Գովազդի համար զանգահարել 099 999 409
  • Ադրբեջանի բանակում խնդիրներ կան: Դա հասկանալու համար ինչ-որ հավաստի տեղեկություններ պետք չեն: Բավական է նայել փաստերին: Զորամասերից եկող տվյալների ամփոփման համաձայն՝ ոչ կանոնադրական հարաբերություններով պայմանավորված միջադեպերի քանակի ավելացման ֆոնին զորամասերից մեկում ծեծելով զինվոր են սպանում, արդյունքում այդ սպանվածը հռչակվում է հերոս, իսկ նրա ընտանիքը որպես պարգև ստանում է բնակարան: 9 օր առաջ Զաքիր Հասանովը կոլեգիալ նիստ է հրավիրում իր մոտ, որին մասնակցում են կորպուսների ու զորամասերի հրամանատարները, ովքեր խիստ հանձնարարական են ստանում հետևել բարոյահոգեբանական վիճակին: Ահա այսօր Զաքիրը նորից մեկնում է առաջնագիծ՝ ծանոթանալու անձնակազմի ծառայությանը: Նրան զեկուցում են, պատվում, հարգում են, ինքն էլ կանգնում, ոգևորիչ ճառ է ունենում զինվորների առաջ: Եթե տեղեկատվության միջից մաքրում ենք պաթետիզմը, ստացվում է, որ խնդիրը լուրջ է, իսկ Զաքիրը իր՝ կինեմատոգրաֆիայի նկատմամբ ունեցած թուլությամբ թերևս ապացուցել է, որ հարց լուծող չէ, այլ իր մոտ շատ լավ է ստացվում խնդիրը դիմափոշու միջոցով ծածկելը, ինչը Ադրբեջանում թե՛ հանրության և թե՛ իշխանության մոտ ընդունելի ու աշխատող տարբերակ է: Մենք էլ ենթադրում ենք, որ բանակի բարոյահոգեբանական վիճակն այնքան էլ չի հուզում ռազմական ղեկավարությանը, այլ դրա պատճառով արված ծախսերն են ավելի խնդրահարույց: Այլ կերպ ասած՝ ոչ թե անհանգիստ են, որ զինվոր կամ զինվորներ են մահանում թիկունքում, ոչ առաջնագծում, այլ անհանգիստ են, որ այդ մահացած զինվորին պետք է ինչ-որ կերպ տեղավորեն, որ դրա պատճառով մնացած այլ կեղտերը չբացահայտվեն, և ինչպես տեսնում ենք, դա բնակարան է արժենում, ինչը Բաքվի շուկայական պարզ հարաբերության տեսանկյունից թանկ է մի զինվորի համեմատ: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/vahagnavan/posts/1602630949777339 ...

    Կարդալ ավելին
  • Բելառուսա-ադրբեջանական համատեղ «Լապշին» օպերացիան պարտություն էր երկու երկրների համար:  Այսպես՝ Ադրբեջանում լրջորեն հավատում են, որ լրագրողի ու բլոգերի դեմ արշավ իրականացնելով հասարակական կարծիքի նկատմամբ կարող է ունենալ տոտալ վերահսկողություն և, ունենալով քիչ թե շատ հաջողություն իր երկրի ներսում, Ադրբեջանը փորձեց այդ նույնը կիրառել ավելի մեծ միջավայրում՝ դուրս գալով միջազգային ասպարեզ: Արդյունքում ունեցանք Լապշինի դեպքը: Թե ինչպես արձագանքեց քաղաքակիրթ աշխարհը այդ երևույթին, բոլորին հայտնի է: Բնականաբար, Ադրբեջանը բոլոր տեղեկատվական տիրույթներում չէր դադարում շրջանառել ու շարունակ պտտեցնել իր «սկզբունքներին դեմ գնացած» մի «փոքրիկ բլոգերի» (նկատի ունեմ մի բլոգերը մի ամբողջ երկրի համեմատ) բերման ենթարկելու դեպքը: Ծիծաղելի է, սակայն փաստ, քանի որ Ադրբեջանը լրջորեն պատրաստվել էր այդ բեմականացմանը: Նպատակը մեկն էր՝ այ թե ինչ կլինի յուրաքանչյուրի հետ, ով կայցելի Արցախ: Այստեղ ևս ի դերև ելան Ադրբեջանի հաշվարկները՝ ոչ թե նվազեցին, այլ ավելացան դեպի Արցախ այցելությունները, ավելացավ Արցախի նկատմամբ հետաքրքրությունը. Ստեփանակերտում կազմակերպված ֆորումը դրա վառ ապացույցն է: Հանուն արդարության պետք է նշենք, որ բազմաթիվ է բլոգերների ու լրագրողների այն բանակը, որոնք թքած ունեն Ադրբեջանի սև ցուցակների ու Արցախ այցելելու նկատմամբ ադրբեջանական դիրքորոշման վրա: Բլոգերների այցը Արցախ այս տեսանկյունից արդեն նշանակում է Ադրբեջանի պարտություն: Արցախ ժամանած բլոգերների այցն ավարտվեց: Նրանց ոգևորությունն ու անթաքույց սերն առ Արցախ շուտով կարտացոլվեն իրենց հեղինակած հոդվածներում: Պետք է փաստենք, որ ադրբեջանական մեդիատիրույթում պանիկայի տպավորություն էին թողնում Արցախ այցելած բլոգերների ֆորումի վերաբերյալ նյութերը: Քանզի այն էֆեկտը, որ ակնկալում էր Բաքվի ղեկավարությունը ոչ թե չիրականացավ, այլ հակառակը տեղի ունեցավ: Կարող ենք պայմանականորեն անվանել «Լապշինի էֆեկտ»:  Աշխարհը հասկանում է, որ այդ սև ցուցակներն ու բռնության ոգով հռետորաբանությունն ու գործողությունները, որոնք կիրառվում է Արցախ այցելած արտասահմանցիների նկատմամբ, Ադրբեջանին տանում է դեպի մարգինալացում, այլ կերպ ասած՝ քաղաքակիրթ աշխարհը հասկանալով մերժում է Ադրբեջանի հակաքաղաքակրթական գործողությունները: Բլոգերներն ապացուցեցին դա: Ինչպես Ադրբեջան պետությունն է հնարովի, այնպես էլ նրա գործողությունները: Ադրբեջանում հնարովի է ամեն ինչ՝ պատմությունից սկսած մինչև Մեհրիբան Ալիևայի հավատարմությունը: Ու այս ամենը նշանակում է, որ Ադրբեջանում ցանկացած գործողություն միտված է մի բանի՝ քարոզչություն անելուն, որպեսզի ապացուցեն, որ իրենք հնարովի չեն, որ իրենք ուժեղ են, որ իրենք չեն պարտվել, որ իրենք ազգ են, սակայն չի ստացվում: Հոգեբաններն այս դրսևորումն անվանում են չկայացվածության բարդույթ: Ադրբեջանը չկայացվածության բարդույթ ունի: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/vahagnavan/posts/1601141036592997 ...

    Կարդալ ավելին
  • Պապին, իհարկե, քաղաքական մոնստր է ու ամենախելացի պետական գործիչներից է Հայաստանի նորագույն պատմության մեջ, բայց ամենակարևոր հարցին ինքը ոչ միայն չպատասխանեց, այլև ցրեց թեման: Այն է՝ լավ, հողերը տվեցինք, ի՞նչ երաշխիքներ են լինելու Արցախի կարգավիճակի ու անվտանգության մասով: Փոխարենը Պապին այլընտրանք նկարագրեց, որը թերի էր: Ասում էր՝ լավ, համաձայն չենք դրան, այդ դեպքում ի՞նչ ենք ստանում, նույն ստատուս քվո՞ն: Նախ՝ բնավ էլ պարտադիր չէ: Կարող ենք ստանալ նաև նոր պատերազմ կամ էլ՝ պատերազմներ: Հետո, եթե հողերը հանձնենք, ապա ի՞նչ, փո՞քր է հավանականությունը, էլի կստանանք ստատուս քվո, պարզապես ավելի վատ պայմաններով՝ ռազմական, քաղաքական և բարոյահոգեբանական մասով: Ու մի բան էլ. համաշխարհային հանրությունը լավ բան է, բայց ինչպես դարասկզբին Անտանտի նավերը մեր սարերը չհելան, նենց էլ հիմա չեն հելնելու: Չի կարելի գնալ նման տեկտոնիկ քայլերի ու որպես փաստարկ բղավել, որ заграница нам поможет... Մնացածը լիրիկա էր: Հ.Գ. Ի դեպ՝ Պապիին հայհոյողները սխալ են թեկուզ նրա համար, որ ճիշտ հակառակ էֆեկտի են հասնում: Մարդը կիրթ ու որոշակի փաստարկներով թեզիս է բերել, փորձեք հերքել դրանք տրամաբանությամբ, ոչ թե հայհոյանքով: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/ternakalyan.kostya/posts/10211185891659203 ...

    Կարդալ ավելին
  • Տարեսկզբից արցախաադրբեջանական սահմանն անհագիստ է: Հակառակորդը կոնկրետ նպատակ է դրել` հնարավոր ամեն միջոցով հայկական կողմին միշտ պահել «бойгатов»: Ամենօրյա կրակոցներին հաջորդեցին մի քանի դիվերսիոն ներթափանցման փորձեր, որոնց հաջորդեցին ադրբեջանական զինվորների դիակների կույտերը: Բանը հասավ անգամ անօդաչու սարքի լիկվիդացիային: Վերջին ձախողումներից հետո ադրբեջանական կողմը խնդիր են դրել զորքի «боевой дух»-ը բարձրացնել. փետրվարյան սրացման օրերին միայն մի քանի օրվա մեջ 9-10 զոհ ունեցան: Ինչպես փոխանցում է ԱՊԱ գործակալությունը, նախարար Հասանովը, վերլուծելով բանակում տիրող բարոյահոգեբանական և մարտական ոգին, տեսակետ է հնչեցրել, ըստ որի՝ պետք է քայլեր ձեռնարկել զորքի մարտական պատրաստականությունը բարձրացնելու և ընդհանուր ոգեշնչման համար: Նա նշել է, որ զինծառայողներին պետք է դաստիարակել ազգային և բարոյական արժեքներով, ժամանակակակից զինտեխնիկայի խորացված ուսումնասիրություն և շատ այլ առաջնային նշանակություն ունեցող խնդիրների շուրջ համապարփակ և խորքային ուսուցում անցկացնել: Մեկ բառով կարող ենք փաստել, որ հայկական մահակի «քոթակը» ստիպել է ադրբեջանական դատարկագլուխներին գործելուց առաջ ավելի խորը մտածել: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/armen.hovasapyan.5/posts/1388246927924171 ...

    Կարդալ ավելին
  • Գարնանը կտրուկ ավելանում է Իրանից Հայաստան ժամանող զբոսաշրջիկների թիվը: Ներկայացված վիճակագրության համաձայն՝ 2016 թվականին Հայաստան այցելած իրանցի զբոսաշրջիկների թիվը կազմել է 188 հազար 851 մարդ: Հիշեցնենք, որ 2015-ին Հայաստան էր այցելել 144 հազար 160 իրանցի զբոսաշրջիկ, ինչը նշանակում է, որ նախորդ տարի վերջիններիս հոսքը Հայաստան ավելացել է 44 հազար 691-ով: Ընդանուր առմամբ՝ նախորդ տարի գրանցվել է տուրիզմի աճ, որում 31 տոկոսը բաժին է ընկնում իրանցի զբոսաշրջիկներին: Հուսանք, որ այս տարի ևս ցուցանիշները կլինեն դրական: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/tntesakan.ankyun/posts/1637426176566073 ...

    Կարդալ ավելին
  • 10 օրից կբոլորի Ապրիլյան պատերազմի 1 տարին։ 1 տարի, որը թռչելով անցավ, իսկ մենք դեռ լրիվությամբ չենք էլ մարսել այդ քառօրյա էսկալացման կարևորագույն դասերը։ Մինչդեռ դա կենսական նշանակություն ունի, նամանավանդ որ նախընտրական պաթոսի հորձանուտում կարող ենք կրկին հայտնվել անգրագիտության և պոպուլիստական թմբիրների գրկում։ Ես առանձնացրել եմ մի քանի կարևորագույն կետեր, որոնք անմիջականորեն բխում են անցած տարվա փորձից, ու կփորձեմ վերլուծել, թե ինչ քայլեր են արվել, իսկ ինչ քայլեր էլ ցանկալի կլիներ, որ արվեին։ Առաջին մասը մեր քարոզչության ու բարոյահոգեբանական վիճակի մասին է։  Լևոն Տեր-Պետրոսյանի երեկվա հարցազրույցում մի կետ կար, որ մի քիչ այլ կոնտեքստով էր ասված, բայց, ընդհանուր առմամբ, շատ ճիշտ միտք է։ 1994 թվականից մինչև 2016-ի ապրիլը մենք հաղթական էյֆորիայի մեջ էինք, իսկ մեր թե՛ պետական, թե՛ անհատական մակարդակի քարոզչությունը հիմնականում կարելի էր բնութագրել, ռուսների ասած, «шапкозакидательство» խիստ դիպուկ տերմինով․ «թուրքերը ոչխար են», «թուրքերը կռվող չեն», «մենք ժայռ ենք», «մերոնք տեռմինատոր են», «մենք աշխարհի ամենամարտունակ բանակն ունենք», «մենք մի հատ կրակենք, դրանց սաղ առաջին գիծը կփախնի», «թուրքի զինվորը մոտիվացված չէ»․․․ Պատերազմների հազարամյա փորձը ցույց է տալիս, որ մեծագույն սխալներից մեկը, որ կարելի է անել թշնամու նկատմամբ, նրան թերագնահատելն է։ Թշնամուն ավելի լավ է նույնիսկ մի քիչ գերագնահատել, քան թերագնահատել, որովհետև առաջինի դեպքում մեծանում է զգուշավորությունն ու պրագմատիզմը, իսկ երկրորդի դեպքում գոյանում են Բաքվում թեյ խմողների վիրտուալ դիվիզիաներ ու կորպուսներ, որոնք, սակայն, սուր կոգնիտիվ դիսսոնանսի ու ընկճվածության մեջ են հայտնվում, երբ «թուրքը ոչխար է» մանտրայից դուրս իրականության են ականատես լինում։  Ու այդ դասը պետությունը կարծես թե սերտեց։ Համենայն դեպս, շեշտակի նվազել է Բաքուն՝ թեյի ծով սարքելու ոգով հռետորաբանությունը, անհամամեմատ ավելի քիչ ենք տեսնում ֆիդայական-սպարապետական բնույթի անախրոնիզմների գովաբանություն, փոխարենը ավելի շատ է շեշտը դրվում ժամանակակից բանակի սովորական զինծառայողի կերպարի, կարգապահության ու զորքերի արդյունավետ կիրառության ճիշտ և ադեկվատ մատուցման վրա։ Անչափ ուրախացնում է, որ 100 տարի առաջվա պարտիզան-ֆիդայիները, 30 տարի առաջվա որսորդական հրացաններով ու գնդացրի պատրոններով փաթաթված աշխարհազորայինները ակտուալ դաշտում իրենց տեղը զիջում են մեր ժամանակակիցներին՝ նույնատիպ համազգեստով, ըստ կանոնադրության հանդերձավորված ու սպառազինված սովորական ժամկետային զինվորների ու սպաներին։ Միևնույն ժամանակ, հակառակորդին էլ ներկայացնելիս էլ միայն 20 տարվա վաղեմության կադրեր ցույց չեն տալիս, որտեղ նրանք կա՛մ զոհված են, կա՛մ էլ ճողոպրում են (Գերանբոյի գումարտակի մասին տեսանյութը արդեն մաշել է), այլ ողջամտության սահմաններում (առանց պանիկյորության ու պարտվողականություն սերմանելու), ցույց են տալիս, որ մեր թշնամին էլ բավականին մոտիվացված ու լավ զինված բանակ ունի, որին հաղթելը բնավ էլ անհնար չէ, բայց խաղուպար էլ չէ։  Ու այս ամենը ճիշտ է, և բնավ պատահական չեմ հենց այս մասով սկսում։ Պատերազմի ամենակարևոր բաղադրիչը գաղափարականն ու բարոյահոգեբանականն է, որովհետև եթե այս ոլորտներում դու պարտվում ես, ապա պարտվելու ես պատերազմում ևս, անգամ եթե շատ լուրջ ռազմական հաղթանակներ ունենաս (Վիետնամական պատերազմը վկա, Աֆղանական պատերազմը վկա)։ Որքան ավելի շուտ ու որքան ավելի խելամիտ ձևով դուրս գանք բուտաֆորիկ պաթոսային հայրենասիրության դաշտից, այնքան ավելի մարտունակ կլինենք թե՛ որպես պետություն, թե՛ անհատապես։ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10211190517054835&set=a.1381606256268.2055910 ...

    Կարդալ ավելին
  • Երկու օր է բելառուսական և ադրբեջանական ԶԼՄ-ները հատուկ ուշադրություն են դարձնում մարտի 19-ին Գոմելի օդանավակայանում "ձերբակալված" հայկական "ռադիոակտիվ" օդանավին և այդ կապակցությամբ Բելառուսի բռնապետի ՀԱՏՈՒԿ հայտարարությանը... Բացարձակ մտադրություն չունեմ անդրադառնալու այդ դեպքին և դրա հանցավոր լինելուն,եթե իհարկե դա նախապես պայմանավորված թռիչք-գործարք չի եղել... Ինձ այլ հարց է հետաքրքրում...Մի թե մեր գործարարները,մեղմ ասած,այդքան միամիտ էին,որ բլոգեր Լապշինի դեպքից հետո հույս ունեին որևէ բնագավառում համագործակցել Իլհամ Ալիևի ամենամոտ ընկերոջ Լուկաշենկո կոչվածի հետ...Այդքա՞ն պրիմիտիվ լինել և այդ պրիմիտիվության պատճառով հարվածել սեփական Հայրենիքին...Այսպիսի բան կարող էր անել տարրական ԱՆԳՐԱԳԵՏ և տրամաբանությունից զուրկ անձը... Մեր իշխանությունները գերադասում են փակագծերը չբացել...Սակայն բելառուսա-ադրբեջանական տանդեմը այս ամենն ուղղում է Հայաստանի դեմ... Հուսով եմ ՀՀ իշխանությունները վերջնականապես համոզվեցին,որ Բելառուսը Հայաստանին բարեկամ երկիր չէ,երե չասեմ ավելին...Լապշինին Ադրբեջանին հանձնելուց հետո ՀՀ իշխանություններն ամեն ինչ արեցին,որ հանկարծ չվիրավորեն Եվրոպայի վերջին բռնապետ Բատկային...Սակայն Ալիևի կողմից գնված Լուկաշենկոն ևս մեկ անգամ ՀՀ իշխանություններից ցույց տվեց,թե ում դաշտում է խաղում և ինչ պետք է պաշտոնական Երևանը ապագայում ակնկալի Մինսկից... Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/gagik.hambaryan/posts/1300925393324740 ...

    Կարդալ ավելին
  • Ժողովուրդ, Ազգ, Հայրենիք… Բոլորը, գրեթե բոլորը, խոսում են կամ իրենց սուրբ պարտքն ու նպատակն են համարում խոսել Ժողովրդի Ազգի, Հայրենիքի մասին, պատեհ-անպատեհ, առիթ-անառիթ, խոսում են ժողովրդի, ազգի անունից, առանց հարցնելու այդ ժողովրդի ցանկությունը, կամքը: Խոսում են կողքներն՝ ունենալով մի քանի հոգի, մի փոքր խումբ, խառնամբոխ կամ մեծաքանակ ամբոխ: Խոսում են՝ չիմանալով՝ ինչ է ժողովուրդը, ինչ է ազգը, ինչ է իրենց շրջապատած ամբոխն ու նրա հոգեբանությունը, և չեն պատկերացնում նրանց գործողությունների հնարավոր հետևանքները, միայն թե խոսեն ու կարևորը՝ մտահոգ դեմքով: Երևի սրանց պետք է հիշեցնել, որ ժողովուրդը մարդու հոգնակի ձևն է և դիտվում է որպես մի ամբողջականություն, որը վերագրվում է էթնիկ խմբերին և ազգերին: Այն տվյալ երկրի բնակչությունն է, մարդկանց պատմականորեն կազմակերպված սոցիալ-էթնիկական ընդհանրությունները՝ ցեղի, ազգության, ազգի, մարդկանց հավաքականությունը: Ժողովուրդը երկրի, տերության բնակչությունն է, ազգի բոլոր անհատների ամբողջությունը, ազգությունը, մարդկանց բազմությունը, որևէ տեղի (գյուղի, քաղաքի, մարզի) բնակչությունը, պետության հպատակների ամբողջությունը: Ժողովուրդ բառի հոմանիշների մեջ նաև նշվում է՝ բազմություն, ամբոխ, խառնամբոխ, խուժան, խալխ հասկացողությունները: Շատերը վրդովվում են ամբոխ բառից, ամբոխավարի, ամբոխանման, ամբոխախելք, ամբոխահաճո՝ մոռանալով խորհրդային գրաքննություն անցած Չարենցի խելագարված ամբոխներին… Իսկ ամբոխավարությունն ու ամբոխահաճո պահելաձևն ամենուրեք է: Մի քանի հոգով հավաքվում ու անկապ խոսքերով, գոչումներուվ, կարգախոսերով, պահանջներով, տրանսի մեջ ընկնելով չափչփում են փողոցներն՝ իրենք էլ չիմանալով, թե ինչ են ուզում և ինչպես… Եվ երկիրը՝ հատկապես սոցցանցերը, ընկնում են հոգեխանգարմունքի մեջ… Եվ կապկում են, նմանակում, սկսում հաճոյախոսել, իրենց ի ցույց դնել, նույն տափակ խոսքերը կապկել, կրկնել ու տարածել… Անիմաստ ու անբովանդակ, միայն թե հետ չմնան… Սահմանում զոհված զինվորի մահախոսականից, ինչ-որ դեպքերից, քաղաքական ընդհարումներից, ցույցերից, միջադեպերից, ոստիկաններին հայհոյելուց և ինչ-որ սուբյեկտների ու զոմբիների խմբի գովերգելուց սկսած…Համեմված նաև հայհոյանքներով, անեծքներով, վերջացրած կապուտիկյանական պաթետիկայով… Մի խոսքով՝ խելակորույս, խելակորույս աշխարհ… Վիրտուալ և իրական… Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/robert.melkonyan.9/posts/997986590331992 ...

    Կարդալ ավելին
  • Սիրիայի քրդական «Ժողովրդական ինքնապաշտպանության ուժերի» (YPG) խոսնակ Ռեդուր Խելիլը հայտնել է, որ մարտի 19-ին ռուսների հետ համաձայնություն է ձեռք բերվել, ըստ որի՝ Սիրիայի քրդաբնակ Աֆրինում տեղակայվելու են ռուսական զորքեր: Խալիլը նաև նշել է, որ քրդերը ռազմական պատրաստություն են անցնելու ռուսների մոտ, իսկ կայանատեղին հնարավորություն է տալու քրդերին շփումները Ռուսաստանի հետ անմիջական դարձնել: Ի՞նչ է սա նշանակում: Նախ՝ Սիրիայի քրդերը շատ լավ գիտակցում են, որ տարածաշրջանում առանց գերտերությունների՝ ԱՄՆ-ի և Ռուսաստանի մանակցության, հնարավոր չէ զգալի արդյունքների հասնել, Սիրիայում առավել ևս: Ուստի այդ պետությունների հետ ցանկացած համագործակցություն քրդերի պարագայում դրական ազդեցություն է ունենալու՝ հաշվի առնելով թշնամաբար տրամադրված թուրքական զինուժի առկայությունը հենց այս հատվածում: Դեպի ալ-Ռակկա, հետագայում նաև Մանբիջ առաջ շարժվելու թուրքական զինուժի առաջխաղացումը (հատկապես փետրվարի 23-ին ալ-Բաբ քաղաքը «Իսլամական պետությունից» նվաճելուց հետո) կասեցվեց (քրդերը համաձայնվեցին դուրս գալ Մանբիջի արևմուտքում գտնվող մի շարք բնակավայրերից, որոնք անցան սիրիական կառավարական ուժերի վերահսկողության տակ): Աֆրինում ռուսական ռազմական կոնտինգենտի առկայությունը սահմանափակում է Թուրքիայի նկրտումները նաև Սիրիայի հյուսիսարևմտյան քրդաբնակ տեղանքների նկատմամբ (մենք հիշում ենք, որ հենց թուրքական հատվածից բավական ինտենսիվ ռմբակոծություններ և հրթիռակոծություններ էին տեղի ունենում Աֆրինի ուղղությամբ): Եվ վերջապես, սա ձեռնտու է Սիրիային, քանզի որքան իր տարածքում ներկայացված լինի դաշնակից Ռուսաստանի զինուժը, այնքան Դամասկոսի համար վերահսկելի կլինեն այն տարածքները, որտեղ սիրիական բանակային ստորաբաժանումներ չկան: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/sargis.grigoryan.50/posts/1373735062688278 ...

    Կարդալ ավելին
  • Վերջերս Դաղստանի ղեկավար Ռամազան Աբդուլատիպովը հայտնել էր, որ իրենց ձեռքբերումներից է Դաղստանում գործող բոլոր ահաբեկչական խմբավորումների ոչնչացումը (նման հռետորաբանությամբ աչքի է ընկնում նաև Չեչնիայի ղեկավար Ռազման Կադիրովը): Հիշյալի համատեքստում արդեն երկու օր է՝ Դաղստանի Խասավյուրթի, Կիզիլյուրթի և Կազբեկի շրջաններում մտցված է հակաահաբեկչական գործողությունների ռեժիմ, իրավապահ մարմինների կողմից իրականացվում են օպերատիվ գործողություններ իսլամական ծայրահեղ արմատական գաղափարներով առաջնորդվող մարդկանց նկատմամբ, տեղի են ունենուՄ ձերբակալություններ: Դաղստանում և Չեչնիայում գործում են մի շարք իսլամական ծայրահեղական խմբավորումներ, որոնք առանձնանում են ինչպես իրենց էթնիկ կազմով (չեչեններ, ավարներ և այլն), այնպես էլ առանձին Իսլամական պետության կազմի մեջ մտնող Վիլայաթ Կաուկազ-ի և ալ-Կաիդա-ի հովանու տակ գործող Իմարաթ Կաուկազ-ի մեջ ներգրավվածությամբ: Իսլամական ծայրահեղականությունը չի կարող հանդարտվել Կովկասում: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/sargis.grigoryan.50/posts/1373685269359924 ...

    Կարդալ ավելին

ՖԲՀ

Քաղաքականություն

  • /uploads/photos/XGNPHybjZr7dhjoMy7JS.jpg

    Ադրբեջանի բանակում խնդիրներ կան: Դա հասկանալու համար ինչ-որ հավաստի տեղեկություններ պետք չեն: Բավական է նայել փաստերին: Զորամասերից եկող տվյալների ամփոփման համաձայն՝ ոչ կանոնադրական հարաբերություններով պայմանավորված միջադեպերի քանակի ավելացման ֆոնին զորամասերից մեկում ծեծելով զինվոր են սպանում, արդյունքում այդ սպանվածը հռչակվում է հերոս, իսկ նրա ընտանիքը որպես պարգև ստանում է բնակարան: 9 օր առաջ Զաքիր Հասանովը կոլեգիալ նիստ է հրավիրում իր մոտ, որին մասնակցում են կորպուսների ու զորամասերի հրամանատարները, ովքեր խիստ հանձնարարական են ստանում հետևել բարոյահոգեբանական վիճակին: Ահա այսօր Զաքիրը նորից մեկնում է առաջնագիծ՝ ծանոթանալու անձնակազմի ծառայությանը: Նրան զեկուցում են, պատվում, հարգում են, ինքն էլ կանգնում, ոգևորիչ ճառ է ունենում զինվորների առաջ: Եթե տեղեկատվության միջից մաքրում ենք պաթետիզմը, ստացվում է, որ խնդիրը լուրջ է, իսկ Զաքիրը իր՝ կինեմատոգրաֆիայի նկատմամբ ունեցած թուլությամբ թերևս ապացուցել է, որ հարց լուծող չէ, այլ իր մոտ շատ լավ է ստացվում խնդիրը դիմափոշու միջոցով ծածկելը, ինչը Ադրբեջանում թե՛ հանրության և թե՛ իշխանության մոտ ընդունելի ու աշխատող տարբերակ է: Մենք էլ ենթադրում ենք, որ բանակի բարոյահոգեբանական վիճակն այնքան էլ չի հուզում ռազմական ղեկավարությանը, այլ դրա պատճառով արված ծախսերն են ավելի խնդրահարույց: Այլ կերպ ասած՝ ոչ թե անհանգիստ են, որ զինվոր կամ զինվորներ են մահանում թիկունքում, ոչ առաջնագծում, այլ անհանգիստ են, որ այդ մահացած զինվորին պետք է ինչ-որ կերպ տեղավորեն, որ դրա պատճառով մնացած այլ կեղտերը չբացահայտվեն, և ինչպես տեսնում ենք, դա բնակարան է արժենում, ինչը Բաքվի շուկայական պարզ հարաբերության տեսանկյունից թանկ է մի զինվորի համեմատ: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/vahagnavan/posts/1602630949777339

    Կարդալ ավելին