Գովազդի համար զանգահարել 099 999 409

Զինվորի մոր բաց նամակը Սեյրան Օհանյանին

Մեծարգո պարոն Օհանյան.
Գիտեմ ,որ պատերազմի ուրվականը դեռևս հետապնդում է մեզ,ու դեռևս վաղ է խոսել հրա կամ զինադադարի մասին,այլ փոխարենը հնարավորինս պետք է աչալուրջ ու զգոն լինենք` պատրաստ հետ մղելու նենգ թշնամու ցանկացած հարձակում,հատկապես երբ վերջիններս սովոր են հարձակվելու անսպասելիորեն..: Սակայն որպես զինվորի մայր,ուզում եմ ձեզ հետ կիսվել իմ մտահոգությամբ ...Մեր որդիները`հայոց բանակի քաջ զինվորները ,որքան էլ որ պինդ ու սառնասիրտ գտնվեցին`քառօրյա պատերազմում դրսևորելով հայ զինվորին վայել բոլոր հատկանիշները,այնուամենայնիվ միս ու արյունից են բաղկացած և հոգեբանական բազմաթիվ տրավմաների ենթարկված պիտի լինեն ` անցնելով այս կարճ , բայց պատասխանատու ուղին: Պատերազմը տոն չէ,հետևաբար այն չի գալիս ուրախացնելու,կամ գոտեպնդելու մարդկությանը,այլ ` ցնցելու և խառնելու հոգեկան աշխարհը: Ուստի խնդրում եմ ձեզ , պատերազմին մասնակցած զինվորներին,որոնք առաջին իսկ զորահավաքին չեն զորացրվելու` տալ արձակուրդ,գոնե հինգ օրով,որպեսզի գտնվելով հարազատ միջավայրում մի կարճ ժամանակ ցրվեն և վերականգնեն ուժերը... Չեմ ուզում կիսեմ բազմաթիվ չակերտավոր մտահոգների կարծիքը,որ զինվորը ձեզ համար սոսկ գործիք է,այլ հավատում եմ,որ որպես հրաշալի զավակների հոգատար հայր,դուք ևս համարում եք,որ այսօրվա զինվորը վաղվա մեր քաղաքացին է,հասարակության բջիջը,իսկ անառողջ հոգեբանությամբ քաղաքացին չի կարող համարվել առողջ պետության գրավական ...

Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/susanna.aghajanyan/posts/813318945467991

Հեղինակ

Հեղինակի այլ գրառումներ

Մեկնաբանություններ

ՖԲՀ

Քաղաքականություն

  • /uploads/photos/XGNPHybjZr7dhjoMy7JS.jpg

    Ադրբեջանի բանակում խնդիրներ կան: Դա հասկանալու համար ինչ-որ հավաստի տեղեկություններ պետք չեն: Բավական է նայել փաստերին: Զորամասերից եկող տվյալների ամփոփման համաձայն՝ ոչ կանոնադրական հարաբերություններով պայմանավորված միջադեպերի քանակի ավելացման ֆոնին զորամասերից մեկում ծեծելով զինվոր են սպանում, արդյունքում այդ սպանվածը հռչակվում է հերոս, իսկ նրա ընտանիքը որպես պարգև ստանում է բնակարան: 9 օր առաջ Զաքիր Հասանովը կոլեգիալ նիստ է հրավիրում իր մոտ, որին մասնակցում են կորպուսների ու զորամասերի հրամանատարները, ովքեր խիստ հանձնարարական են ստանում հետևել բարոյահոգեբանական վիճակին: Ահա այսօր Զաքիրը նորից մեկնում է առաջնագիծ՝ ծանոթանալու անձնակազմի ծառայությանը: Նրան զեկուցում են, պատվում, հարգում են, ինքն էլ կանգնում, ոգևորիչ ճառ է ունենում զինվորների առաջ: Եթե տեղեկատվության միջից մաքրում ենք պաթետիզմը, ստացվում է, որ խնդիրը լուրջ է, իսկ Զաքիրը իր՝ կինեմատոգրաֆիայի նկատմամբ ունեցած թուլությամբ թերևս ապացուցել է, որ հարց լուծող չէ, այլ իր մոտ շատ լավ է ստացվում խնդիրը դիմափոշու միջոցով ծածկելը, ինչը Ադրբեջանում թե՛ հանրության և թե՛ իշխանության մոտ ընդունելի ու աշխատող տարբերակ է: Մենք էլ ենթադրում ենք, որ բանակի բարոյահոգեբանական վիճակն այնքան էլ չի հուզում ռազմական ղեկավարությանը, այլ դրա պատճառով արված ծախսերն են ավելի խնդրահարույց: Այլ կերպ ասած՝ ոչ թե անհանգիստ են, որ զինվոր կամ զինվորներ են մահանում թիկունքում, ոչ առաջնագծում, այլ անհանգիստ են, որ այդ մահացած զինվորին պետք է ինչ-որ կերպ տեղավորեն, որ դրա պատճառով մնացած այլ կեղտերը չբացահայտվեն, և ինչպես տեսնում ենք, դա բնակարան է արժենում, ինչը Բաքվի շուկայական պարզ հարաբերության տեսանկյունից թանկ է մի զինվորի համեմատ: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/vahagnavan/posts/1602630949777339

    Կարդալ ավելին