• Հասունացել է ոչ թե Մինսկի խմբի համանախագահության կազմի փոփոխության, այլ բանակցային գործընթացի բովանդակային վերանայման և նոր գաղափարների, անգամ կարգավորման նոր հայեցակարգի գործարկման անհրաժեշտությունը, ինչն, ըստ էության, հետևանքն է այն բանի, որ տևական, կայուն խաղաղության հաստատման իրական նախադրյալներն այդպես էլ չհաջողվեց ստեղծել: Մադրիդյան սկզբունքները պետք է փոխարինվեն իրապես արդյունավետ՝ արդարության և միջազգային իրավունքի սկզբունքներին համահունչ թարմ բանակցային օրակարգով, որը կբացառի կողմերի շահերի և իրավունքների թերընկալման վկայությունը հանդիսացող միջնորդների կողմից առ այսօր կիրառվող ասիմետրիկ մոտեցումը: Հայաստանի իշխանությունների ռազմավարական նպատակը պետք է լինի երկրի զարգացման և պաշտպանունակության ապահովման խնդիրը, իսկ այդ խնդրի կարևորագույն բաղադրյալն այն է, որ ոչ մեկին չպետք է թույլ տրվի, մեր կենսական շահերը անտեսելու և ոտնահարելու միջոցով անխափան առաջ մղել սեփական շահերը: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/arman.melikyan.33/posts/735950913207269 ...

    Կարդալ ավելին
  • Ցանկացած քաղաքական համակարգի «առողջ աշխատանքն» ապահովելու համար կարևոր բաղադրիչ է հասարակության ընդդիմադիր հատվածի գաղափարներն ու մոտեցումները կիսող ուժի առկայությունը, որ, ինչ խոսք, կատարյալ է դարձնում համակարգն ամբողջությամբ: Սակայն շատ հաճախ բախվում ենք լրիվ այլ իրողության: Համոզվեք ինքներդ: Նախկին խորհրդային հանրապետություններում ԽՍՀՄ փլուզումից հետո արձանագրվեց ընդդիմության ձևավորման երկու փուլ՝ նախ այդ դերը ստանձնեց Կոմունիստական կուսակցությունը՝ իր արբանյակներով կամ ավելի ճիշտ կլինի ասել բեկորներով, ապա այն սկսեց թուլանալ, իսկ որոշ երկրներում (Հայաստանում՝ 2003 թ.) ընդհանրապես դուրս մնաց խորհրդարաններից: Զուգահեռաբար պառակտվում էին 80-ականի վերջին-90-ականի սկզբին ձևավորված նախկին հակակոմունիստական ուժերն ու շարժումները և հիմք դառնում ձևավորվող բազմակուսակցական համակարգի համար: Քանի որ այդ ուժերն ու շարժումները գրեթե բացառապես ձևավորվել էին ոչ թե գաղափարախոսական հիմքի, այլ հակակոմունիստական հայացքների արդյունքում, բաժանումներն էլ ոչ թե գաղափարական էին, այլ մարտավարության տարբեր պատկերացումների ու խմբակային շահերի բախումների հետևանք: Ուստի տրամաբանական էր, որ ձևավորվող բազմակուսակցական համակարգը ոչ միայն հստակություն չուներ գաղափարական առումով, այլև իշխանության համար պայքարն ավելի շուտ խմբակային շահերի բախում էր, քան գաղափարների ու դրանց վրա հիմնված ծրագրերի մրցակցություն: Այդ պայմաններում նոր ընդդիմությունը չկարողացավ վճռորոշ դերակատարություն ստանձնել քաղաքական կյանքում, և իրադարձությունները զարգացան հիմնականում երկու ուղղությամբ: Կամ այն դարձավ քաղաքական ասպարեզի լուսանցքային դերակատար (Ռուսաստան) կամ անցավ ոչ սահմանադրական պայքարի (Վրաստան, Ուկրաինա, Ղրղզստան), որից հետո փոխվեցին իշխանությունները, սակայն նոր ընդդիմության վիճակը մնաց նույնը: Արդյոք ընդդիմության ճգնաժամն ընդհանուր երևույթ է՝ իր պատճառներով ու նախադրյալներով, թե՞ գործընթացների նմանատիպ զարգացումը տարբեր երկրներում պարզապես պատահականություն է: Որոշ ուսումնասիրողներ հակված են կոնկրետ դեպքերում առանձնահատուկ պատճառներ տեսնելու: ՌԴ պարագայում արձանագրված զարգացումները ոմանք հակված են բացատրելու արդյունավետ ժողովրդավարական ինստիտուտներ ձևավորելու անկարողությամբ՝ քաղաքական մշակույթում էտատիզմի ու անարխիզմի բացահայտ գերակշռության պատճառով: Մինչդեռ այդ մոտեցումը ոչ միայն էմպիրիկ հաստատում չի գտնում, չի բացատրում երևույթի առկայությունն այլ երկրներում, որտեղ քաղաքական մշակույթը բոլորովին այլ դրսևորումներ ունի, այլև անհեռանկարային է ուսումնասիրությունների տեսակետից: Ավելին, նման մոտեցումը չափազանց վտանգավոր է, քանի որ կարող է հանգեցնել իրական հիմնախնդրի՝ երկրի կուսակցական համակարգի ճգնաժամի փոխարինման ավելի նեղ հարցադրումով՝ ընդդիմության ճգնաժամով: Մյուս կողմից, խնդիրը կուսակցական համակարգի մյուս մարտահրավերների ու հիմնախնդիրների հետ միաժամանակ քննարկելիս համակարգի բազմագործոնության ու բազմաշերտության հետևանքով կարելի է բախվել բազմաթիվ բարդությունների՝ առանց գործնական լուծումների ակնկալիքի: Խնդիրը, որպես գիտական ուսումնասիրությունների առարկա քննարկելիս, թերևս ավելի նպատակահարմար կլինի դիտարկել կուսակցական համակարգի համատեքստում՝ երկու նախապայմանով. ուսումնասիրվում են ընդդիմադիր հատվածի վրա ազդեցություն ունեցող գործոնները, սակայն հաշվի են առնվում ամբողջ համակարգին առնչվող ազդակները: Ընդհանրապես ընդդիմությունը հատուկ քաղաքագիտական ուսումնասիրությունների առարկա գրեթե չի եղել, հավանաբար այն պատճառով, որ դա այս կամ այն կուսակցության համար ընտրություններից հետո իշխանության ձևավորման հետևանքով առաջացած ժամանակավոր «տուգանային» դիրք է քաղաքական համակարգում, որի հետ մինչ հաջորդ փորձը ստիպված է հաշտվել այդ կուսակցությունը: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/armen.hovasapyan.5/posts/1065534250195442 ...

    Կարդալ ավելին
  • Հայ-չեխական թե՛ տնտեսական և թե՛ քաղաքական հարաբերությունների զարգացումը ունի դրական միտում: Վերջին տարիներին երկու կողմերի միջև տեղի են ունեցել մի շարք հանդիպումներ: Նախորդ տարվա արտահանումը դեպի Չեխիա կազմել է 2.181 միլիոն դոլար, ինչը ավել է մեկ տարվա վաղեմության ցուցանիշից: Ներկայումս չեխական շուկայում ամենահայտնի հայկական ապրանքը հայկական բրենդին է: Հայկական ալկոհոլը մեծ պահանջարկ ունի Չեխիայի նախագահական պալատում: Առկա է նաև պահանջարկ հայկական գինու նկատմամբ: Երկու երկրների միջև առկա արտահանման պոտենցիալը այս պահին չի օգտագործվում իր առավելագույն չափով և անկասկած ունի աճի դրական միտում: Կարևորը այն է, որ երկու կողմերն էլ պատրաստակամ են համագործակցության ընդլայնման հարցում: Նյութի աղբյուր`https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1545941095706379&id=100008715094328&__mref=message_bubble ...

    Կարդալ ավելին
  • ԱՄՆ պաշտպանության նախարար Էշթոն Քարթերը թվարկել է ԱՄն գլոբալ անվտանգությանն ուղղված հինգ սպառնալիքները՝ Ռուսաստան, Չինաստան, Հյուսիսային Կորեա, Իրան և միջազգային ահաբեկչություն:  Այս ցանկից երկուսը՝ Ռուսաստանը և Իրանը, մեր քաղաքական և հանրային /միջինացված/ գիտակցության մեջ ընկալվում են իբրև մեր անվտանգության եթե ոչ երաշխավոր, ապա առնվազն՝ ոչ սպառնալիք:  Մեր վիճակում, երևի, գլխավոր սպառնալիքը մեզ ուղղված սպառնալիքները հստակ չգիտակցելը, հստակ մարտավարություն և ռազմավարություն չձևակերպելն է:  Մենք ավանդաբար գիտենք թշնամու մեկ կերպար՝ թուրքը, բայց այդ սպառնալիքը խրախուսող-սնող, այդ սպառնալիքը ուժեղացնող մյուս սպառնալիքների հարցում մեր ՙբազմակարծությունը՚ արդեն քանի-քանի անգամ մեզ պարտության է տարել:  Կարող են տարբեր մոտեցումներ լինել՝ կարող ենք բնական դաշնակից համարել բարեկամ այն երկրներին, որոնց համար նույնպես Թուրքիան սպառնալիք է: Բայց կարող ենք նաև փնտրել դաշնակցությունը այն երկրների, որոնց համար Թուրքիան գործընկեր է. դա սպառնալիքը չեզոքացնելու եղանակներից կարող է լինել: Գուցե այդպես էլ վարվում ենք, բայց մեծ հաշվով՝ մեր քայլերն իրավիճակային են:  Մեր և Իրանի փոխադարձ բարեկամական ընկալումը վերջին տարիներին քանիցս արդարացվել է: Եթե Թուրքիայի և Ադրբեջանի հարցում մեր վերաբերմունքը բնականորեն միանշանակ է, ապա Ռուսաստանի հարցում չափազանց բարդ է՝ ի դեմս Ռուսաստանի տեսնում ենք թե անվտանգության երաշխավորի, թե սպառնալիքի/ կարևոր չէ՝ մեծ մասը, թե փոքր/: Գծագրվող Քրդական պետության հարցում վիճակն ավելի խճճված է՝ քրդերը մեր բնական դաշնակիցներն են մեր ոխերիմ թշնամու դեմ, բայց նրանց հաղթանակը մեր կրկնակի պարտությունը և անդարձ կորստի վավերացումը կլինի:  Կլինեն մարդիկ, ովքեր մեզ համար թիվ մեկ սպառնալիք կհայտարարեն ամենազոր ջհուդա-մասոնական գաղտնի ուժերին և հարցն, ուրեմն, փակված կհամարեն:  Եթե անկեղծ՝ թուրքերից ու մնացյալից առաջ՝ մեր թիվ մեկ սպառնալիքը մեր ներսում է, պետական մտածողության պակասորդի և համազգային գաղափարներ չփայփայելու մեջ է, ոսկե հորթին երկրպագողների անզգամության մեջ: Որպես մասնագետ ու մարդ կայանալու հնարավորությունների սղության մեջ: Արտագաղթը սիրո ու հույսի պակասից առաջ՝ ապրելու կենսաբանական պահանջի հետևանք է: Իր անձի, իր ընտանիքի դեմ ուղղված սպառնալիքից խուսափելու, փախչելու ելք: Երբ ազգային-համամարդկային-փիլիսոփայական հարցերը ետին պլան են մղվում: Ի վերջո, մարդկանց մեծ մասը ուզում է ոչ թե հերոս լինել, այլ ապրել: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/karine.asugyan/posts/984128014973804 ...

    Կարդալ ավելին
  • Ճգնաժամի մեջ, առանց բացառության, հայտնվում են բոլոր տեսակ համակարգերը։ Ճգնաժամի ընթացքում առավելագույնս դրսևորվում է անհատի և ազգի տիպական հատկանիշները։ Ճգնաժամը ամենալավ զտիչն է․ ցույց է տալիս՝ ովքեր են իրական ընկերները, բարեկամները, համախոհները և դաշնակիցները։  Ճգնաժամը հնարավորություն է ստեղծում անհատներին և ազգերին հասնելու համախմբման բարձրագույն աստիճանի։  Ճգնաժամից հետո անհատները և ազգերը փոխվում են, նրանք այլևս նույնը չեն, ինչ ճգնաժամից առաջ էր։ Ճգնաժամի հաղթահարումը ծանր է, բայց ձեռք բերված անգին փորձը ծառայում է հետագա ողջ կյանքի ընթացքում։ Ճգնաժամի ժամանակ են, որպես կանոն, դրվում ապագա թռիչքի հիմքերը․․․ Հ․ Գ․ Յուրաքանչյուր ճգնաժամ պարունակում է թռիչքի հնարավորություն, բայց ամեն ճգնաժամ չէ, որ ապահովում է թռիչք։ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/levon.stepanyan.39/posts/1018479748232469 ...

    Կարդալ ավելին
  • Վարդան Օսկանյանը կուսակցություն է ստեղծում և որպես առաջնային պատճառ՝ նշում է, որ պետության համար կարևոր է իր 25-ամյա քաղաքական փորձառությունը, այդ թվում՝ վերջին 8 տարիների ներքաղաքական գործընթացներում ընդգրկվածությունը: Սա բավականին անհեթեթ «պատճառաբանություն է»: Վարդան Օսկանյանի «քաղաքական փորձառության» գլխավոր արգասիքը բառի բուն իմաստով այն կոտրված տաշտակն է, այն ցայտնոտը, որի առջև կանգնած է Հայաստանի երբեմնի ԱԳ նախարարը: Երբ 10 տարի արտաքին գերատեսչությունում վարչության պետ և նախարարի տեղակալ ես աշխատում, 10 տարի էլ՝ նախարար, այնուհետև նետվում ես ներքաղաքական դաշտ, պետական գործչից վերածվելով սովորական ամբոխավար ընդդիմադիրի, անդամակցում ես մի ուժի, որն, ի վերջո, տապալվում է մինչև վերջին խազը, ուրեմն պետք է տուն գնաս, Վ. Օսկանյանի դեպում՝ համալսարան, դասախոսելու(սրանից պատվաբեր բան չկա)… 25 տարվա «քաղաքական փորձառության» գագաթնակետն այն է, որ Վ. Օսկանյանն ԸՆՏՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻՑ ԿԼՈՐ 1 ՏԱՐԻ ԱՌԱՋ(!!!) որոշում է նոր կուսակցություն ստեղծել, որի ոչ անունն է մտածել, որ գաղափարախոսական հենքը, ոչ թիմի անդամներին, ոչ էլ՝ քաղաքական ծրագիրը: Թե ի՞նչ է լինելու 2017-ի ապրիլի կեսերին, մեծ խելք պետք չէ հասկանալու համար. 1 տարվա կուսակցապետը բողոքելու է ընտրակեղծիքներից ու ռեպրեսիաներից՝ հերթական անգամ հասարակությանը դնելով ռետինե խողովակի տեղ… Կարծես, թե 1 տարեկան կուսակցությունն անպայման պետք է հաջողեր ու խորհրդարան անցներ: Հ. Գ. Բնավ մտահոգված չեմ, ահաբեկված չեմ, հոգեվարքի մեջ չեմ Վ. Օսկանյանի կուսակցություն ստեղծելու մտադրությունից: Հ. Գ. 2 Մարտի 1-ի թեմայով այս մարդուն հասկանալ է պետք: Հրապարակային քաղաքականության մեջ է, իր դերակատարության հարցը լղոզում է այնքան, որքան կարողանում է: Մարդու դրության մեջ մտեք, ի վերջո: Հ. Գ. 3 Պնդումը, թե Ռ. Քոչարյանը կապ չի ունեցել ու իրեն էլ հորդորել է չանդամակցել բարգավաճին, արվում է նրան համար, որ շեֆին մաքրի տապալված պրոյեկտում մասնակցությունից: Հ. Գ. 4 Վ. Օսկանյանի կուսակցությունն ազգային արժեհամակարգի վրա չի լինելու: Մորմոնական թելերը դա թույլ չեն տա… Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/mihran.hakobyan.3/posts/10153697636053197 ...

    Կարդալ ավելին
  • Մի քանի օրից Սերժ Սարգսյանը պատրաստվում է այցելել Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներ: Այս մասին այսօր՝ մարտի 16-ին, Կիպրոսի համալսարանի ուսանողների և դասախոսների հետ հանդիպմանն ասել է ՀՀ նախագահը: Նրա խոսքով, ի թիվս այլ միջոցառումների նախատեսվում է մեծ հանդիպում «Լույս» հիմնադրամով ԱՄՆ-ում սովորող ուսանողների և ամերիկահայ գիտնականների հետ Մասաչուսեթսի տեխնոլոգիական համալսարանում, ինչը նաև ուսանողներին հնարավորություն կընձեռի շփվել միմյանց հետ, ստեղծել մասնագիտական և ակադեմիական կապեր և գործընկերություն: ...

    Կարդալ ավելին
  • Մարտի 14-ին ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինը, ընդհանուր առմամբ, հաջողված գնահատելով Սիրիայի տարածքում ավելի քան 5 ամիս տևած ռազմագործողության արդյունքները, հանձնարարեց պաշտպանության նախարար Սերգեյ Շոյգուին՝ կազմակերպել ռուսական զորակազմի հիմնական հարվածային հատվածի դուրսբերման գործընթացն Արաբական Հանրապետությունից: Որոշման վերաբերյալ շուրջ 10 րոպե տևողությամբ հրապարակված տեսանյութում հնչած յուրաքանչյուր արտահայտություն թիրախային էր՝ ուղղված ինչպես ՌԴ հասարակությանն, այնպես էլ սիրիական հակամարտության շրջանակներում Մոսկվայի գործընկերներին ու հակառակորդներին, ինչպես նաև՝ որոշակի սահմաններ էր գծվում հետագայում Ռուսաստանի հնարավոր քաղաքական և ռազմական մանևրների համար: ՌԴ իշխանությունների նման որոշումն, ինչպես և գնահատվեց փորձագիտական հանրության կողմից, անակնկալ էր և անկանխատեսելի: Այս ողջ գործընթացի հետ կապված ամենակարևոր հարցերը, թերևս, հետևյալն են՝ ինչու՞ հենց իրավիճակային ներկա փուլում կայացվեց նման որոշում և ինչու՞ նման կտրուկ կերպով: Այս հարցերի պատասխանները գտնելու տարաբնույթ փորձերն են, որոնք վերջին օրերին հանդիսանում են համաշխարհային քաղաքական, փորձագիտական և տեղեկատվական հարթությունների առանցքը: Սույն ակնարկում ևս փորձ է կատարվում վեր հանել վերոնշյալ հարցերի հավանական պատասխանները, որոնք, ըստ էության, գտնվում են փոխլրացնող տրամաբանական տիրույթում: Այս համատեքստում, ցանկացած վերլուծության առանցքում պետք է դրված լինի հետևյալ դրույթը՝ «Ռուսաստանի գործողությունները բացառապես սեփական շահերի և հեղինակության տիրույթում են»: Վերոնշյալի տեսանկյունից, գործընթացի ժամանակահատվածի ընտրությունը կարելի է պայմանավորել առկա հետևյալ իրավիճակային առանձնահատկություններով՝  1. Սիրիական հակամարտության շրջանակներում ձևավորվել են որոշ դրական և աննախադեպ իրողություններ, երբ միջազգային հանրության երաշխավորմամբ ու հովանու ներքո հաստատվել և շուրջ 2 տասնօրյակ հիմնականում շարունակում է գործել հրադադարի ռեժիմ հակամարտ որոշ դերակատարների միջև, իսկ նրանց ներկայացուցիչները Ժնևում բանակցային ձևաչափում փորձելու են համաձայնության գալ՝ երկրում անցումային կառավարման մարմին ձևավորելու հարցում: 2. Հնարավոր է՝ բավական լուրջ և սկզբունքային տարաձայնություններ են առաջացել Ռուսաստանի և Սիրիայի իշխանական բարձրագույն ներկայացուցիչների միջև, ինչը մեծապես հնարավոր էր հատկապես ստեղծված հանգուցային իրավիճակում Մոսկվայի կողմից գործադրվող ճնշումներին կամ Սիրիայի ապագայի վերաբերյալ ռուսական տեսլականի հարցում Բաշար ալ-Ասադի գլխավորած վարչակարգի ընդդիմանալու պարագայում: Երկրորդ իրավիճակի դեպքում, կարծես, բոլոր հարցերն ստանում են իրենց պատասխանները. նախապես Սիրիայից դուրս ձեռք բերված վերոնշյալ պայմանավորվածությունները չխախտելու համար՝ Ռուսաստանը նպատակահարմար գտավ հենց նման եղանակով դադարեցնել իր անմիջական ռազմական ներգրավվածությունը հակամարտության շրջանակներում՝ սիրիական վարչակարգին և նրան հարող այլ ուժերին միայնակ թողնելով կարգավորման հետագա գործընթացներում:  Իրավիճակային առաջին սցենարի պարագայում, Ռուսաստանի որոշումը կարելի է հիմնավորել հետևյալ իրողություններով. 1. Ինչպես և նախապես հայտարարվել էր, սիրիական հակամարտությանը ՌԴ ռազմական միջամտությունը լինելու էր որոշակի ժամանակային սահմաններում: Հետևաբար, անհերքելի ճշմարտություն է՝ հրադադարի պայմաններում ռազմադաշտից հեռանալը ենթադրում է շատ ավելի շահեկան կարգավիճակ, քան ակտիվ պատերազմական գործողությունների ընթացքում. այսինքն՝ Ռուսաստանի նման քայլը որևէ կերպ չի կարելի դիտարկել՝ որպես պարտություն: 2. Ռուսաստանի ռազմական միջամտության արդյունքում նրա դաշնակիցը՝ սիրիական գործող վարչակարգը, թե՛ ռազմական, թե՛ քաղաքական հարթություններում շատ ավելի շահեկան դիրքերում է հայտնվել, քան մինչև 2015 թ. առաջին կեսի ընթացքում էր: 3. Ըստ էության, սիրիական հակամարտության հետ կապված Ռուսաստանի պաշտոնական դիրքորոշման համաձայն, ներկայում ստեղծվել է մի իրավիճակ, երբ փաստացի սիրիացիները, անհրաժեշտ խոհեմություն և պատրաստակամություն դրսևորելու պարագայում, ինքնուրույն կարող են վճռել իրենց իսկ ապագան: Իսկ ի՞նչ է շահում Ռուսաստանը՝ նման քայլ իրականացնելով: 1. Նախ և առաջ, որոշ իմիջային հաղթաթղթեր: Եթե հակամարտությանը ուղղակիորեն ներգրավվելով՝ պաշտոնական Մոսկվան որոշակիորեն վերադարձրեց ռազմական գերտերության իր կարգավիճակը՝ ստիպելով աշխարհաքաղաքական հակառակորդներին հաշվի նստել իր խոսքի և շահերի հետ, ապա նման եղանակով դուրս գալով հակամարտությունից՝ Ռուսաստանը դրսևորում է սկզբունքային և հակամարտությունների՝ բացառապես քաղաքական կարգավորմանը կողմնակից պետության որակներ. պատահական չէ, որ ՌԴ-ի նման որոշումը ողջունվեց աշխարհաքաղաքական և միջազգային բոլոր կենտրոնների կողմից: 2. Հենց Ժնևում բանակցությունների մենարկի օրը Սիրիայից ռազմուժը դուրս բերելու որոշմամբ ՌԴ-ը, առնվազն կարճաժամկետ հեռանկարում, խթանում է քաղաքական գործընթացը (իսկ երկարաժամկետ հեռանկարում կարող է հանգեցնել տրամագծորեն հակառակ սցենարի), նպաստում Սիրիայում ռազմական լարվածության նվազմանը: Նման կերպ, Մոսկվան նաև ապահովագրում է ինքն իրեն հակառակորդների հնարավոր սադրանքներից: 3. Իրավիճակային առումով, հրադադարի ռեժիմի սահմանումից ի վեր ռուսական օդատիեզերական ուժերը որևէ լուրջ ռազմագործողություն չէին իրականացրել Սիրիայի տարածքում և, կարծես, չէին էլ պատրաստվում նախաձեռնել. հետևաբար նման ծավալի զորակազմ պահելը սեփական սահմաններից դուրս, այն էլ առանց նպատակային նշանակության, բավական ծախսատար գործողություն է, որը նաև ավելորդ ճոխություն կարելի է դիտարկել Ռուսաստանի ներկա տնտեսական վիճակի պայմաններում: 4. Սիրիական հակամարտության շրջանակներում նման շրջադարձային որոշմամբ (գուցե ԱՄՆ-ի հետ ամենաբարձր մակարդակում կայացած պայմանավորվածության պայմաններում) Ռուսաստանը լուրջ նախադրյալներ է ստեղծում ուկրաինական ճգնաժամով և Ղրիմի հիմնախնդրով պայմանավորված տնտեսական պատժամիջոցների ռեժիմն էականորեն մեղմելու հարցում: 5. Ռազմաքաղաքական տեսանկյունից, նման քայլով ՌԴ-ի իշխանական վերնախավը փարատում է ընդդիմադիրների այն բոլոր հոռետեսական պնդումներն ու կանխատեսումները, որ Սիրիան կարող է երկրորդ Աֆղանստանի վերածվել Ռուսաստանի համար: 6. Ըստ էության, պապհպանում է ռազմական և ռազմավարական նշանակության լուրջ ներկայությունը Սիրիայի տարածքում, ինչպես նաև՝ արտակարգ անհրաժեշտության պարագայում՝ ռազմական միջամտությունը վերսկսելու հնարավորությունը: Ի՞նչ է կորցնում Ռուսաստանը՝ սիրիական հակամարտության ռազմական բաղադրիչում իր մասնակցությունը դադարեցնելով: 1. Էականորեն նվազում են սիրիական հակամարտության վրա ներազդելու նախկին առարկայական լծակները: 2. Նման կարևոր ժամանակահատվածում այսպիսի քայլով Ռուսաստանը զգալիորեն իջեցնում է հարաբերությունների մակարդակը սիրիական հակամարտության շրջանակներում իր գործընկերների՝ սիրիական կառավարության, լիբանանյան Հիզբալլահի, Իրանի հետ: 3. Առկա են էական տարբերություններ ռազմական միջամտությունից առաջ պաշտոնական Մոսկվայի կողմից հռչակված ռազմավարական նպատակների, քարոզչական նպատակով հայտարարված և իրականում արձանագրված արդյունքների միջև: Մասնավորապես, ամենաառանքայինը հռչակված՝ Սիրիայի տարածքում միջազգային ահաբեկչական կառույցների դեմ պայքարի հարցում, ի տարբերություն մյուս նախանշված ռազմավարական նպատակների, նվազագույն առաջընթաց է արձանագրվել: «Իսլամական պետություն», «Ջաբհաթ ալ-Նուսրա» ահաբեկչական կառույցների դեմ գործողությունները հարվածել են հիմնականում կառույցների ռազմավարական ենթակառուցվածքներին, իսկ դիրքային առումով իրավիճակային դրական փոփոխությունները չնչին են:  4. Եթե խափանվի ներկայում սահմանված հրադադրի ռեժիմը, նաև ձախողվի սիրիական հակամարտության քաղաքական կարգավորման գործընթացը, ապա, կասկածից վեր է, զարգացումները կտեղափոխվեն ռազմադաշտ: Այս պարագայում վստահաբար բավական մեծ դերակատարություն կստանձնեն Ռուսասստանի՝ հատկապես մերձավորարևելյան հակառակորդներ հանդիսացող Սաուդյան Արաբիան ու Թուրքիան, ինչն էլ ի վերջո կարող է հանգեցնել Բաշար ալ-Ասադի վարչակարգի տապալմանը: Իսկ զարգացումների նման ընթացքի դեպքում հերթական անգամ լայն շրջանառում կստանա անվստահելի գործընկեր լինելու վերաբերյալ Ռուսաստանի հասցեին ոչ հազվադեպ հնչող մեղադրանքները: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/armen.petrosyan.05/posts/996229450414269 ...

    Կարդալ ավելին
  • Economist Intelligence Unit  վերլուծություններ և հետազոտություններ իրականացնող  ընկերությունը ներկայացրել է առաջիկայում սպասվող գլոբալ տնտեսական ռիսկերի իր տեսլականը: Ըստ EIU-ի տնտեսական վերլուծության` երկրորդ տեղում են Ռուսաստանի ներխուժումները Ուկրաինա և Սիրիա: Ցանկում առանձնացվել է նաև ԱՄՆ-ի նախագահի ընտրություններում Դոնալդ Թրամփի հաղթանակը: Գլոբալ սպառնալիքների ցանկը ամբողջությամբ` 1. Չինաստանի տնտեսության ճգնաժամը 2. Ռուսաստանի ներխուժումները Ուկրաինա և Սիրիա, որը կարող է «սառը պատերազմի» հանգեցնել 3. Արժութային անկայունություն զարգացող շուկաներում կորպորատիվ պարտքերի ճգնաժամի պարագայում 4. Եվրամիության փլուզումը` արտաքին և ներքին գործոններով պայմանավորված 5. Եվրոգոտու անկումն ու Հունաստանի դուրս գալը եվրոգոտու կազմից 6. Դոնալդ Թրամփի հաղթանակն ԱՄՆ-ի նախագահի ընտրություններում 7. Համաշխարհային տնտեսությունն ապակայունացնող իսլամիստական ծայրահեղականության աճող սպառնալիքը 8. Մեծ Բրիտանիայի դուրս գալը Եվրամիությունից 9. Չինաստանի տարածքների ընդարձակմամբ պայմանավորված զինված բախումներ Հարավչինական ծովում 10.  Նավթային ոլորտում ներդրումների  բացակայությամբ պայմանավորված նավթի գնանկում: ...

    Կարդալ ավելին
  • ԻԻՀ-ում հորդորում են սեփական քաղաքացիներին որևէ պարագայում, այդ թվում հանգստանալու, Նոուռուզի տոնը նշելու կամ այլ նպատակներով, չմեկնել Թուրքիա՝ անվտանգության նկատառումներից ելնելով: Իրանի իշխանություններն ԻԻՀ քաղաքացիներին խորհուրդ են տալիս չխաբնվել առաջարկվող ցածր գներին և զբոսաշրջային ընկերությունների այն գովազդին, համաձայն որի՝ Թուրքիայի բոլոր հատվածներում անվտանգ է՝ բացառությամբ Անկարայի և Ստամբուլի. Թուրքիայի որևէ շրջան իրականում անվտանգ չէ: Նյութի աղբյուր`https://www.facebook.com/rudik.yaralyan/posts/1023868621030340?from_close_friend=1&notif_t=close_friend_activity ...

    Կարդալ ավելին

ՖԲՀ

Քաղաքականություն