• Մովսես Դեմիրճյան
  • Հանրային քաոսի տարածման ձևերից մեկը հետևյալն է. սկզբում սերմանվում է որևէ բան փոխելու անկարողության զգացողությունը, հետո այն փոխվում է հույսով և հավատով, որ մի օր ամեն ինչ ինքն իրեն կփոխվի, իսկ վերջում այդ հավատը ամբողջացվում է գաղափարախոսության և քարոզչության միջոցով: Մենք այս պահին գտնվում ենք երրորդ փուլում: Եվ մեր հանրային կյանքում գլխավոր և կարևոր հարցերը դարձել են քարոզչության և գաղափարաբանության առարկա: Չգիտեմ, երրորդ փուլը վերջի՞նն է, թե էլի տեղ ունենք ընկնելու: Նյութի աղբյուր՝https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=813892885406592&id=100003576633868 ...

    Կարդալ ավելին
  • Օպերայի հրապարակում հանրահավաքը մեկնարկեց Րաֆֆի Հովհաննիսյանի խոստովանությամբ առ այն, որ նրա պայքարը անհատական է, ոչ թե հանրային: Ր.Հովհաննիսյանը կոչ է անում մարդկանց գնալ Սյունիքի մարզ, որի մարզպետը, ինչպես ասում է Րաֆֆին, սպառնացել է իրեն: Սա նշանակում է, որ սա պայքար է տվյալ անհատի ինքնահաստատման համար, և ոչ ավելի: Ու՞ր է այստեղ քաղաքականություն, որտե՞ղ է հանրային շահը: Րաֆֆի Հովհաննիսյանը չի ուզում ընդունել, որ իր աստեղային ժամն անցած է, անցած է այն պահից, երբ նախագահի հետ հանդիպման ժամանակ առաջարկեց կամ համաձայնվեց խոսել առանց լրատվամիջոցների, այն պահից, երբ չներկայացնեց հանրությանը, թե ինչ են խոսել նախագահի հետ և ինչ են պայմանավորվել: Մարդիկ այլևս չեն վստահում նրան, իսկ նա դեռ փորձում է վերգտնել մարդկանց վստահությունը: Սա արդեն ձանձրալի է: Նյութի աղբյուր՝https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=813781985417682&id=100003576633868 ...

    Կարդալ ավելին
  • Օպերայի հրապարակում արդեն քանի օր է անցկացվում են <Նոր Հայաստան> շարժման հանրահավաքները: Դրանք անարդյունավետ են և լինելու են այդպիսին այնքան ժամանակ, քանի դեռ հարթակից հնչող ելույթներում օգտագործվող բառերն ու մտքերը ծանոթ են բոլորին և չեն պարունակում որևէ նորություն հրապարակում հավաքված մարդկանց համար: Բոլոր ելույթ ունեցողները փաստում են բաներ, որոնք գիտեն բոլորը, որոնք մտածված և ապրված են սովորական մարդկանց կողմից մի քանի անգամ ու ավելի խոր, քան հարթակում գտնվողների կողմից: Դա հետաքրքիր չէ, գրավիչ չէ, հուզիչ չէ, համախմբող ուժ չունի: Խոսքը, բառը, միտքը նաև հեռանկար է և այս դեպքում է գրավում մարդկանց և համախմբում նրանք հանուն ընդհանուր ապագայի: Հակառակ դեպքում լսողը ոչ մի նոր բան չի լսում, բառերն ավելի կարևոր են դառնում խոսողի, ոչ թե լսողի համար, ինչը երևում է նաև Օպերայի հրապարակում, որտեղ ելույթ ունեցողները ասում են ամեն ինչ, բացի մի կարևոր բանից. ինչպե՞ս եք պատրաստվում անել այն ամենն, ինչ ասում եք: Եթե գիտեք ինչպես, գնացե՛ք և արե՛ք, ոչ ոք ձեր ձեռքը չի բռնել և ինչ-որ բան անելու համար շատ մարդկանց կարիքը չունեք: Իսկ եթե չգիտեք, թե ինչպես եք անելու, ապա ինչի՞ մասին եք խոսում: Բառը հեռանկար է: Եթե ոչ, ապա ցանկություն է, պահանջ, խոստում, խաբեություն կամ մեկ այլ բան, բայց ոչ՝ հեռանկար: Իսկ մարդկանց այսօր ամենից ավելի պետք է Հայաստանում ապրելու հեռանկար: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=812885935507287&id=100003576633868 ...

    Կարդալ ավելին
  • Օպերայի հրապարակում տեղի ունեցող հանրահավաքը սկզբից մինչև վերջ հոգեթերապիա է և արարողություն, ցավոք սրտի: Նիցշեն ասում էր. «Ճշմարտությունը կարիք ունի ուժի: Ճշմարտությունն ինքնին ուժեղ չէ, անկախ այն ամենից, թե ինչ են այդ կապակցությամբ ասում պերճախոս մարդիկ: Ճշմարտությունը, ընդհակառակը, պետք է գրավիչ լինի ուժի համար կամ ինքը տրվի ուժին, հակառակ դեպքում չոչնչանա»: Հիմա, հանրահավաքին ելույթ ունեցողները համոզում են իրենք իրենց և մյուսներին, որ իրենց ճշմարտությունը կենսունակ է: Ցավոք, ճշմարտության կենսունակ լինելու միակ տարբերակը ուժի հետ համատեղ գործելն է, իսկ այդ ժամանակ ելույթ ունեցողները պարտվելու են իշխանությանը, որովհետև իշխանությունը միշտ ավելի ուժեղ է: Առանց ուժի օգնության, միայն խոսքի և գիտակցության մակարդակում գործող ճշմարտությունը դատապարտված է մարդկանց փակուղի տանելու: Ցավոք սրտի, հրապարակում ելույթ ունեցողները, գիտակցելով, թե ոչ, գնում են դեպի ուժային բախում: Իշխանությունները պետք է չտրվեն ուժի միջոցով հարցը լուծելու գայթակղությանը կամ մարտահրավերին, նույնիսկ եթե այդպիսի մարտահրավեր ուղղակիորեն հնչի հարթակից: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=812135165582364&id=100003576633868 ...

    Կարդալ ավելին
  • Նախ, թերևս առաջին անգամ այդքան ակնհայտ և չքողարկված ձևով երևացին մարդիկ, ովքեր պատրաստ են մի քանի հազար դրամի կամ ինչ-որ մեկին ծառայելու համար ամեն ինչի գնան: Այս երևույթը միշտ է եղել, բայց առաջին անգամ է, որ մարդիկ դա անում են ոչ թե ամաչելով կամ լուռ, այլ դրա մասին բարձրաձայնելով և նույնիսկ հպարտանալով: Երկրորդ, ոչ ոք չհասկացավ, թե ինչու էին ՛՛այո՛՛-ի կողմնակիցները իրենց պահում այնպես, կարծես հասարակությունն իրենց թշանին է, եթե ուզում է ՛՛ոչ՛՛ ասել: Այնպես բացատրեիք, մեկնաբանեիք և ներկայացնեիք փոփոխությունները, որ մարդիկ համոզվեին ՛՛այո՛՛-ի անհրաժեշտության մեջ: Մինչդեռ թե՛ ՛՛այո՛՛-ի, թե՛ ՛՛ոչ՛՛-ի քարոզչությունը բավականին վատ էր կազմակերպված, ինչի արդյունքում մարդիկ այդպես էլ չլսեցին հիմնավոր փաստարկներ ո՛չ ՛՛այո՛՛-ի, ո՛չ էլ ՛՛ոչ՛՛-ի համար: Երրորդ, այս ամեն արդյունքում քվեարկությունը դարձավ քարոզչության հարց, իսկ այդ հարցում Հայաստանում ձևավորված տարբեր ինստիտուտներ կան՝ թաղային հեղինակություններ, ծանոթ-բարեկամներ, կուսակցական և վարչական հիերարխիա, կեղծ հայրենասիրական գաղափարներ և այլն: Այս ամենը կա և լինելու է այնքան ժամանակ, քանի դեռ շատ-շատերի աշխատանքը, եկամուտն ու բարեկեցությունը կախված է կոնկրետ մարդկանց վերաբերմունքից, ոչ թե պետությունից: Սա, թերևս, բոլորը գիտեն: Բայց մի հարց եմ ուզում տալ բոլոր նրանց, ովքեր ամեն ընտրություն առիթ են դարձնում մեկին ծառայելու, լավություն անելու, փող աշխատելու և մեկ այլ ՛՛հերոսության՛՛ համար. դուք հասկանու՞մ եք, որ տենց բաներ անելուց հետո զրկվում եք պետությունից և իշխանություններից դժգոհելու բարոյական բոլոր իրավունքներից, քանի որ դուք ինքներդ եք ստեղծում այն իրավիճակը, որից ինքներդ դժգոհում եք ընտրությունից ընտրություն ընկած տարիների ընթացքում: Դուք հասկանու՞մ եք, որ ձեր երեխայի ապագան եք աղավաղում, ապականում, այլանդակում: Չէ-հ, չե՛ք հասկանում: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=812073358921878&id=100003576633868 ...

    Կարդալ ավելին

ՖԲՀ

Քաղաքականություն

  • /uploads/photos/DgVDL2KCp45t6uG4Anem.jpg

    Նիկոլ Փաշինյանի վարչապետության 100 օրն ավարտվում է հայ-ռուսական հարաբերություններում լարվածությամբ: Թեև այդ լարվածությունն առավել ակնառու դարձավ վերջին մի քանի շաբաթների ընթացքում` ՌԴ ԱԳ նախարար Սերգեյ Լավրովի` ներհայաստանյան զարգացումների մասին բավականին կոշտ հայտարարությունից հետո, սակայն ոչ պաշտոնական մակարդակում այն զգացվում էր Փաշինյանի վարչապետության առաջին օրերից`չնայած սկզբնական շրջանում հնչող պաշտոնական հայտարարությունների դրական բնույթին:  Ռուսական կողմի գործողությունները Փաշինյանի՝ Մոսկվա այցի ժամանակ և դրանից հետո վկայում են, որ Սոչիում վարչապետին, ով խորհրդարանում ղեկավարում էր ԵԱՏՄ-ից Հայաստանի դուրս գալու գործընթաց նախաձեռնած «Ելք» դաշինքը, չի հաջողվել Մոսկվային համոզել, որ իր այդ դիրքորոշումները վերանայված են, որ հայ-ռուսական ռազմավարական գործընկերությունում հետքայլ չի լինելու: Ռուսական կողմի ընկալումներով՝ իրենք մտահոգությունների համար լուրջ հիմքեր ունի: Դրանցից է, օրինակ, կարևորագույն պաշտոններում Փաշինյանի կողմից հակառուսական հայացքներով աչքի ընկած ակտիվիստներին նշանակելը, որոնցից «ամենատպավորիչներից» էր Ազգային անվտանգության խորհրդի քարտուղարի պաշտոնում Արմեն Գրիգորյանի նշանակումը: Ըստ մամուլում հայտնված չճշտված տեղեկությունների` Մոսկվայի մոտ այնքան մեծ է անվստահությունը վերջինիս անձի նկատմամբ, որ արգելել է ՀԱՊԿ և ԱՊՀ երկրների միջև փոխանակվող գաղտնի տեղեկատվությունը տրամադրել ՀՀ ԱԱԽ քարտուղարին:  Բավականին հետաքրքիր է ՀՀ առաջին փոխվարչապետ Արարատ Միրզոյանի շուրջ ստեղծված իրավիճակը: ԱՊՀ միջկառավարական խորհրդի նիստին վերջինիս մասնակցությունից հետո ԵԱՏՄ միջկառավարական խորհրդի նիստին գործընկերների պահանջով ստիպված եղավ մասնակցել վարչապետը, չնայած որ դա իր պաշտոնի համար ցածր ձևաչափ էր: Արարատ Միրզոյանը նույնիսկ չկար Փաշինյանի գլխավորած պատվիրակությունում, ինչը լուրջ հարցեր է առաջացնում:  ՀՀ նոր իշխանությունների մյուս գործողությունը, որը Մոսկվայի մոտ մեծացրել է անվստահությունը, առանց նախնական քննարկումների համանախագահ երկրների կամ համանախագահ երկրներից ոչ բոլորի հետ Ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման բանակցային գործընթացում նոր տարրեր մտցնելու ՀՀ իշխանությունների փորձն է, ինչին ականատես եղանք մայիսի 9-ին Ստեփանակերտում և հունիսի 1-ին Ազգային ժողովում կառավարության ծրագիրը ներկայացնելու ժամանակ վարչապետ Փաշինյանի ելույթներում: Ռուսական կողմը հայաստանյան իշխանությունների այս «բացթողմանը» շտապեց ոչ պաշտոնական արձագանք տալ: Ռուս հանրային, քաղաքական գործիչների, փորձագետների այցը 2016 թվականի ապրիլին Ադրբեջանի վերահսկողության տակ անցած Լելե Թեփե նաև ազդանշան էր, որ Ղարաբաղյան հակամարտության համատեքստում չհամաձայնեցված, անկախ գործողություններ, որոնք կարող են վնասել գործընթացին կամ ունենալ բացասական ֆոնային ազդեցություն վերջինիս վրա, կարող են անել նաև ռուսները: Ռուսական կողմի անվստահության մյուս պատճառը ՆԱՏՕ գագաթնաժողովին, այնուհետև զորավարժություններին Հայաստանի մասնակցությունն է: Իհարկե, սա առաջին անգամը չէր, երբ Հայաստանը մասնակցություն էր ունենում ՆԱՏՕ միջոցառումներին, սակայն հայ-ռուսական հարաբերություններում անվստահության առկայության պայմաններում այս գագաթնաժողովին մասնակցությունն առանց ռուսական կողմի հետ սլաքները ճշտելու Մոսկվայում դրական չընկալվեց: Հետաքրքիր է, որ ինչ-որ «զուգադիպությամբ» դրան հետևեցին Փանիկի դեպքերը, երբ ռուսական ռազմաբազան «առանց նախազգուշացման» զորավարժություններ սկսեց` վախեցնելով գյուղի բնակիչներին: Սա, ակնհայտորեն, որոշակի մեսիջներ էր պարունակում` ուղղված ՀՀ իշխանություններին: Ինչ վերաբերում է Հայաստանի ներքաղաքական զարգացումների, մասնավորապես նախկին իշխանության ներկայացուցիչների նկատմամբ աղմկահարույց դատական գործերին ռուսական կողմի կոշտ արձագանքին, ապա նշենք, որ Մոսկվայում դրանք ինչ-որ տեղ դիտվում են նաև որպես ՌԴ դեմ ուղղված քայլեր: Ընդ որում, Խաչատուրովի դեպքում ոչ թե վերջինիս անձն է պայմանավորում ռեակցիան, այլ զբաղեցրած պաշտոնը. Խաչատուրովն, այսպես կոչված, «Պուտինի ՆԱՏՕ»-ի գլխավոր քարտուղարն է, և առանց ռուսական կողմին տեղեկացնելու, այդ պաշտոնից նրա հեռացման հարցը նախապես կարգավորելու Խաչատուրովի նկատմամբ դատական գործընթաց սկսելը Ռուսաստանում դիտում են որպես «ՆԱՏՕ-ի հետ հարաբերություններ զարգացնող Հայաստանի» կողմից թիրախավորված հարված ՀԱՊԿ հեղինակությանը: Պատահական չէ, որ այս դեպքերից հետո ռուսական լրատվամիջոցները սկսեցին գրել` Ռուսաստանի կողմից Հայաստանին զենքի մատակարարումների դադարեցման մասին, որն, իհարկե, պաշտոնապես հերքվեց, սակայն պարզ է, որ Ռուսաստանն այլևս չի բացառում Հայաստանի հետ հարաբերություններում նման գործիքակազմի կիրառման հնարավորությունը: Իսկ ռուսական կողմի ավելի «շոշափելի նախազգուշացումն» այս օրերին տեսնում ենք Լարսում, երբ արագ փչացող սննդամթերքով բեռնված հայկական բեռնատարները ստիպված են լինում օրերով հերթ կանգնել ռուսական անցակետն անցնելու համար: Խնդիրը կարելի կլիներ մեծ հոսքերով բացատրել, միայն թե հայ վարորդները միանգամայն այլ տպավորություն ունեն, բացի այդ՝ ՌԴ-ում ՀՀ հյուպատոսի միջամտությունը խնդրին ևս խոսում է, որ Լարսի մի քանի կիլոմետրանոց հերթերը բնավ տեխնիկական խնդիրներով չեն պայմանավորված:  Նշենք, որ Ռուսաստանից ոչ պաշտոնական աղբյուրներով զգուշացնում են նաև գազի գների բարձացման մասին, քննարկվում է աշխատանքային օրենսգրքում համախատասխան փոփոխությունների նախագիծը, որը կարող է ազդել այդ թվում նաև Ռուսաստանում աշխատող տասնյակ հազարավոր հայերի վրա, և սրանք ռուսական կողմի տնտեսական ազդեցության միակ լծակները չեն:  Այս համատեքստում բավականին հետաքրքիր է Հարավկովկասյան երկաթուղու շուրջ ստեղծված իրավիճակը. օգոստոսի 14-ի լույս 15-ի գիշերը ՊԵԿ-ը դիմակավորված անձանց ուղեկցությամբ մտել է Հարավկովկասյան երկաթուղի և, ինչպես նշում է երկաթուղու ղեկավարությունը, Հայաստանի օրենսդրության խախտումներով խուզարկություն է իրականացրել, առգրավել է փաստաթղթեր, ինչը չէր կարող չվրդովեցնել ռուսական իշխանություններին, քանի որ երկաթուղու կառավարումը հանձնված է Ռուսաստանին։ Հուսանք՝ խնդիրը հարթվել է օգոստոսի 15-ին Հարավկովկասյան երկաթուղու տնօրեն Սերգեյ Վալկոյի և վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի հանդիպման ժամանակ. բոլորս հասկանում ենք, թե ինչ նշանակություն ունի երկաթուղին Հայաստանի համար: Նման պայմաններում մենք խնդիր ունենք Վրաստանի կամ Ուկրաինայի սցենարը չկրկնելու համար ձեռնարկել գործողություններ, որոնց ռիսկերը նախապես լավ հաշվարկված և չեզոքացված կլինեն: Կարիք ունենք արտաքին քաղաքական հարցերում լինելու ավելի ընկալելի, ընդ որում՝ ոչ միայն Ռուսաստանի, այլ նաև մյուս երկրների հետ հարաբերություններում: Կարծես թե այս հարյուր օրվա ընթացքում որևէ գիծ դեռևս անդառնալիորեն անցած չէ: Այս մասին է խոսում, օրինակ, առաջին հայացքից ոչ էական թվացող վերաբերմունքը, որը ռուսական կողմը ցուցաբերեց Հայաստանի Հանրապետության նախագահ Արմեն Սարգսյանին Ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության փակման արարողության և դրան նախորդած համերգի ժամանակ. եթե վարչապետ Փաշինյանը Ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության ժամանակ նստած էր երրորդ շարքում՝ Հյուսիսային Կորեայի ԱԺ նախագահի կողքին, ապա Արմեն Սարգսյանը` առաջին շարքում՝ ՌԴ վարչապետ Դմիտրի Մեդվեդևի կողքին, ինչպես ենթադրում է դիվանագիտական արարողակարգը ռազմավարական գործընկերների պարագայում: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/klara.abgarian.9/posts/148642326039090

    Կարդալ ավելին