդունվեն միաձայնությամբ՝ առանց որեւէ դեմ ձայնի (այս կապակցությամբ ընդդիմադիր Ն. Փաշինյանը ծաղրում էր նախկին կառավարություններին),  • Երկրի վարչապետը անում է ոչ հասցեական հայտարարություն՝ թիրախավորելով զանգվածային լրատվության միջոցների «հակապետական» գործունեությունը,  • Նոր կառավարության հասցեին նույնիսկ փոքր-ինչ քննադատություն հնչեցնող լրատվամիջոցի կամ լրագրողների հասցեին միանգամից տարածվում են լրատվամիջոցը «մերժելու» կոչեր, իսկ լրագրողներն էլ արժանանում են անձնական վիրավորանքների,  • Այլակարծությունն աստիճանաբար վերածվում է վերացող երեւույթի: Յուրաքանչյուր տարբերվող կարծիք կամ տեսակետ պիտակավորվում է որպես «հակահեղափոխական» եւ սոցիալական հարթակներում սկիզբ դնում ատելության խոսք ու վիրավորանք պարունակող այնպիսի գրառումների եւ մեկնաբանությունների, որ ակամա ապշում ես, թե ինչ հարուստ երեւակայություն եւ բառապաշար կարելի է օգտագործել վիրավորանքն ու ատելությունն արտահայտելու համար։  • Մինչ այս պահը ես գուցե միամտորեն հույս ունեի, որ կառավարության համար կարեւոր է խոսքի ազատության պաշտպանությունը, քանի որ ժողովրդավարությունը որպես իր գործունեության հիմնական առանցք հռչակած կառավարության համար այն պետք է, որ լիներ գերագույն արժեք, առավել ևս, որ խոսքի ազատության լիարժեք իրացումն է նաև կերտել Նիկոլ Փաշինյան քաղաքական գործչին: Սակայն երեկ Հանրապետության հրապարակում ուղղակի ոտնակոխ արվեց խոսքի ազատությունը՝ խորացնելով այլակարծության նկատմամբ անհանդուրժողականությունը՝ հռչակելով, որ նախ պետք է մտածել, հետո միայն խոսել, իսկ «խոսքի ազատության» երաշխավորն ու հովանավորն էլ ԱԱԾ-ն է: Թերևս  ավելորդ է նշել, որ խոսքի ազատության սկզբունքի ողջ «պերճանքն ու թշվառությունն» այն է, որ անձն ինքն է որոշում՝ մտածի, հետո խոսի, խոսի, հետո մտածի, թե առհասարակ չմտածի։ Կարծում եմ՝ այսօր մենք կանգնած ենք շատ վտանգավոր ու պատասխանատու ճամփաբաժանին: Եթե չփոխվեն մոտեցումները, նշանակում է` մենք հրաժարվում ենք խոսքի ազատությունից, հետեւաբար նաեւ ժողովրդավարությունից։ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/arpine.hovhannisyan.14/posts/2603472549678600

    Կարդալ ավելին