Գովազդի համար զանգահարել 099 999 409
  • Էդգար Հակոբյան
  • Ամենա ցայտունը, որ աչքի ընկավ այս մի քանի օրերի ընդացքում դա նա է, որ մենք ըստ էության ընդդիմություն չունենք: Այն ուժերը որոնք իրենց ընդդիմություն են կոչում չունեն համապատասխան գիտելիք, հմտություն և ցանկություն աշխատելու ինքնաբուխ կազմավորված մարդկային մեծ խմբերի և հավաքների հետ: Իհարկե կա բացառություն հանձինս Նիկոլ Փաշինյանի որին պետք է արժանին մատուցել, որ կանխեց բախումը: Սակայն այստեղ պետք է նշել որ բախումը չխորացավ մի քանի պատճառով 1. իշխանությունների քաղաքական կամքի շնորհիվ էր, որ բախոմը չվերածվեց արյունահեղության 2 մեր ոստիկանությունը իրոք փոխվել է և չի հատում այն սահմանը որից հետո կարող են տեղի ունենալ արյունահեղություններ և իհարկե Նիկոլի գործոնը: Սակայն պետք է նկատել որ անգամ այս պարագայում ընդդիմությունը որը ներկայացված էր հանձինս Նիկոլի էլի ինստիտուցիոնալ ներկայացված չէր այլ միայն անձով այն ինչ գոնե Նիկոլի ղեկավարած կուսակցությունից մարդիկ պետք է լինեին նրա հետ, ոչ թե թողնեյն մենակ: Ինչո՞ւ նախագահը չխոսեց: Ես անձամբ գտնում եմ որ ճիշտ արեցին որ ոչ ՀՀ նախագահը, ոչ վարչապետը և ոչ էլ Աժ նախագահը այդ օրերին չէին խոսում: Դավադիրների և նրանց ետևում կանգնած ուժերի ցանկություններ հանրապետության ղեկավարությանը ներքաշել քաղաքական պոլեմիկայի մեջ և տեղի ունեցած հարձակումը իրավականից տեղափոխել դեպի քաղաքական հարթություն: Եվ շատ ակնառու երևում էր որ որոշ քաղաքական շրջանակներ անթաքույց ուզում են արյունահեղություն լինի որ կարողանան մութ ջրում ձուկ որսան: Դա այնքան ակհայտ էր անգամ միտինգավորների տիպաժներից:էր երևում: Եթե առաջին օրերին ինքնաբուխ հավաքին մասնակցում էին կիրթ, հստակ քաղաքական հայացքներ ունեցող մարդիկ ապա հաջորդ օրերին սկսեցին գերակշռել լյումպենացված տարերը որոնց միակ շարժիչ ուժը ջարդել փշրելու մեջ է: Այս օրերը ցույց տվեցին որ մեր հասարակությունում իր տեղն ու ազդեցությունը ունի Հայ Առաքելական Սուրբ եկեղեցին որի սպասավորներից Տեր Ասողիկ քահանա Կարապետյանը այլ անձանց հետ կարողանում էր տևական ժամանակ խոհեմության սահմաներում պահել ամբոխին:  Մտավորականների նամակին չարձագանքելը, անուշադրության մատնելը ցույց տվեց Ժիրոյի նարցիսիզմը որը չի ուզում մատը մատին տալ այս իրավիճակը խաղաղ ճանապարհով հանգուցալուծելու համար: Լավ իմանալով որ մեր թշնամին պատրաստ է ցանկացած ներքին խժդժություն օգտագործել իր զավթիչ նպատակների համար: Եվ այս օրերին ադրբեջանը ավանտյուրայի չդիմեց զուտ այն պատճառով որ ապրիլին լավ ջարդեր ստացել մեր բանակի կողմից: Եվ ամենա կարևորը մեր ժողովուրդը նորից ցույց տվեց թե ինչ բաձր քաղաքական և քաղաքացիական գիտակցության աստիճան ունի որ չնայած այն հանգամանքին որ մեզանում շատ չլուծված խնդիրներ կան ինքը չարձագանքեց դավադիրներին և չգնաց երկպառակտման: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/edgarrhakobyan/posts/10154367884466528 ...

    Կարդալ ավելին

ՖԲՀ

Քաղաքականություն

  • /uploads/photos/Pcqc2r4IchH1WEBl20ci.jpg

    Բելառուսա-ադրբեջանական համատեղ «Լապշին» օպերացիան պարտություն էր երկու երկրների համար:  Այսպես՝ Ադրբեջանում լրջորեն հավատում են, որ լրագրողի ու բլոգերի դեմ արշավ իրականացնելով հասարակական կարծիքի նկատմամբ կարող է ունենալ տոտալ վերահսկողություն և, ունենալով քիչ թե շատ հաջողություն իր երկրի ներսում, Ադրբեջանը փորձեց այդ նույնը կիրառել ավելի մեծ միջավայրում՝ դուրս գալով միջազգային ասպարեզ: Արդյունքում ունեցանք Լապշինի դեպքը: Թե ինչպես արձագանքեց քաղաքակիրթ աշխարհը այդ երևույթին, բոլորին հայտնի է: Բնականաբար, Ադրբեջանը բոլոր տեղեկատվական տիրույթներում չէր դադարում շրջանառել ու շարունակ պտտեցնել իր «սկզբունքներին դեմ գնացած» մի «փոքրիկ բլոգերի» (նկատի ունեմ մի բլոգերը մի ամբողջ երկրի համեմատ) բերման ենթարկելու դեպքը: Ծիծաղելի է, սակայն փաստ, քանի որ Ադրբեջանը լրջորեն պատրաստվել էր այդ բեմականացմանը: Նպատակը մեկն էր՝ այ թե ինչ կլինի յուրաքանչյուրի հետ, ով կայցելի Արցախ: Այստեղ ևս ի դերև ելան Ադրբեջանի հաշվարկները՝ ոչ թե նվազեցին, այլ ավելացան դեպի Արցախ այցելությունները, ավելացավ Արցախի նկատմամբ հետաքրքրությունը. Ստեփանակերտում կազմակերպված ֆորումը դրա վառ ապացույցն է: Հանուն արդարության պետք է նշենք, որ բազմաթիվ է բլոգերների ու լրագրողների այն բանակը, որոնք թքած ունեն Ադրբեջանի սև ցուցակների ու Արցախ այցելելու նկատմամբ ադրբեջանական դիրքորոշման վրա: Բլոգերների այցը Արցախ այս տեսանկյունից արդեն նշանակում է Ադրբեջանի պարտություն: Արցախ ժամանած բլոգերների այցն ավարտվեց: Նրանց ոգևորությունն ու անթաքույց սերն առ Արցախ շուտով կարտացոլվեն իրենց հեղինակած հոդվածներում: Պետք է փաստենք, որ ադրբեջանական մեդիատիրույթում պանիկայի տպավորություն էին թողնում Արցախ այցելած բլոգերների ֆորումի վերաբերյալ նյութերը: Քանզի այն էֆեկտը, որ ակնկալում էր Բաքվի ղեկավարությունը ոչ թե չիրականացավ, այլ հակառակը տեղի ունեցավ: Կարող ենք պայմանականորեն անվանել «Լապշինի էֆեկտ»:  Աշխարհը հասկանում է, որ այդ սև ցուցակներն ու բռնության ոգով հռետորաբանությունն ու գործողությունները, որոնք կիրառվում է Արցախ այցելած արտասահմանցիների նկատմամբ, Ադրբեջանին տանում է դեպի մարգինալացում, այլ կերպ ասած՝ քաղաքակիրթ աշխարհը հասկանալով մերժում է Ադրբեջանի հակաքաղաքակրթական գործողությունները: Բլոգերներն ապացուցեցին դա: Ինչպես Ադրբեջան պետությունն է հնարովի, այնպես էլ նրա գործողությունները: Ադրբեջանում հնարովի է ամեն ինչ՝ պատմությունից սկսած մինչև Մեհրիբան Ալիևայի հավատարմությունը: Ու այս ամենը նշանակում է, որ Ադրբեջանում ցանկացած գործողություն միտված է մի բանի՝ քարոզչություն անելուն, որպեսզի ապացուցեն, որ իրենք հնարովի չեն, որ իրենք ուժեղ են, որ իրենք չեն պարտվել, որ իրենք ազգ են, սակայն չի ստացվում: Հոգեբաններն այս դրսևորումն անվանում են չկայացվածության բարդույթ: Ադրբեջանը չկայացվածության բարդույթ ունի: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/vahagnavan/posts/1601141036592997

    Կարդալ ավելին