Հեղափոխական Իսագուլյանը կհեղաշրջի ճանապարհաշինությունը

Загрузка...

Ապրիլյան պատերազմական գործողություններին ու դրան հաջորդող օրերին սելֆի անողների ու էժան գովազդվողների պակաս չի նկատվում:
Մեկն իր ինքնագովազդը ներկայացնում է «լապատկեն» ձեռքը գործ անելիս, մյուսը՝ ավտոմատով զինվորների հետ նկարվելիս, մյուս՝ հեռադիտակով շրջելիս, իսկ Գառնիկ Իսագուլյանն էլ ոչ ավելի ոչ պակաս Երևան Սեփանակերտ ճանապարհը «հաշվելիս»:

Այո, դա այն նույն հեղափոխական Իսագուլյանն է, ով բարեհաջող պետական հիմնարկներ, ճամբարներ, ընկերներ փոխելով պատրասպարվել է ինչ որ խորհրդանշական պաշտոնում:
Ի ցույց դնելով Ղարաբաղ մեկնելու իր «հերոսական» ճակատագիրը, Իսագուլյանը փորձել է հետ չմնալ այն մարդկանցից, ովքեր սրտացավությունից ելնելով մատնանշում էին Գորիս-Սիսիան ճանապարհի անմխիթար վիճակը: Բայց կարծես թե Իսագուլյանը դրոշակակրի ամբիցիաներ ունի, ուղղակի դեռ չի կողմնորոշվում այս փուլում ում մոտ աշխատի և ամենակարևորը՝ ում դեմ:
Շատ ողորմելի է…

Հ.Գ. Իսագուլյանը հաստատ պարապ չի մնա, արդեն հայտարարվել է, որ առաջիկայում այդ ճանապարհը վերանորոգվելու է, իսկ Իսագուլյանը լավ կանի «պալատկեք» խփի ու հետևողական լինի աշխատանքների լավ լուսաբանելու համար:

Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/tigranuhi.davtyan.7/posts/1619318698393155

Հեղինակ

Հեղինակի այլ գրառումներ

Մեկնաբանություններ

Загрузка...

ՖԲՀ

  • /uploads/photos/T2YlVukG5AqmxDOBLom4.jpg

    1920-ի սկզբից սկսվեց Հայաստանի 1-ին Հանրապետության միջազգային ճանաչման նոր շրջանը: Հունվարի 19-ին Փարիզի խորհրդաժողովում Անտանտի դաշինքի երկրների Գերագույն խորհուրդը (ներկայիս Եվրամիության նախատիպը) դե ֆակտո և դե յուրե պաշտոնապես ճանաչեց Հայաստանի Հանրապետության անկախությունը Հայաստանի գերակայության տակ գտնվող տարածքներում: Մեր երկրի պետական սահմաններն այդ պահին ընդգրկում էին նախկին Ռուսական կայսրության Երևանի նահանգի (ներառյալ Նախիջևանի մարզը և Իգդիրի շրջանը) և Կարսի մարզի (ներառյալ Կարս, Սարիղամիշ, Արդահան քաղաքները) վարչական սահմաններն ամբողջությամբ՝ 60 հազար քառակուսի կիլոմետրից ավելի տարածք: Նշենք նաև, որ բացարձակապես գերակշռող հայկական բնակչություն ունեցող Սյունիքն ու Արցախն այդ պահին դե ֆակտո հայկական անկախ ինքնավարությունների կարգավիճակներ ունեին, և նրանց դե յուրե Հայաստանին միանալը ընդամենը մոտակա ժամանակի հարց էր հանդիսանում: Հայաստանի Հանրապետության պառլամենտն Անտանտի դաշինքի երկրների Գերագույն խորհրդի այդ որոշման կապակցությամբ Հայաստանի մայրաքաղաք Երևանում 1920-ի հունվարի 25-ին հրավիրեց հանդիսավոր նիստ, որտեղ նախ կարդացվեց եվրոպական երկրների պաշտոնական ուղերձը՝ ուղղված անկախ Հայաստանի ժողովրդին, որից հետո ելույթ ունեցան պառլամենտի պատգամավորները: Ներկայացնենք մի հատված Սիմոն Վրացյանի ելույթից, որի դրույթները, կարծում եմ, զարմանալիորեն արդի են այսօրվա համար. «Մենք հասել ենք վերջին հանգրվանին: Այն, ինչ որ հայ ժողովուրդը ձևակերպել է իբրև անխախտ կամք, սկսում է իրականանալ: Ազատ Հայաստանը այլևս փաստ է ոչ միայն մեզ, այլև ուրիշների համար: Այն, ինչ որ հայ աշխատավորությունն իր արյան գնով է նվաճել, ընդունում և հաստատում են նրանք, որոնց ձեռքին է գտնվում այսօր աշխարհի ղեկը, և ավելի մեծ սիրով նրանք, որոնց պիտի անցնի վաղը պատմության ղեկավարությունը: Եվ եթե մինչև այժմ մեզնից պահանջվել է հեղափոխական եռանդ և անձնազոհություն, ապա այսուհետև մենք պետք է ցուցահանենք քաղաքական հասունություն ու պետական շինարարության կարողություն: Կյանքը մեր առջև դնելու է նոր պահաջներ և մեզանից է կախված մեր չափով անկախ Հայաստանի բարիք կամ չարիք դառնալը հայ ժողովրդի համար: Ես հավատում եմ, որ անկախ Հայաստանը չի փակվի նեղ պատյանի մեջ, և հայ դեմոկրատիան հավասար մեկ անդամը կլինի համաշխարհային ազատ դեմոկրատիայի ընդհանուր ընտանիքում»: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1512476025533591&set=a.500519483395922.1073741831.100003136245699&type=3

    Կարդալ ավելին

Քաղաքականություն