• Ադրբեջանում՝ 100.7 FM հաճախականության վրա հայկական ռադիոկայան է սփռվում: Տեսանյութը նկարահանվել է Գյանջա-Քյուրդամիր ավտոմայրուղու վրա (Բաքվից 266 կմ հեռավորության վրա)։ Տեղեկատվական պատերազմում կարելի է օգտագործել նաև այս ռադիոկայանը: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/archakh.armenia/videos/1456761111076831/ ...

    Կարդալ ավելին
  • Ոստիկանության լրատվության վարչության պետ Աշոտ Ահարոնյանը ֆեյսբուքյան իր էջում տեղեկացրել է. «Համացանցում տեղեկատվություն է տարածվել, թե Արաբկիրի տարածքում կրակոցներ են հնչել։ Տեղեկացնեմ, որ այսօր ժամը 22.20 Մամիկոնյանց փողոցում վիճաբանություն է տեղի ունեցել, որի ընթացքում մասնակիցներից մեկը գազային ատրճանակ է կիրառել։ Տուժածներ չկան։ Վիճաբանության մասնակիցների ինքնությունը ճշտվել է, այս պահին ոստիկանության ծառայողները համապատասխան միջոցառումներ են ձեռնարկում նրանց հայտնաբերելու համար։ Կրկնեմ, որ հրազեն չի կիրառվել։ Խորհուրդ եմ տալիս չճշտված տեղեկատվությամբ բնակչության շրջանում ավելորդ լարվածություն չստեղծել»: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/ashot.aharonyan/posts/1792884207406126 ...

    Կարդալ ավելին
  • Մի լուսանկար տեսա Ֆեյսբուքում. մի մարդ Կասկադի «շուքին տակ» նամազ է անում։ Իր փոքրիկ գորգը գցել է գետնին, չոքել է ու աղոթում է իր ալլահին։ «Վաաաաաաաայ, էս ինչ ամոթ ու խայտառակություն է, ամաաաաաաաաաան, էս ուր ենք հասել», հետն էլ՝ էժանագին հայհոյանքների շարան։ Ու էս ամենն էնպես է գրվում, կարծես Կասկադը քրիստոնեական սրբավայր է, էս մարդն էլ եկել ու պղծել է։ Էդ ոչինչ, որ մահմեդական լիքը երկրներում հայերը տասնյակ տարիներ հանգիստ ապրել ու աղոթել են եւ հիմա էլ շարունակում են ապրել ու աղոթել։ Դե, մենք ընտրյալ ենք, մեզ կարելի է։ Մեկ-մեկ սարսռում եմ մեր անհանդուրժողականությունից։ Ու նորից հիշեցի, որ պարսկական մզկիթը վերանորոգում էին, էն ինչ վայնասուն էին բարձրացրել ազգիս թունդ քրիստոնյաները՝ ՄՈՌԱՆԱԼՈՎ, որ այդ նույն Իրանում մեր վանքերն ու եկեղեցիներն ավելի լավ են պահպանվում, քան հենց մեզ մոտ՝ Հայաստանում։ Լավ է անում, նամազ է անում։ Էսքանը։ Նյութի աղբյուր՝ https://web.facebook.com/lizadjan/posts/1551020668253698 ...

    Կարդալ ավելին
  • Աշունը 1 ամիս ուշացումով որոշեց գալ Հայաստան: Սեպտեմբերի 27-29-ին օդի ջերմաստիճանը կնվազի 6-8 աստիճանով և բոլր մարզերում կտեղան անձրևներ: Նյութի աղբյուր՝ https://web.facebook.com/gagik.surenyan/posts/1589731544423422 ...

    Կարդալ ավելին
  • Ռուս բլոգեր Սերգեյ Նովիկովը տպավորված է Արցախի Հանրապետություն կատարած այցով. նա տպավորություններով կիսվել է իր բլոգում տեղադրված հոդվածում, ներկայացրել Հայաստանի և Արցախի տեսարժան վայրերը, անդրադարձ կատարել Ադրբեջանի «սև ցուցակ»-ին, որում հայտնվում են Արցախ այցելող հայտնի մարդիկ: «Ազատ Արցախը ողջունում է ձեզ» գրությամբ ցուցանակը մեզ հանդիպեց Հայաստանից Արցախ մեկնելու ճանապարհին: Հեռվում վառվում էին քաղաքի լույսերը, որը դեռ 25 տարի առաջ Լաչին անունն ուներ: Ղարաբաղյան պատերազմի արդյունքներով , որն ավարտվել է 1994թ. հրադադարի պայմանագրով, այն ռազմավարական ճանապարհի հետ մեկտեղ անցել է հայերի վերահսկողության տակ: Դրանից հետո Լաչինն անվանափոխվել է Բերձոր և դարձել Արցախի` դե ֆակտո հայկական երկրորդ պետության ամենախոշոր քաղաքներից մեկը»,- գրում է Նովիկովը: Այնուհետև բլոգերը ներկայացրել է Հայաստանից Արցախ ճանապարհին իրենց հանդիպած տեսարժան վայրերը: Նովիկովին տպավորել են Խոր Վիրապը, Արենիի քարանձավները, Նորավանքը, Տաթևը: «Երկար ճանապարհն անցյալում է: Մենք Ստեփանակերտում ենք` Արցախի մայրաքաղաքում: Նույն պահին, երբ տարածաշրջանային հարևաններ Աբխազիան և Հարավային Օսեթիան գոնե նվազագույն միջազգային ճանաչում ստացել են, Ղարաբաղը «չի տեսնում» ՄԱԿ-ում ներկայացված ոչ մի երկիր»,- գրել է բլոգերը: Նա հիշել է հայ բլոգեր Սեդրակ Մկրտչյանի հետևյալ խոսքերը. «Ադրբեջանը երբեք չի ճանաչի Լեռնային Ղարաբաղի անկախությունը, իսկ մենք երբեք նրանց չենք տա այս հողերը: Եվ ամենահետաքրքիրն այն է, որ բոլոր կողմերն էլ սա լավ հասկանում են»: Այնուհետև Սերգեյ Նովիկովը հիշատակում է արել Ադրբեջանի «սև ցուցակ»-ի մասին, որում հայտնվում են Արցախ այցելող հայտնի մարդիկ: «Դեպի արևելք յուրաքանչյուր կիլոմետրի հետ մեծանում են մեր` հարևան երկրի «սև ցուցակ»- ում հայտնվելու հնարավորությունները: Բայց ոչինչ, մարդիկ դրանով ապրում են: Այդ նույն ցուցակում է նաև իմ ընկերներից մեկը` Ալեքսանդր Վոլոշչուկը, Լեռնային Ղարաբաղին շատ լավ ծանոթ Դմիտրի Եգորովը, լատվիացի բլոգեր Ալեքսանդր Ալիմովը և ոչ ավել, ոչ պակաս Մոնսերատ Կաբալյեն: Դե ինչ, շատ լավ թիմ է: Քաղաքականությունը քաղաքականությամբ, բայց ճանապարհորդությունը շարունակվում է: Այլ տարբերակ ուղղակի չկա»,- եզրափակել է Սերգեյ Նովիկովը: Բլոգերը նաև հրապարակել է լուսանկարներ Արցախի և Հայաստանի տեսարժան վայրերից: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/vrezh.osipyan/posts/1339735319481917 ...

    Կարդալ ավելին
  • Համացանցի ադրբեջանական տիրույթում հետաքրքիր տեղեկություններ են հայտնվել Բաքվում իրականացված համասեռամոլների և տրանսվեստիտների զանգվածային ձերբակալությունների վերաբերյալ ։ Ադրբեջանական օգտատերերը գրում են, որ Բաքվում ակտիվ խոսակցություններ են շրջանառվում այն մասին, որ ձերբակալությունների պատճառ է հանդիսացել բարձրաստիճան պաշտոնյաներից մեկի որդու ՁԻԱՀ-ով վարակվելը ։ Նշեմ, որ սեպտեմբերի 18-ին, Բաքվի կենտրոնում Ադրբեջանի ոստիկանության կողմից ձերբակալվել են ավելի քան 100 համասեռամոլներ և տրանսվեստիտներ։ Ըստ նույն աղբյուրների ՝ ձերբակալվածների մեջ կան նաև պետական պաշտոններ զբաղեցնող անձինք և պաշտոնյաների որդիներ, որոնց անունները հասկանալի պատճառներով, չեն հրապարակվում։ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1455840997835509&set=a.515452588541026.1073741825.100002288693205&type=3&theater ...

    Կարդալ ավելին
  • Անկախության տոնն էինք նշում: Ինչ որ դառնություն տվեց մտքերիս...  Այս պատմվածքը գրել եմ անկախ տարիների մասին... Առաջին օրվանից... Մինչև այսօր... Գյուղացի Համբոն Գյուղացի Համբոյի տուն դրսից էր կռիվ եկել: Համբոն Թորգոմի ու Մարոյի տան փոքրն էր: Էդ խեղճ Մարոյի ցավերը հենց Ջանգյուլումի օրերին պիտի բռնեին… չորրորդ տղի անունը՝ Համբարձում դրին:  Մեծ ախպերներից ոչ ոք գյուղում՝ չմնաց. Ի՞նչ կյանք կար գյուղում՝ բացի այրող արևից, պահանջկոտ հողից ու առավոտից մինչև գիշեր աշխատանքից: Ասեցին, որ քաղաքի կյանքն ավելի հարմար է մարդու համար: Ժամանակին վեր ես կենում, ժամանակին գալիս տուն, մնացած ամեն ինչն էլ խանութում լիքնա: Ոչ անձրևին ես երկնքին աղոթելով սպասում՝ մի բան էլ հոժար չես, ոչ կարկուտից սարսափում: Համբոն, որպես փոքր զավակ, ծնողների հետ մնաց, անունն էլ կպավ՝ գյուղացի Համբո, դե,՛ ինքներդ էլ գիտեք, թե՝ ինչու: Տնեցիք շատ շուտ որդու ականջը «կտրեցին», դեռ բանակ չտարած՝ հարս բերին՝ ոսկի աղջիկ, անունը՝ Բրիլյանտ: Բանակում Համբոն պարգև էր ստացել, որպես ամենալավ նշանառու: Բայց, դե հո էն ժամանակ բացի Ամերիկայից զատ ուրիշ թշնամի չկար, էն էլ մենք ուր, Ամերիկան ուր... շատ հեռու էր՝ հէչ Համբոյի կրակելու բանը չէր : Երբ քաղաքում սկսեցին միտինգներ անել, գյուղացի Համբոն մեծ եղբորը խնդրեց. – Եզնիկ, էս անգամ որ հեղափոխություն անեք, մի քիչ հող դասավորեք գյուղացուն: Հետն էլ՝ մի քիչ անասուն տվեք մարդկանց: Համբոն կարծում էր, թե քաղաքն ավելի ժողովրդային է, սովոր էր գյուղի կարգերին, նախագահը գյուղի ժողովրդի հետ հաշվի էր նստում, բայց՝ մեկ է՝ էն ոչ ու փուչ եղած ռայկոմի ասածն էր անում: Համբոյի երեխեքն իր նման հողին կպած էին, հորը մենակ չէին թողի: Դպրոցի ճամփեն նրանց առանձնապես չէր գրավում, պորտը՝ կտրելուց հանդն էին գցել: Հողն ու անասունի գործը դուրներն ավելի էր գալիս: Միտինգներից քիչ անց պարտիականներին քշեցին, ձեռներից ամեն ինչ առան, կամ իրար մեջ բաժանեցին, պարտիաներին էլ նոր անուններ դրեցին: Համբոյին ու մյուս գյուղացիներին էլ մի քիչ վարի ու ցանի հող հատկացրեցին:  Համբոն երեկոյան նստեց գյուղամիջում ու բողոքեց. – Բա էս տավարին խոտ ա պետք, ավտո ա պետք, բենզին-մենզին: Բա էդ մեկուկես հեկտար անտեր մնացածին տրակտոր ա պետք, սալյառկա - մալյառկա… Բա էդ ո՞վ ա տալու… Գյուղի բիձեքն օրորեցին գլուխներն ու ասացին. – Բա ձրի հող են տվել, այ Համբո, սալյառկեն էլ քեզնի՛ց: – Խի՞ ա ձրի, Մուկուչ հոպար: Բա պապս ինչի՞ համար էր նեմեցի հետ կռվում, ինչի՞ Սիբիր գնաց: – Ա՛յ Համբո, սաղ մեր պապերն էին մեղավոր, էն Սիբիրի տեղն ո՞վ գիտեր, գնացին ու մնացին, էլ հետ չեկան… Մեկն էլ, ռուսաց պատմությունից լավ էր տեղյակ՝ Համբոյին խելքի բերեց. – Էս ռուսն ինչքան եղել ա, Սիբիրն էլ հետն ա եղել: Բայց բիձեքին կարա՞ս բան հասկացնես: Համբոյի պապն ուզեց՝ չեկա՞վ: Էն սատկածի սատկելուց հետո նոր բոլորի ոտներն ու աչքերը բացվեցին, լեզուն էլ հետը: Բայց հիմա էլ իրանց կամքով են Սիբիր գնում: Թաթարիա, Բաշկիրիա, բա Սիբիր չի ի՞նչա: Նույնիսկ ավելի վատն ա Սիբիրից՝ համարի՝ թուրքի երկիր ա: Մի օր իրանց երեսը կպատռեն, հո՛ թուրքն ամեն տեղ թուրք ա մնում: Համբոն եկավ տուն, կնոջ տված թարմ թոնրալավաշով փրթած ճաշը փորը քաշեց ու ասաց. – Բրո, էսքան հող առանց տրակտոր ո՞նց ենք վարելու: Հո եզով-գոմշով չե՞նք վարի, էն դարն անցավ: Արի Թորիկին ուղարկենք քաղաք, շինարարության վրա Եզնիկի հետ տրակտորի փող աշխատի: – Որ իմ խոխեն գնաց քաղաք, էլ էդ անտեր քաղաքից ո՞վ ա հետ եկող: Ասում են՝ ոչ ոք չի աշխատում, առավոտ կանուխ գնում են հրապարակ ու գոռում-գոչում, ձեռքի ռադիոյով ճառ ասում: Իմ խոխեն ոչ ճառ գիտի ասել, ոչ էլ հոպարի տանը տեղ կա, մի սեյնակ ա, էն էլ վեց հոգի ճխտած: Հետ տուր, էդ հողն էլ իրանց գլխին կպնի, անասունն էլ: Խոմ սոված չենք պահի: – Բրո, անունդ Բրլլյանտ են դրել, բայց մի կոպեկի խելք գլխումդ չկա: Հազիվ հեկտար հողի ու մի երկու ավել կովի տեր ենք դարձել, ես էդ տրակտորը Գեղամենց արտից գիշերով կբերեմ, առավոտ հետ կտանեմ: Խոտն էլ կառնենք, կոմբիկորմ՝ միշտ էլ առել ենք: Մենակ ասա՝ թարխունը լավ գնա էս տարի: Ու Համբոն, որը ոչ տեր, ոչ տերտեր չէ՛ր ճանաչում, նայեց վերև, երկնքի կողմ: Երկու-երեք տարին անցան երկու-երեք շաբաթվա պես, գյուղացի Համբոն համարյա հարստացել էր: Արդեն գազ էր ուզում անցկացնել տուն, հին գոմը մեցացնել, բայց էն միտինգներից պրծնել չկարողացավ, միտինգն ինքը եկավ իր տուն: Մեծ տղեն դպրոցը նոր ավարտած, մի օր հորն ասաց. – Պապ, էթամ Ղարաբաղ, մեր տղերքին օգնել ա պետք, մի քիչ կռվեմ, հունձի դեմ հետ գամ... Մեծին սև օրով սև ավտոյով բերին տուն, իրա ոտով չեկավ: Գյուղից երկու թառլան թաղեցին, Համբոն գլուխն ափերի մեջ առած, գոմի հետևում լաց էր լինում, մարդկանց մոտ ամաչելով ասում. – Բա էն էլ ա Հայաստան, էն էլ ա մերը... Մի ամիս չանցած, քառասունք տված միջնեկն առավոտը կովերին գյուղի հովիվ Իսոյին հանձնեց, եկավ հացատուն ու մորն ասաց. – Ադե, էն տղերքը որ Թորիկի ընկերներն էին, լուր են ուղարկել, հասնել ա պետք: Գյուղացի Համբոն, էն երկիրը, որ էլի Հայաստան էր, գնացած չկար ու մինչև միտինգներն էլ էն երկրի մասին կարգին լսած էլ չէր: Ո՞վ էր գյուղից էդքան հեռու արևտուր անում: Ռադիոն ու տելեվիզորն էլ հազիվ Մոսկվայի ու Երևանի լուրերին էին տեր, իրենց գյուղի մասին կյանքում չխոսեցին: Քաղաքի շուկան էր իր տեղն առաջ, հիմա էլ գալիս, հենց դռնից ու բակից տանում էին ապրանքը. – Այ բալամ… Էրևում ա, հետդ պիտի գամ: Գոնե տեսնեմ, ինչ օրի ենք… Տունը Բրոյի ու մնացած տղերքի վրա թողեց, ճամփա բռնեց դեպի Ղարաբաղ: Գյուղացի Համբոն ցնցված էր դեռ Գորիսից, անցան Լաչինով, սարերն էստեղ ուրիշ ձև ունեին. մառախլապատ սարերը մեկը մյուսի հետևից մշուշոտ գիծ դառնում, մառախուղի մեջ կորչում: Կող ու կուշտն ուրիշ էր, լեզուն էլ համարյա անհասկանալի: Ոչինչ չըմբռնեց նրանց խոսակցությունից, բայց Համբոյի հետ հայերեն էին խոսում. – Հոպար, տղերքդ հերոս են: Թորիկն էլ մեր ախպերն էր: Քան՜ի թուրքի վերջ տվեց: Դու անհոգ եղիր, էս անգամ մեր հրամանատարն էնպես տղայ ա, մինչև Բաքու ենք հասնելու: Մինչև Բաքու ո՞վ թողեց, ձեռներից բռնեցին, ոտերը կապեցին, չթողեցին հասնեն, աշխարհի շներն էլի խառնվեցին մեր բախտին, մեծ ախպոր անունն էլ մթոմ բարեկամ ազգ էր, մեկ ա՝ դավաճան գտնվեց, էտ էլ հո Համբոն շուտվանից արդեն ջոկել էր: Բայց պատերազմն ավարտվեց: Համբոյի տղեն մի քիչ էլ մնաց ու գրեց գյուղ. – Ադե ջան, ես կմնամ էստեղ, սահմանում փորձված մարդ ա պետք, հո չե՞նք թողնի սահմանն անտեր: Ինձ ոչինչ մի ուղարկեք, լյոխ լյավ ա, մի բան էլ ես կարամ օգնեմ: Գազն անցկացնելու փողն ուղարկեց, նոր գոմի շինանյութն առան, Բրոն թաքուն լացում էր ու հարևաններին ասում: – Դե իմանանք Ռուսաստան ա գնացել, բա էն էլ ա Հայաստան, ռուս էլ չի առնի, էսա ուր որ ա Հայկոս կգա: Փորձված Հայկոն էլ իր ոտով հայրական տուն չհասավ: Ազերի դիպուկահարի գնդակը հասավ նրան, երբ ընդամենը մեկ վարկյանով գլուխը խրամատից հանեց դուրս: Ադեն մազերն էր պոկում, ճիչն էլ մինչև երկինք էր հասնում: Սևավորված գյուղացիք սեղանի շուրջը Համբոյին մխիթարում էին. – Լավ ա, գոնե երկուսն էլ հլա կան, բա որ էրկսի օրը Աթանեսենց Մխոի մինուճարն էր… Գյուղացի Համբոն պղտորված աչքերով նայում էր սեղանակիցներին, քամուց ու արևից սևացած ձեռքերով ճզմում էր գլուխը, որ չպայթի: Խեղճ Բրոն երկու դարդի չդիմացավ, մինչև գարուն Բրո չկար, Համբոն էլ գյուղում մենակ ի՞նչ էր անելու: Քոսն ընկել էր Համբոյի տան բախտի վրա ու նա գիտեր, որ էս անգամ արդեն ուրիշ ուժ է կանչելու իր մնացած տղերքին: Ահավոր մի ուժ, որ վրեժ է կոչվում… Անասունն էլ ծախեց, մեքենան էլ էժան գնով տվեց քավորի տղին, իր էն մի հեկտարն էլ «տեր կայնի ասելով», էն մի քանի կոպեկն էլ տվեց՝ քար դրեց Բրոյի ու որդիների գերեզմանին: Մնացած փողն ու երկու տղերքին առավ ու իրենց ոտով բանակ գնացին: Ուղիղ՝ Ղարաբաղ: Անծանոթ քաղաքների ու գյուղերի անուններ սովորեց, ղարաբաղցու լեզուն էլ արդեն լավ հասկանում էր: Իսկ թե ոնց գյուղացի Համբոյին զենք տվեցին ու բանակային դարձավ, մեկ ինքը, մեկ էլ Աստված գիտեր: Բայց ինչ էր որ, հազիվ 40 տարեկանից քիչ անցած: Հրացանն առած, շրջում էր սահմանի գյուղերով, ու գիշերով սահմանի էն կողմի սիգարետի կրակներին նշան դնում: Երբ տղերքը բանակից պրծան, գյուղացի Համբոյի հաշվին 50-ից ավել վրեժի արդյունք կար: Բայց դրանց ո՜վ էր հաշվում, դրանց մոր գոռոցն ու ոռնոցն ով՜ էր լսելու կամ հաշվի առնելու: Քար ու քանդ էին էն գյոզալ երկիրը դրանք արել, ավիրել… Մեկէլ օր տղերքն ասին Համբոյին. – Պապ, մենք Ռուսաստան ենք ուզում գնալ: Հոպարները կանչում են, ասում են՝ կօգնենք, տուն-տեղ կդնեք, Ռուսաստան հեշտ ա: Համբոն միանգամից կծկվեց, հէչ չէր սպասում տղերքից Ռուսաստանի անուն լսել: Բա էսքան տանջվեն, կռվեն ու մրսեն, որ էթան ուրիշ երկիր:  – Պապ, հո չենք մնա, մի քիչ փող-մող կաշխատենք, մինչ և ստե լավանա... Գյուղացի Համբոն տղերքին ճամփեց, եկավ իրենց գյուղ, բայց արդեն էլ ի՞նչ տուն: Որդիներից երկուսին հողին էր տվել, էն երկուսին էլ իրանց ոտով օտար երկրի ճամփեն բռնեցին, հո ետ չէի՞ն դառնալու: Համբոն եկավ Բրոի գերեզմանի քարի կողքին նստեց ու հարցրեց. – Բրո ջան, վայթմ ես էլ Ռուսաստան գնամ, ի՞նչ կասես: Էս պատերազմը մեր տղերքին չթողեց գյուղի ապրանք դառնան, բա որ գնան, վայ թե ռուս առնեն, հը՞: Էդ էլ ասա, կմնան, բա հիմա ես ու՞ր մնամ առանց իրանց, առանց տղերանց… Բրոն բան չասաց, ի՞նչ պիտի ասեր… Ինքն իր երկուսի կողքին էր, արդեն իր տեղը գտած, տեղավորված: Գյուղացի Համբոն արտասուքն աչքերից մաքրեց ու հազիվ լսելի ասաց, թե՝ մտածեց, ինքն էլ չգիտեր: – Բրո ջան, որ ես էլ էթամ, ավել- պակաս կներես, վայ թե ես էլ ռուս առնեմ, հայերի մեջ քո նմանին հո չեմ ճարի… Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1598122210257830&set=ecnf.100001802004236&type=3&theater ...

    Կարդալ ավելին
  • Վան ռազմագործողություն, Հայաստանի ազատագրության հայ գաղտնի բանակի անդամների կողմից Փարիզում իրականացված ռազմագործողություն: Եղիա Քեշիշյանի գնդակահարությունից 7 օր հետո ստեղծվում է Եղիա Քեշիշյան անունով մահապարտների ջոկատ։ 1981 թվականի սեպտեմբերի 24-ին չորս հայ երիտասարդներ՝ Վազգեն Սիսլյանը, Արամ Պասմաճյանը, Հակոբ Ջուլֆայանը և Գևորգ Կյուզելյանը, գրավել են Փարիզի թուրքական դեսպանատունը՝ 15 ժամ այնտեղ պահելով ավելի քան 50 պատանդներ։ «Վան» գործողության ժամանակ ՀԱՀԳԲ-ի հիմնական պահանջներն էին՝ Անմիջապես ազատ արձակել և Փարիզի օդանավակայան ուղարկել թուրքական բանտերի մեջ փակված Հայր Մանվել Երկաթյանին և պատվելի Հրանդ Կյուզելյանին, որոնք մշակութային և ընկերական ծառայություններ են մատուցել Թուրքիայում ապրող հայերին։ Անմիջապես ազատ արձակել և Փարիզի օդանավակայան ուղարկել քաղաքական պատճառներով թուրքական բանտերում հայտնված բոլոր հայ բանտարկյալներին։ Պաշտոնական երաշխիքներ տալ, որոնք պիտի ապահովեն թե’ հայկական բռնագրաված հողերում, թե’ թուրքական մեծ քաղաքներում ապրող հայության իրավունքը, առանց որևէ կաշկանդումի արտահայտելու և զարգացնելու իրենց ազգային, մշակութային և կրոնական ավանդույթները։ Պաշտոնական երաշխիքներ տալ, որ միջազգային կազմակերպություններին թույլ պիտի տրվի մշտական հսկողության տակ առնել բռնագրաված հողերից ներս գտնվող հայկական մշակութային կոթողները։ Անմիջապես ազատ արձակել քաղաքական պատճառներով թուրքական բանտերում հայտնված 5 թուրք և 5 քուրդ հեղափոխական մարտիկներին։ Դատը տեղի ունեցավ Փարիզում։ Դատին մասնակցում էին Ֆրանսիական դիմադրության հերոս Միսաք Մանուշյանի այրին՝ Մելինե Մանուշյանը և հայտնի երգչուհի Լիզ Սարյանը։ «Մեղադրյալներ, ոտքի՛» բառերից հետո ոտքի են կանգնում դատարանում գտնվող բոլոր հայերը։ 1986 թվականին գործողության մասնակիցներից երեքին ազատ են արձակում, իսկ Արամ Պասմաճյանն ինքնասպան է լիում բանտում։ Բանտարկության վերջին տարում Արամ Պասմաճյանը բանտախցում կախեց իրեն, չնայած մինչ այդ երկու անգամ ընկերները կանխել էին նրա նման փորձերը։ Այժմ նա հանգչում է Պեր Լաշեզի գերեզմանոցում՝ Անդրանիկ Օզանյանի մահարձանից ոչ հեռու։ Վազգեն Սիսլյանն ամուսնացավ, ընտանիք կազմեց։ Հակոբ Ջուլֆայանը գաղտնի ոստիկանության մշտական հսկողությունից ձերբազատվելու համար բնակություն հաստատեց Կանադայում, բայց տասներկու տարի անց Կանադայի կառավարությունը բացահայտեց նրա «ահաբեկչական» անցյալը և դուրս վտարեց ընտանիքով հանդերձ։ Նա եկավ Հայաստան։ Գևորգ Գյուզելյանը կազմավորեց «Մեծ Մուրադ» ջոկատն ու մասնակցեց Արցախի ազգային-ազատագրական պատերազմին։ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/ashot.asatryan.7549/posts/1414718355243563 ...

    Կարդալ ավելին
  • Սիրտս խառնումա Մկոյի դեմ բացված կամպանիայից... Ինքը կա ու կմնա մեր սիրած Մկոն, դուք էլ էն, ինչ կաք՝ օբիժնիկ ու չուզող։ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/DavitSahakyants/posts/1739453356087113 ...

    Կարդալ ավելին
  • Առողջապահության նախարարությունը ցանկանում է վճարովի դարձնել շտապօգնության որոշ կանչեր: Նրանց խոսքով՝ բազմաթիվ կանչեր ուղղակի անհիմն են, այս փաստարկի դեմ չես կարող ոչինչ ասել, կլինեն նաև այդպիսի դեպքեր, գուցե նաև շատ լինեն: Հիմա բիզնեսից Առողջապահական ոլորտ տեղափոխված, բազմաթիվ անիմաստ արտահայտությունների նախահայր Լևոն Ալթունյանին մի քանի հարց ուղղենք: Պրն. Ալթունյան, Դուք՝ որպես նախկին բժիշկ, գիտեք, չէ՞, որ բազմաթիվ մահացու դեպքեր կարող են թեթև սրտխառնոցից ու ամենաթեթև գլխացավից սկսել և 5-10 րոպե ուշ հոսպիտալացվելու պատճառով անդառնալի հետևանք ունենալ: Հիմա պատկերացրեք միջին վիճակագրական հայ ընտանիք, որտեղ սիգար չեն ծխում, ու գլխացավ է առաջացել, դե գումար էլ չունեն ու ուղղակի կանչ չեն գրանցում, և մարդը մահանում է: Ո՞վ է պատասխան տալու։ Դո՞ւք: Անգամ եթե օրական 400-1000 անիմաստ կանչից մեկի ընթացքում իրական օգնության կարիք ունեցող մարդու փրկեք, ուրեմն՝ կարելի էր ևս 1000 անգամ կանչ ընդունել: Հ.Գ. Պետք է փաստեմ, որ մեր շտապօգնության գրեթե բոլոր բժիշկները բարձրակարգ մասնագետներ են ու իրենց գործի գիտակները, ովքեր ամեն օր ռիսկային աշխատանք են կատարում: Հ.Գ.Գ. Եթե մեկը 5 անգամ կանչ է գրանցում, 5 անգամն էլ՝ անիմաստ, այ իրանից գումար գանձեք, բայց էս ամենը մեծ բիզնես պրոյեկտ մի դարձրեք: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/kh.edgar/posts/1243578652414147 ...

    Կարդալ ավելին
Загрузка...

ՖԲՀ

Քաղաքականություն