• Մովսես Դեմիրճյան
  • Հանրային քաոսի տարածման ձևերից մեկը հետևյալն է. սկզբում սերմանվում է որևէ բան փոխելու անկարողության զգացողությունը, հետո այն փոխվում է հույսով և հավատով, որ մի օր ամեն ինչ ինքն իրեն կփոխվի, իսկ վերջում այդ հավատը ամբողջացվում է գաղափարախոսության և քարոզչության միջոցով: Մենք այս պահին գտնվում ենք երրորդ փուլում: Եվ մեր հանրային կյանքում գլխավոր և կարևոր հարցերը դարձել են քարոզչության և գաղափարաբանության առարկա: Չգիտեմ, երրորդ փուլը վերջի՞նն է, թե էլի տեղ ունենք ընկնելու: Նյութի աղբյուր՝https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=813892885406592&id=100003576633868 ...

    Կարդալ ավելին
  • Օպերայի հրապարակում հանրահավաքը մեկնարկեց Րաֆֆի Հովհաննիսյանի խոստովանությամբ առ այն, որ նրա պայքարը անհատական է, ոչ թե հանրային: Ր.Հովհաննիսյանը կոչ է անում մարդկանց գնալ Սյունիքի մարզ, որի մարզպետը, ինչպես ասում է Րաֆֆին, սպառնացել է իրեն: Սա նշանակում է, որ սա պայքար է տվյալ անհատի ինքնահաստատման համար, և ոչ ավելի: Ու՞ր է այստեղ քաղաքականություն, որտե՞ղ է հանրային շահը: Րաֆֆի Հովհաննիսյանը չի ուզում ընդունել, որ իր աստեղային ժամն անցած է, անցած է այն պահից, երբ նախագահի հետ հանդիպման ժամանակ առաջարկեց կամ համաձայնվեց խոսել առանց լրատվամիջոցների, այն պահից, երբ չներկայացնեց հանրությանը, թե ինչ են խոսել նախագահի հետ և ինչ են պայմանավորվել: Մարդիկ այլևս չեն վստահում նրան, իսկ նա դեռ փորձում է վերգտնել մարդկանց վստահությունը: Սա արդեն ձանձրալի է: Նյութի աղբյուր՝https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=813781985417682&id=100003576633868 ...

    Կարդալ ավելին
  • Օպերայի հրապարակում արդեն քանի օր է անցկացվում են <Նոր Հայաստան> շարժման հանրահավաքները: Դրանք անարդյունավետ են և լինելու են այդպիսին այնքան ժամանակ, քանի դեռ հարթակից հնչող ելույթներում օգտագործվող բառերն ու մտքերը ծանոթ են բոլորին և չեն պարունակում որևէ նորություն հրապարակում հավաքված մարդկանց համար: Բոլոր ելույթ ունեցողները փաստում են բաներ, որոնք գիտեն բոլորը, որոնք մտածված և ապրված են սովորական մարդկանց կողմից մի քանի անգամ ու ավելի խոր, քան հարթակում գտնվողների կողմից: Դա հետաքրքիր չէ, գրավիչ չէ, հուզիչ չէ, համախմբող ուժ չունի: Խոսքը, բառը, միտքը նաև հեռանկար է և այս դեպքում է գրավում մարդկանց և համախմբում նրանք հանուն ընդհանուր ապագայի: Հակառակ դեպքում լսողը ոչ մի նոր բան չի լսում, բառերն ավելի կարևոր են դառնում խոսողի, ոչ թե լսողի համար, ինչը երևում է նաև Օպերայի հրապարակում, որտեղ ելույթ ունեցողները ասում են ամեն ինչ, բացի մի կարևոր բանից. ինչպե՞ս եք պատրաստվում անել այն ամենն, ինչ ասում եք: Եթե գիտեք ինչպես, գնացե՛ք և արե՛ք, ոչ ոք ձեր ձեռքը չի բռնել և ինչ-որ բան անելու համար շատ մարդկանց կարիքը չունեք: Իսկ եթե չգիտեք, թե ինչպես եք անելու, ապա ինչի՞ մասին եք խոսում: Բառը հեռանկար է: Եթե ոչ, ապա ցանկություն է, պահանջ, խոստում, խաբեություն կամ մեկ այլ բան, բայց ոչ՝ հեռանկար: Իսկ մարդկանց այսօր ամենից ավելի պետք է Հայաստանում ապրելու հեռանկար: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=812885935507287&id=100003576633868 ...

    Կարդալ ավելին
  • Օպերայի հրապարակում տեղի ունեցող հանրահավաքը սկզբից մինչև վերջ հոգեթերապիա է և արարողություն, ցավոք սրտի: Նիցշեն ասում էր. «Ճշմարտությունը կարիք ունի ուժի: Ճշմարտությունն ինքնին ուժեղ չէ, անկախ այն ամենից, թե ինչ են այդ կապակցությամբ ասում պերճախոս մարդիկ: Ճշմարտությունը, ընդհակառակը, պետք է գրավիչ լինի ուժի համար կամ ինքը տրվի ուժին, հակառակ դեպքում չոչնչանա»: Հիմա, հանրահավաքին ելույթ ունեցողները համոզում են իրենք իրենց և մյուսներին, որ իրենց ճշմարտությունը կենսունակ է: Ցավոք, ճշմարտության կենսունակ լինելու միակ տարբերակը ուժի հետ համատեղ գործելն է, իսկ այդ ժամանակ ելույթ ունեցողները պարտվելու են իշխանությանը, որովհետև իշխանությունը միշտ ավելի ուժեղ է: Առանց ուժի օգնության, միայն խոսքի և գիտակցության մակարդակում գործող ճշմարտությունը դատապարտված է մարդկանց փակուղի տանելու: Ցավոք սրտի, հրապարակում ելույթ ունեցողները, գիտակցելով, թե ոչ, գնում են դեպի ուժային բախում: Իշխանությունները պետք է չտրվեն ուժի միջոցով հարցը լուծելու գայթակղությանը կամ մարտահրավերին, նույնիսկ եթե այդպիսի մարտահրավեր ուղղակիորեն հնչի հարթակից: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=812135165582364&id=100003576633868 ...

    Կարդալ ավելին
  • Նախ, թերևս առաջին անգամ այդքան ակնհայտ և չքողարկված ձևով երևացին մարդիկ, ովքեր պատրաստ են մի քանի հազար դրամի կամ ինչ-որ մեկին ծառայելու համար ամեն ինչի գնան: Այս երևույթը միշտ է եղել, բայց առաջին անգամ է, որ մարդիկ դա անում են ոչ թե ամաչելով կամ լուռ, այլ դրա մասին բարձրաձայնելով և նույնիսկ հպարտանալով: Երկրորդ, ոչ ոք չհասկացավ, թե ինչու էին ՛՛այո՛՛-ի կողմնակիցները իրենց պահում այնպես, կարծես հասարակությունն իրենց թշանին է, եթե ուզում է ՛՛ոչ՛՛ ասել: Այնպես բացատրեիք, մեկնաբանեիք և ներկայացնեիք փոփոխությունները, որ մարդիկ համոզվեին ՛՛այո՛՛-ի անհրաժեշտության մեջ: Մինչդեռ թե՛ ՛՛այո՛՛-ի, թե՛ ՛՛ոչ՛՛-ի քարոզչությունը բավականին վատ էր կազմակերպված, ինչի արդյունքում մարդիկ այդպես էլ չլսեցին հիմնավոր փաստարկներ ո՛չ ՛՛այո՛՛-ի, ո՛չ էլ ՛՛ոչ՛՛-ի համար: Երրորդ, այս ամեն արդյունքում քվեարկությունը դարձավ քարոզչության հարց, իսկ այդ հարցում Հայաստանում ձևավորված տարբեր ինստիտուտներ կան՝ թաղային հեղինակություններ, ծանոթ-բարեկամներ, կուսակցական և վարչական հիերարխիա, կեղծ հայրենասիրական գաղափարներ և այլն: Այս ամենը կա և լինելու է այնքան ժամանակ, քանի դեռ շատ-շատերի աշխատանքը, եկամուտն ու բարեկեցությունը կախված է կոնկրետ մարդկանց վերաբերմունքից, ոչ թե պետությունից: Սա, թերևս, բոլորը գիտեն: Բայց մի հարց եմ ուզում տալ բոլոր նրանց, ովքեր ամեն ընտրություն առիթ են դարձնում մեկին ծառայելու, լավություն անելու, փող աշխատելու և մեկ այլ ՛՛հերոսության՛՛ համար. դուք հասկանու՞մ եք, որ տենց բաներ անելուց հետո զրկվում եք պետությունից և իշխանություններից դժգոհելու բարոյական բոլոր իրավունքներից, քանի որ դուք ինքներդ եք ստեղծում այն իրավիճակը, որից ինքներդ դժգոհում եք ընտրությունից ընտրություն ընկած տարիների ընթացքում: Դուք հասկանու՞մ եք, որ ձեր երեխայի ապագան եք աղավաղում, ապականում, այլանդակում: Չէ-հ, չե՛ք հասկանում: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=812073358921878&id=100003576633868 ...

    Կարդալ ավելին
Загрузка...

ՖԲՀ

Քաղաքականություն