• Չեմ հիշում հավաքականի խաղ, որ Վազգեն Սարգսյանի անվան մարզադաշտն այսքան սակավամարդ լիներ, որքան այսօր էր։ Այն աստիճանի քիչ երկրպագուներ էին, որ մարզիչի հրահանգները լսվում էր, բախտներս բերել է, որ Պետրոսյանը քֆուրգան մարդ չէ։ Երազում եմ, որ նորից լավ խաղան ու 2011-2014թթ ի նման բորորս ապրենք մեր սիրելի հավաքականով։ Հիմա անտարբերության փուլն է, սա ավելի վատ է, քան հայհոյելն ու հրաժարականներ պահանջելը։ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/zohrap.yeganyan/posts/1596853123705997 ...

    Կարդալ ավելին
  • Վերջերս մի այսպիսի զավեշտալի դեպք տեղի ունեցավ: Հյուսիսային պողոտայում զբոսաշրջիկների մի զույգ ինձ հարցրեց՝ իսկ որտե՞ղ է ձեր մոտ հին քաղաքը, նրա կենտրոնական մասը: Ես մեխանիկորեն պատասխանեցի՝ գիտեք, նախագծել են, բայց դեռ չեն սկսել կառուցել, նկատի ունենալով «Հին Երևան» նախագիծը: Լսելով այդպիսի պատասխան, երկուսն էլ ծիծաղեցին: Իրոք, զավեշտալի մի իրավիճակ էր, բայց, ինչ անես՝ այդպիսին է այսօր տխուր իրողությունը: Չգիտեմ, որևիցե մեկը հավատու՞մ է, որ այդ «Հին Երևան» նախագիծը վերջապես մի օր կյանքի է կոչվելու: Հիմա էլ հայտարարվում է, թե ֆինանսավորում չկա, կսկսենք, երբ որ այն լինի, և նմանատիպի անորոշություններ: Կամ անգամ եթե դա կառուցվի էլ, արդեն պատկերացնու՞մ եք, չէ՞, թե ինչ է դա իրենից ներկայացնելու. ուղղակի հին շենքերի ֆասադների դեկորացիաներ դրսից՝ իսկ ներսից, պարզ է, նույն՝ Սաս-երը, Սիթի-ներն ու Մոլլ-երն են հավանաբար լինելու: Սարյան ու Լեո փողոցների խաչմերուկին, տեսած կլինեք, մի ահռելի 18 հարկանի բարձրահարկ է վեր խոյացել: Նախկինում այստեղ Թերլեմեզյան գեղարվեստի ուսումնարանի սև տուֆից շենքն էր, կառուցված 19-րդ դարի 80-ականներին՝ տիպիկ հին երևանյան բակով, փայտյա պատշգամբներով: Հնարավոր էր, չէ՞, ցանկության դեպքում դա վերականգնել, պահպանել, իհարկե՝ այո: Նույնը՝ Սարյան և Բյուզանդ փողոցների խաչմերուկը՝ քանդվեց 19-րդ դարի վերջի գեղեցիկ մի շենք, որտեղ Մերձավոր Արևելքի նպաստամատույց կոմիտեի որբերի համար նախատեսված հիվանդանոցն էր եղել, Հովհաննես Թումանյանն ու Վահան Տերյանն էին եղել այստեղ, և առաջարկ կար այս շենքում ստեղծել թանգարան: Բայց ոչ՝ այս վայրում նույնպես ահռելի կառույցներն արդեն մեծ արագությամբ դեպի երկինք են սավառնում: Մի բան հստակ է, որ մեր քաղաքի ճարտարապետությունն այսպես գնալու է դեպի «դուբայացում», վերացվում է ոչ միայն հին քաղաքը՝ արդեն թամանյանական դասական դպրոցի ճարտարապետների կառուցներն են շնչահեղձ լինում ամենուրեք ու անկանոն սնկի նման բուսնող մեծամասամբ միապաղաղ ու անդեմ բարձրահարկերից: Բայց Դուբայը գոնե կառուցվում է անկենդան անապատի ավազի վրա, որը չունի և չի կարող ունենալ որևէ պատմություն: Իսկ մենք ունե՞նք: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1498493036931890&set=a.500519483395922.1073741831.100003136245699&type=3 ...

    Կարդալ ավելին
  • Պապն էլ չդիմացավ... «Պատարագ մատուցողը ձեզ ասում է՝ Բացեք ձեր սրտերը, նա չի ասում՝ Հանեք ձեր բջջայիններն ու սկսեք նկարել», կշտամբեց հավատացյալներին Հռոմի պապը այսօր Վատիկանում նրանց հետ հանդիպելիս... Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1640323589362996&set=a.151954001533303.35451.100001561137692&type=3&theater ...

    Կարդալ ավելին
  • Այսօր Հայաստանի երրորդ հանրապետության ամենախարիզմատիկ քաղաքական գործիչներից մեկի՝ Արթուր Բաղդասարյանի ծննդյան տարեդարձն է։ Մի մարդու, ում անունն իսկապես բրենդ է քաղաքական դաշտում։ Մի մարդկային տեսակ, որին կամ ընդունում, հավատում և նրա հետևից գնում են, կամ նրան ընդհանրապես չեն սիրում՝ չփորձելով անգամ խորանալ նրա գաղափարների և տեսլականների մեջ։ Դրա հիմնական պատճառն իմ համոզմամբ այն է, որ մարդիկ սիրել են նրա քաղաքական կերպարը, ընդունել, բայց քաղաքական կյանքը լի է վայրիվերումներով և անհնար է իրականում գտնել այնպիսի լուծումներ, որոնք ընդունելի կլինեն քո բոլոր համակիրների համար։ Մարդ, որն ունի իր կուռ պատկերացումները Հայաստանի զարգացման և առաջընթացի վերաբերյալ և չի հրաժարվում իր գաղափարներից ու մոտեցումներից։ Արթուր Բաղդասարյանը քաղաքական գործչի այն տեսակն է, որն իր կյանքն առանց քաղաքականության չի կարող պատկերացնել, քանզի քաղաքականությունը նրա էությունն է։ Կարելի է ընդունել կամ չընդունել Արթուր Բաղդասարյան քաղաքական գործչին, նրա մոտեցուները, պատկերացումները, բայց անհնար է չընդունել նրա բարձր պատրաստվածությունը, ինտելեկտը, հռետորական որակները, կշռադատված գործելաոճը։ Չնայած Բաղդասարյանի քաղաքական թիմը ստացավ բավականին լուրջ քվեներ վերջին ԱԺ ընտրություններում, սակայն դա բավարար չեղավ ԱԺ անցնելու համար, և իրականում այսօրվա ԱԺ-ն ունի Բաղդասարյանական քաղաքական թիմի կարիքը։ Դա իմ համոզմունքն է։ Ճշմարտության բացահայտման լավագույն աղբյուրը ժամանակն է, և այն դեռ ցույց կտա իրականությունը։ Վստահ եմ, որ Արթուր Բաղդասարյանը կոտրվող տեսակ չի, և դեռ կպայքարի իր գաղափարների իրագործման համար, որոնք Հայաստանը դուրս կբերեն այս ճահճից․․․ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1531025893646768&set=a.126434077439297.33009.100002181153029 ...

    Կարդալ ավելին
  • Բանակի հետ սերտ առնչություն ունենալով, ինձ իրավունք եմ վերապահում կարծիքս հայտնել տարկետման մասին: Մինչ կարծիքիս հայտնելը մի հարց տամ ու անցնեմ բուն թեմային : Հարց. Ինձ ցույց տվեք 10 գիտնական, ովքեր օգտվել են տարկետման իրավունքից և դարձել են գիտնական: Երբ ասում եմ գիտնական , հեչ նկատի չունեմ թեկնածուական պաշտպանած, այլ լաբարատորիայով և գրականությունով գիտնական: Իզուր պետք չէ գիտությունը մեջտեղ բերել ու բանակում ծառայելուց խուսափել: Հայ տղան , անպայման պետք է ծառայի, իսկ հետո կդառնա գիտնական, թե շինարար, դա արդեն իր ընտրելիքն է: Ուսման ծարավն ու ուսման ձգտողը, բանակից հետո, շատ հետո էլ կարող է սովորել: ԲՈՒՀ ավարտածները կփաստեն, թե իրենց կուրսում քանի «ստառիկ» ու «բիձա» են եղել, այսիքն տարիքով ուսանողներ են եղել, ովքեր հետո են որոշել, որ պետքա սովորեն: Էս կառավարությունը անցողիկա, սա կգնա մյուսը կգա, բայց երկիրը, հայրենիքը մնայուն ա, ու յուրաքանչյուր ՀՀ արական սեռի քաղաքացի պետք է ծառայի բանակում, եթե նա չունի լուրջ առողջական խնդիրներ: Պատմությունից գիտենք, որ մեր բազմաթիվ գրողներ ու մշակույթային գործիչներ անգամ ինքնուսուցմամբ են զբաղվել: Չեմ ուզում կրակնվել, բայց այսօրվա բարձր տեխնոլոգիաների դարում , բանակում ոչ միայն կարող ես սովորածդ պահել գլխումդ, այլև պրակտիկորեն այն օգտագործես... Մենք պարտավոր ենք մեր մեջ սրեմանել այն գաղափարը, որ ոչ թե մեզ ՏԱՆԵՆ բանակ, այլ մենք ԳՆԱՆՔ բանակ... Տղե՛րք, ապրիլյան պատերազմը գոնե բոլորիս պիտի թասիբի գցեր, ու այսօր ոչ թե դասադուլ անեիք տարկետումից օգտվելու համար, այլ դասադուլ անեիք, որ ձեզ այն զորամասեր տանեն, որտեղ կարող եք պրակտիկորեն ձեր գիտելիքներն օգտագործեք՝ քարտեզագրում, նյութատեխնիկական նորամուծություն և այլն... Հ.Գ. Տպավորություն է, որ ՀՀԿ-ն բաժանված է երկու մասին, այդքան էլ միամիտ չեմ , որ մտածեմ, թե այս դասադուլները ինքնաբուխ են ու ԲՈՒՀ-երի ՀՀԿ-ական ուսխորհուրդներն անտեղյակ են... Հ.Գ.Գ. Հենց այստեղ թշնամու լրատվականին շատ լավ թեմա եք տալիս, որ հաստատեն իրենց միֆը՝ Հայեր չեն ուզում կռվեն Ղարաբաղում: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/kilkiahayastan/posts/490794067967206 ...

    Կարդալ ավելին
  • Սահման, մարտական դիրք պահելն ինչ-որ վերացական կամ ուրիշի համար արվող գործողություն չէ: Երբեմն լսում ես նման արտահայտություններ՝ «ո՞ւմ համար գնամ ծառայեմ», «ինչո՞ւ պարտադիր ես էլ պետք է ծառայեմ», «ծառայելու փոխարեն այլ հարցերում կարող եմ օգտակար լինել» և այլն: Ասեմ. քո՛ համար, ընտանիքի՛դ համար, քեզ համար թանկ անձանց համար: Մի պահ մոռանանք «մեծ-մեծ» հայրենասիրական ու սրբազան՝ Ազգ, Հայրենիք և այլ հասկացություններն անգամ: Վստահեցնում եմ, որ Սամվել Ալեքսանյանի, Գագիկ Ծառուկյանի կամ այլ մեծահարուստի կարողությունները պաշտպանելու համար չենք ծառայում: Աստված չտա, որ այնպիսի խնդիր լինի, որ սկսենք ամեն ինչ կորցնել: Այդ ժամանակ բոլորից առաջ կարող են երկրից հեռանալ հենց «ամենաապահովները»: Իսկ մենք մնալու ենք մեր հարազատ ու թանկ շատ անձանցով: Ու պահելու ենք մեր տան դուռը: Բայց պաշտպանության ենթակա մեր տան դուռն այն չէ, ինչ գիտենք: Մեր տան դուռն այն մարտական հենակետն ու դիրքն է, որը վստահված է մեզ: Սա վերացական խոսք չէ: Կարո՞ղ եք ասել, թե որտեղ ցեղասպան այս թշնամին կանգ կառնի, եթե չկանխենք նրա առաջընթացը: Մտածելու բան չկա, չէ՞: Որովհետև ամենքս էլ հասկանում ենք, որ նա մինչև մեզնից յուրաքանչյուրի օջախների դուռ հասնելու է: Իսկ երբ հասավ, հաստատ անպտուղ պայքար է դառնալու ամեն ինչ... Ու հետևանքները հստակ հասկանում եք ... Հետևաբար, երբ սահմանագծում կասեցվում ու ետ է շպրտվում թշնամին, դա հենց այն կետն է, որտեղ անմիջական մեր տան դուռն ենք պաշտպանում, մեր ծնողներին, կանանց, զավակներին ու մյուս հոգեհարազատ անձանց: Ու ամոթ է, երբ մարդ խուսափում է ինքը պաշտպանել իր մերձավորներին՝ հույսը դնելով, որ ուրիշն իր փոխարեն դա պետք է անի... Հենց այդպես է պետք գնահատել ու վերաբերվել զինվորական ծառայությանը: Դա բնականոն գործընթաց է, որն անգամ քննելի չէ: Եվ դա արվում է սերունդների համերաշխությամբ: Երեկ դա մենք էինք իրականացնում, այսօր՝ դու, վաղը՝ մեր զավակներն ու թոռները: Չկա անկարևոր անձ պաշտպանության գործում: Չկա անկարևոր տարածք մեր հայրենի պետությունում: Յուրաքանչյուր անձի բացակայությունը թուլացնում է պաշտպանությունը, յուրաքանչյուր կորուսյալ տարածք թշնամուն ավելի է մոտեցնում մեր օջախներին: Սա է իրականությունը:  Հիշեցի հայրենապաշտ մեծ զորավար Գարեգին Նժդեհի խրատականներից մեկը.  «Հրեական մի զորավար, նահանջելով հռոմեական լեգեոնների առջև, խոր դժգոհության առիթ է տալիս իր բանակին: Զինվորների հարցումին՝ «ինչո՞ւ չի դիմադրում», նա պատասխանում է, թե իրեն ազատ չի համարում՝ աննշան վայրի համար թափելու այն արյունը, որ պահել է Սողոմոնի տաճարի պաշտպանության համար: Եվ կրնկակոխ շարունակվում է նահանջը: «Զորավարը, սակայն, կանգ չառավ նաև Սիոնի պատերի տակ,- ասում է պատմությունը,- և Տիտոսի լեգեոնները կործանեցին Երուսաղեմը: Ո՛չ, ո՛չ, զորավա՛ր, դու սոփեստում էիր՝ սրբություն կեղծելով: Դու մեռնել չէիր ուզում, դու երկչոտ էիր, որով և՝ անազնիվ: Կարևորագույն վայրերի պաշտպանությունը ապահովում են նվազ կարևորների համառ պաշտպանությամբ միայն: Այսպես և ոչ այլ կերպ: Ըստ իր կարևորության` «տաճար» է ամեն դիրք, և իբրև այդպիսին՝ պիտի պաշտպանել դա: Չկան ո՛չ աննշան դիրքեր, ո՛չ էլ աննշան գործեր կռվադաշտում: Այնտեղ կարևոր է, նշանակալից ամեն ինչ: Եվ եթե կա աննշան մի բան, դա էլ հենց մարդկային արյունն է, անգամ զորավարի արյունը»: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/arthur.yeghiazaryan/posts/10215078493343791 ...

    Կարդալ ավելին
  • Մահանում է մի մարդ: Նրա շունը պառկում է այդ մարդու կողքին և սատկում: Եվ ահա, մարդու հոգին կանգնած է դարպասների առջև, որի վրա գրված է «Դրախտ»: Եվ մարդու կողքին շան հոգին է: Դարպասների վրա կա մեկ այլ գրություն, որի վրա նշված է. «Շներով մուտքը խստիվ արգելվում է»: Մարդը չի մտնում այդ դարպասներով և շարունակում է ճամփան: Գնում են նրանք ճանապարհով, և հանկարծ տեսնում են մեկ այլ դարպասներ, որի վրա ոչինչ գրված չէ և կողքը նստած է մի ծերունի: – Կներեք հարգելիս… – Պետրոսն եմ ես: – Իսկ ի՞նչ է այս դարպասների ետևում: – Դրախտը: – Իսկ շան հետ կարելի՞ է: – Իհարկե: – Իսկ այն դարպասները ո՞ւր էին տանում: – Դրանք տանում էին դեպի դժոխք: Դրախտ հասնում են միայն նրանք, ովքեր չեն լքում իրենց ընկերներին: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/sanasark/posts/1499048346853022?notif_id=1510026953845995 ...

    Կարդալ ավելին
  • Երևանի կենսագրությունը հազարամյակների պատմություն ունի, իսկ թե որքան լավ եք ճանաչում այդ պատմությունը, ձեզ կօգնի որոշել FBH.am-ի առաջարկած այս թեստը։ Այս թեստի առաջին մասը կարող եք տեսնել՝ այստեղ ...

    Կարդալ ավելին
  • Այսպիսի հետաքրքիր մանկական հագուստի իտալական ընկերություն կա, որի հագուստները կարվում են Արցախում։ Այս ամենի մեջ հետաքրքիրը նաև այն է, որ հագուստները նախատեսված են ոչ թե Հայաստանի/Արցախի շուկայում վաճառվելու համար, այլ ամբողջ խմբաքանակն արտահանվում է երկրի սահմաններից դուրս ու դրան գումարած՝ Հայաստանում/Արցախում չեն վաճառվում։ Հիմա պատկերացրեք շարքային ադրբեջանցի ծնողի կամ նենց երիտասարդ աղջկա դեմքը, երբ կհագնի իտալական այս հագուստը, որը կարվել է Արցախում։ Մի քիչ էլ բարդացնեմ իրավիճակը, պատկերացրեք, որ այս ընկերությունը մասնաճյուղ ունենա հենց Ադրբեջանում։ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1450531374995594&set=a.443487635699978.13025349.100001162375980&type=3&theater ...

    Կարդալ ավելին
  • Փոքր-ինչ շեղեմ ձեր ուշադրությունը հանապազօրյա գաղջից։ Երեկ տեղեկություն տարածվեց, որ շատ հնարավոր է՝ «Տաշիր գրուպ»-ի սեփականատեր Սամվել Կարապետյանը ֆինանսական աջակցություն ցուցաբերի Հայաստանի բարձրագույն խմբի չեմպիոն «Ալաշկերտին»։ «Տաշիր գրուպ»-ի նման կազմակերպության հովանավորությունը ռեալ շանս է, որպեսզի Ալաշկերտը լուրջ հաջողությունների հասնի նաև Եվրոգավաթներում։ Հայաստանի ակումբային ֆուտբոլի պարագայում համակարգային հաջողություններ գրանցել հնարավոր չէ. առաջնության մակարդակը շատ ցածր է, թիմերը քիչ են, ֆինանսավորումը՝ ևս, ֆեդերացիան համակարգային լուծումներ չունի, մարզադաշտեր չկան, սպորտային լրագրությունը ցածր մակարդակի վրա է,  հետևաբար միակ տարբերակն անհատական մոտեցումն է՝ հուսալով, որ տնտեսական վերնախավից ինչ-որ մարդիկ, աչքի տակ ունենալով ադրբեջանական Ղարաբաղի օրինակը, թասիբի կընկնեն ու կփորձեն անհատական ֆինանսավորմամբ ոտքի կանգնեցնել առանձին ակումբների։ Ֆուտբոլային ակումբն այցեքարտ է Եվրոպայում, որը երկրին բերում է ճանաչում, առաջացնում հետաքրքրություն։ Պետական միջոցներով ֆուտբոլ պահել մեր երկրում, հատկապես այս ժամանակահատվածում, դառնում է գրեթե անհնար։ Պետության միակ դերակատարումը պիտի լինի գործարարին համոզելը, որպեսզի վերջինս հովանավոր կանգնի թիմերին։ Կարապետյանին պետք է բացատրել, որ, ի տարբերություն բիզնեսի յուր ընկալումների, ֆուտբոլը կոմերցիոն առումով լավագույն տարբերակը չէ (եթե չի հավատում, կարող է հարցնել Ռոման Աբրամովիչի կամ Ալիշեր Ուսմանովին, որոնք Չելսիին ու Արսենալին հովանավորելուց հետո կորցրել են գրեթե 2 միլիարդ դոլար): Օլիգարխիան մշտապես գործիք է պետության համար զանազան գործառույթներ կատարելու հարցում, և ցանկացած պահի պետության դեմ դուրս գալու, նեղսրտելու պարագայում այն կարող է շատ լուրջ խնդիրներ ունենալ։ Ֆուտբոլով գործարար զանգվածը ոչ միայն ռեաբիլիտացվում է, այլ նույնիսկ սկսում շահել հանրության որոշակի հատվածի համակրանքը։ Օրինակ, եթե օրերից մի օր Վլադիմիր Պուտինը որոշի պատժել Ռոման Աբրամովիչին, ոտքի կկանգնեն ոչ միայն ռուսական ֆուտբոլի մարդիկ, այլև Լոնդոնի 1/4-ը, որոնք պաշտում են գործարարին, քանի որ «Չելսիին» վերջին 50 տարում չեմպիոնություն պարգևողը հենց Աբրամովիչն էր։ Հայաստանում իշխանությունն ու օլիգարխիան, իհարկե, սերտաճած են, սակայն այնպես չէ, որ այստեղ ամեն ինչ հարթ է։ Ֆուտբոլը կարող է հանդիսանալ յուրատեսակ բուֆերային գոտի, յուրահատուկ Ռուբիկոն, որը կողմերը չեն հատի, որովհետև այստեղ արդեն շահերի խոշոր բախում կլինի, հետևաբար ֆուտբոլային ակումբների ֆինանսավորմամբ պետություն-օլիգարխիա հարաբերությունների տրանսֆորմացիան կարող է տեղի ունենալ շատ արագ, ու այս դեպքում հանրությունը նույնպես կլինի այս հարաբերությունների շահառուն՝ ունենալով քիչ, թե շատ որակյալ ֆուտբոլ: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/narek.adamyan.7/posts/1410050079106019 ...

    Կարդալ ավելին
Загрузка...

ՖԲՀ

  • /uploads/photos/T2YlVukG5AqmxDOBLom4.jpg

    1920-ի սկզբից սկսվեց Հայաստանի 1-ին Հանրապետության միջազգային ճանաչման նոր շրջանը: Հունվարի 19-ին Փարիզի խորհրդաժողովում Անտանտի դաշինքի երկրների Գերագույն խորհուրդը (ներկայիս Եվրամիության նախատիպը) դե ֆակտո և դե յուրե պաշտոնապես ճանաչեց Հայաստանի Հանրապետության անկախությունը Հայաստանի գերակայության տակ գտնվող տարածքներում: Մեր երկրի պետական սահմաններն այդ պահին ընդգրկում էին նախկին Ռուսական կայսրության Երևանի նահանգի (ներառյալ Նախիջևանի մարզը և Իգդիրի շրջանը) և Կարսի մարզի (ներառյալ Կարս, Սարիղամիշ, Արդահան քաղաքները) վարչական սահմաններն ամբողջությամբ՝ 60 հազար քառակուսի կիլոմետրից ավելի տարածք: Նշենք նաև, որ բացարձակապես գերակշռող հայկական բնակչություն ունեցող Սյունիքն ու Արցախն այդ պահին դե ֆակտո հայկական անկախ ինքնավարությունների կարգավիճակներ ունեին, և նրանց դե յուրե Հայաստանին միանալը ընդամենը մոտակա ժամանակի հարց էր հանդիսանում: Հայաստանի Հանրապետության պառլամենտն Անտանտի դաշինքի երկրների Գերագույն խորհրդի այդ որոշման կապակցությամբ Հայաստանի մայրաքաղաք Երևանում 1920-ի հունվարի 25-ին հրավիրեց հանդիսավոր նիստ, որտեղ նախ կարդացվեց եվրոպական երկրների պաշտոնական ուղերձը՝ ուղղված անկախ Հայաստանի ժողովրդին, որից հետո ելույթ ունեցան պառլամենտի պատգամավորները: Ներկայացնենք մի հատված Սիմոն Վրացյանի ելույթից, որի դրույթները, կարծում եմ, զարմանալիորեն արդի են այսօրվա համար. «Մենք հասել ենք վերջին հանգրվանին: Այն, ինչ որ հայ ժողովուրդը ձևակերպել է իբրև անխախտ կամք, սկսում է իրականանալ: Ազատ Հայաստանը այլևս փաստ է ոչ միայն մեզ, այլև ուրիշների համար: Այն, ինչ որ հայ աշխատավորությունն իր արյան գնով է նվաճել, ընդունում և հաստատում են նրանք, որոնց ձեռքին է գտնվում այսօր աշխարհի ղեկը, և ավելի մեծ սիրով նրանք, որոնց պիտի անցնի վաղը պատմության ղեկավարությունը: Եվ եթե մինչև այժմ մեզնից պահանջվել է հեղափոխական եռանդ և անձնազոհություն, ապա այսուհետև մենք պետք է ցուցահանենք քաղաքական հասունություն ու պետական շինարարության կարողություն: Կյանքը մեր առջև դնելու է նոր պահաջներ և մեզանից է կախված մեր չափով անկախ Հայաստանի բարիք կամ չարիք դառնալը հայ ժողովրդի համար: Ես հավատում եմ, որ անկախ Հայաստանը չի փակվի նեղ պատյանի մեջ, և հայ դեմոկրատիան հավասար մեկ անդամը կլինի համաշխարհային ազատ դեմոկրատիայի ընդհանուր ընտանիքում»: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1512476025533591&set=a.500519483395922.1073741831.100003136245699&type=3

    Կարդալ ավելին

Քաղաքականություն