• Մովսես Դեմիրճյան
  • Մեր պատգամավորներից ոմանք երկիրն ու հասարակությունը դիտարկում են որպես արհեստական շնչառության ապարատին միացված երևույթներ։ Այլ կերպ ինչպե՞ս հասկանաս այն պատգամավորներին, ովքեր պնդում են, թե առանց Ռուսաստանի Հայաստանը չի դիմանա, հայերը չեն ապրի․․․ Դա նույնն է, ինչ ասես, որ Ռուսաստանը մեր կյանքը երկարացնելու արհեստական միջոց է։ Այսինքն՝ զարգացումն ու նման բաները մոռանո՞ւմ ենք, հա՞, մնաց ուրիշի թևի տակ գոյատևե՞լը։ Դրա համար մեզ, անկեղծ ասած, պատգամավոր ու նախարար էլ պետք չէ։ Այդ գոյատևումն ուրիշի լծի տակ, ինչպես դուք եք պատկերացնում, մենք առանց ձեզ էլ կարող ենք անել և միգուցե ձեր բացակայությամբ ավելի լավ անենք։ Այնպես որ, բացարձակապես անհասկանալի է, թե նման կերպ մտածող պաշտոնյաներն ում են պետք այս երկրում։ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1399090446886830&id=100003576633868 ...

    Կարդալ ավելին
  • Այս տարվա սեպտեմբերից Հայաստանի բուհերը դադարել են ուսանողներին միավորներ տալ ներկայության համար: Արդյունքում ուսանողները սկսել են դասի չգալ, որովհետև մինչ այդ մի քանի տարի առանց բացակայելու հաճախում էին՝ կիսամյակի վերջում երկու միավոր ստանալու համար: Սա լավ օրինակ է այն բանի՝ ինչպես է պետությունը սխալ որոշում կայացնում՝ միավոր տալու մասին, ընթացքում ձևավորում է դասի գալու սխալ մոտիվացիա, հետո դադարում է կիրառել այդ որոշումը և արդյունքում ունենում է կիսադատարկ լսարաններ: Եթե այլ ոլորտներում նույնպես պետությունը գործում է նույն տրամաբանությամբ՝ առանց մտածելու որոշում կայացնում, հետո՝ որոշ ժամանակ անց, վերացնում այդ որոշումը և արդյունքում ունենում ավելի վատ իրավիճակ, ապա պետք է վերանայել, առհասարակ, երկրում որոշումների ընդունման ողջ «տրամաբանությունը»: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1358157280980147&id=100003576633868 ...

    Կարդալ ավելին
  • Մեր հանրային գիտակցության խնդիրներից մեկն այն է, որ դրանում հանգրվանել և արմատավորվել են որոշ բառակապակցություններ, քարացած արտահայտություններ, որոնք շատերն օգտագործում են՝ առանց անգամ փորձելու պատկերացնել, թե ինչ են դրանք նշանակում: Մեկը, օրինակ, «երկիրը դատարկվում է» արտահայտությունն է: Այն լսելիս միշտ ուզում եմ պատկերացնել «դատարկ» երկիր, ու չի ստացվում: «Թոշակառուների երկիր»-ը հասկանալի է, «օլիգարխների երկիր»-ը հասկանալի է, «դատարկ երկիր»-ը հասկանալի չէ: Թե՞ ով վերջում մնա՝ մարդ չի: Մյուս միտքը, որ հաճախ հայտնում են, այն է, թե «պետք է փոխվի մարդկանց գիտակցությունը»: Ուրեմն, մարդկանց գիտակցությունը չի փոխվում, որովհետև այն մի հատ է ու փոխվելու տեղ չունի: Այն, երևի, ընդլայնվում է, բայց դա արդեն կապված է կրթության, անձնական կենսափորձի և աշխարհայացքի հետ, ոչ թե հայրենասիրության, իշխանություններին չսիրելու և այլն: Երկրորդ, փոխվում է ոչ թե գիտակցությունը, այլ այն իմաստները և արժեքները, որոնցով մարդիկ ապրում են և գնահատում իրենց կյանքը:  Երրորդ, այսպես կոչված «փոխված» գիտակցությունն արտացոլվելու այլ տեղ չունի, բացի գրքերը և առհասարակ տեքստերը: Դրա համար էլ աշխարհի լավագույն ուղեղները գրքեր են գրում, ոչ թե քաղաքականությամբ զբաղվում և հեղաշրջում անում: Մարդու, երկրի, հասարակության և դրանում քո դերի մասին պատկերացումների փոփոխության համար պետք է շատ գիրք կարդալ և ավելի շատ մտածել կարդացածի մասին, ինչը մեզանից շատ քչերն են անում: Կամ երբ խոսում են «պետականության կորստի» մասին: «Պետականություն» բառը «պետության» հոմանիշն է, եթե հետաքրքիր է, իհարկե:  Ընդորում, պետությունը կորցնելու վտանգի մասին առավել շատ խոսում են նրանք, ովքեր հենց պատասխանատու են դրա պահպանման համար... Չի կարելի առանց մտածելու խոսել, հատկապես եթե քեզ լսող կա: Մեր մտքերը մեր իրականությունն են, խոսքերը՝ արդեն բոլորիս: Շատերը, խոսելով, մեղմ ասած, անորոշություն են մտցնում առանց այդ էլ որոշակիությունից դարերով հեռու մեր հանրային իրականության մեջ: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1310420725753803&id=100003576633868 ...

    Կարդալ ավելին
  • Կայացած երկիրը տարբերվում է չկայացածից այդ թվում նաև սոցիալական ինստիտուտների գործունեության հետևյալ յուրահատկությամբ. չկայացած պետություններում կրթական համակարգը հիմնված է ոչ թե ավանդույթների, գիտելիքների և մեխանիզմների, այլ՝ իրենց խղճին և մասնագիտական պարտականություններին նվիրված ուսուցիչների վրա: Չկայացած պետություններում բանակն իր գործառույթներն իրականացնում է շնորհիվ անհատների՝ հայրենասեր զինվորների և ղեկավարների, իսկ կայացած երկրներում՝ հիմնվելով օրենքի, պայմանագրի և ինստիտուցիոնալ այլ երևույթների վրա: Հայաստան-երկիրը չպետք է հույսը դնի անհատների վրա՝ եզակի նորմալ ուսուցիչների, եզակի նորմալ հրամանատարների, եզակի նորմալ բժիշկների, թեպետ հիմա հենց այդպես է: Մեր երկրում պետք է ստեղծվեն և ներդրվեն հանրային կյանքի կազմակերպման մեխանիզմներ և ինստիտուտներ, որոնք գործել նորմալ՝ անկախ նրանից, թե ով է ղեկավարում տվյալ կառույցը: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1308787565917119&id=100003576633868 ...

    Կարդալ ավելին
  • Մենք ո՛չ հասարակություն ենք, ո՛չ ազգ, ո՛չ նույնիսկ էթնոս: Մենք ժողովուրդ ենք, տարբեր տեղերից տարբեր ժամանակներում տարբեր պատճառներով Հայաստան եկած մարդիկ և նրանց ժառանգները: Ազգայինը մշակութային-քաղաքական մեծ նախագիծ է, որի իրականացումը տարիներ է տևում: Եթե նույնիսկ նախկինում մենք անցել ենք այդ ճանապարհը և ունեցել ենք որպես ազգ ապրելու փորձը, ապա չենք կարողացել փոխանցել այն սերունդներին ո՛չ կրթության, ո՛չ դաստիարակության միջոցով: Ազգերն ամեն ինչ անում են նախօրոք: Ժողովուրդները միշտ կանգնում են փաստի առաջ: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1283730218422854&id=100003576633868 ...

    Կարդալ ավելին
  • Վերջին օրերին շատ են խոսում կրթության մասին: Նաև շատ ասվեց, որ «բուհերում չեն սովորում»: Մինչդեռ պետք է մի ճշտում անել. ոչ թե «բուհերում չեն սովորում», այլ «բուհերում էլ չեն սովորում»: Մեր ուսանողները լավ չեն սովորում ոչ թե որովհետև բուհերը լավը չեն (դա ամենափոքր պատճառն է, քանի որ կրթական գործընթացը չի սահմանափակվում բուհով, կան գրադարաններ, համացանց և այլն), այլ որովհետև մինչև բուհ ընդունվելն էլ նորմալ չեն սովորում: Ուսանողները լավ չեն սովորում, որովհետև սովորելու սովորություն ձեռք չեն բերում մինչև բուհ հասնելը: Ուսանողները լավ չեն սովորում նաև այն պատճառով, որ այն միջավայրը, որում նրանք ապրում են՝ Հայաստանի սոցիալ-մշակութային պայմանները, բացարձակապես չի ենթադրում գիտելիքի ձեռքբերում գիրք կարդալու միջոցով: Մեր կյանքի մշակույթն է ասում, որ երեխաներին ինչ անհրաժեշտ է՝ փոխանցվում է ընտանիքում, մնացածը՝ պարտադիր չէ: Իհարկե, դա վերաբերում է ճնշող մեծամասնությանը, որը չի սովորում, չի զարգանում, չի զբաղվում ինքնաճանաչողությամբ և աշխարհի իմացությամբ: Նրանց կողքը կան սովորող և ստեղծագործող հրաշք ուսանողներ, քանակապես շատ քիչ, բայց այս փոքր երկրին այնդքանն էլ է հերիք: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1280792638716612&id=100003576633868 ...

    Կարդալ ավելին
  • Կրթության վերաբերյալ մեզանում տարածված մի շարք մոլորություններից մեկն այն է, որ մենք կարծում ենք, թե կրթվելը և գիրք կարդալը ՈՐՈՇԱԿԻ ՏԱՐԻՔԻ գործ են: Մինչդեռ կրթվելը ենթադրում է ոչ այնքան տարիք, որքան հետաքրքրություն աշխարհում տեղի ունեցող ֆիզիկական, սոցիալական, հոգեբանական և այլ երևույթներով և դրանց գիտական, փիլիսոփայական, ստեղծագործական, կրոնական և այլ մեկնաբանություններով: Տարբեր մարդկանց մոտ կրթության, ինքնակրթության և գիրք կարդալու ցանկության հիմքում ընկած այդ հետաքրքրությունն առաջանում է կյանքի տարբեր ժամանակահատվածներում, որոնք, մինչդեռ, ոչ այնքան ԺԱՄԱՆԱԿԱ-հատված են, որքան ՀՈւԶԱԿԱՆ և ԻՆՏԵԼԵԿՏՈւԱԼ ՀԱՍՈւՆԱՑՄԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐ: Դրա հետ կապված՝ միշտ պետք է հիշել այն հիանալի օրինակը, որ դպրոցում երեխաները չեն կարդում կամ չուզենալով են կարդում պատմավեպեր, բայց հաճույքով կարդում են սիրավեպեր, բանաստեղծություններ և իրենց ՀՈւԶԱԿԱՆ և ԻՆՏԵԼԵԿՏՈւԱԼ ՀԱՍՈւՆԱՑՄԱՆ տվյալ շրջանին համապատասխանող այլ գրքեր: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1268883936574149&id=100003576633868 ...

    Կարդալ ավելին
  • Հետաքրքիր ազգ ենք. ուրիշի լծի տակ, այլ մշակույթի պայմաններում սրվում է մեր ազգային ինքնագիտակցությունը, մեծանում է սեփական մշակույթի նկատմամբ ուշադրությունը, դաստիարակությունը և կրթությունը դառնում են ավելի մրցունակ, ստեղծագործական ներուժն ավելի բուռն կերպով է արտահայտվում և արդյունքում մենք ունենում ենք տարբեր ոլորտներում նշանակալի առաջընթաց ունեցողներ, ովքեր իրենց հետևից են տանում համայնքը: Իսկ սեփական երկրում, մեր իշխանության պայմաններում բոլոր այդ կենսունակ ուժերը կարծես սպառվում են կամ չեզոքանում, և մենք տասնամյակներով մնում ենք նույն կոտրած տաշտակի առաջ: Եթե սա պատմական օրինաչափություն է, ուրեմն՝ մեր գիտակցության, մտածողության և կենսագործունեության անբաժան մաս է, ինչից շտապ պետք է ազատվել: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1243518549110688&id=100003576633868 ...

    Կարդալ ավելին
  • Տեղեկատվական հասարակությունը, որը մեր անխուսափելի ապագան է և ազգային-մշակութային ապագան, որը մենք ուզում ենք ունենալ, ան-հա-մա-տե-ղե-լի-են: Որքան շատ է ինֆորմացիան, այնքան ավելի բազմաբնույթ մեկնաբանություններ և արժևորումներ են ստանում պատմությունը և ազգային արժեքները: Դրա արդյունքում ամեն ազգային դադարում է ընկալվել միևնույն կերպ, և մարդիկ ժամանակի ընթացքում կորցնում են իրենց մեկ ազգի մեջ միավորող երևույթների՝ պատմության, արժեքների, ավանդույթների, բարոյականության, միասնական ընկալումը: Այնպես որ, տեղեկատվական հասարակության պայմաններում ազգային-բարոյական հիմքի վրա կառուցվող ցանկացած նախագիծ կարող է իրականություն դառնալ միայն մեկ՝ վարչահրամայական ձևով, որովհետև նույն երկրում ապրող նույն ազգությանը պատկանող մարդիկ վաղուց արդեն տարբեր կերպ են մտածում, և դա անխուսափելի է: Այդ իսկ պատճառով պետության անունից արվող նախաձեռնությունները պետք է ունենան ոչ թե ազգային-բարոյական, այլ սոցիալական հիմքեր: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1080497508746127 ...

    Կարդալ ավելին
  • Բարձրագույն ուսումնական հաստատություններում տիրող վակխանալիան որոշակիորեն շտկելու համար մի պարզ մեխանիզմ կա. պետք է արգելել բուհ ընդունվելու ժամանակ նշել մեկից ավելի մասնագիտություն: Դա կստիպի դիմորդների ծնողներին մտածել, թե ինչ մասնագիտություն է ուզում ստանալ իրենց գանձը, և դիմել հենց այդ մասնագիտությամբ սովորելու համար: Իհարկե, դա կհակասի մարդու՝ ընտրության իրավունքին, եթե այդպիսին, իհարկե, կա կրթության ոլորտում, բայց դա արդեն ճաշակի հարց է։ Մենք ուզում ենք, որ ընտրության իրավունքն ապահովվի՞, թե՞ երկիրը սկսկի մի քիչ մարդավարի ապրել: Ի դեպ, ասվածը ճիշտ է մի շարք այլ ոլորտների համար նույնպես: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1078794242249787&id=100003576633868 ...

    Կարդալ ավելին
Загрузка...

ՖԲՀ

  • /uploads/photos/P33sUKersBlLyvdeDT8n.jpg

    Ադրբեջանի պաշտպանության նախարարի և երկրի նախագահի հարաբերություններն արդեն մեկ տարի է, ինչ լարված են, ու պատճառն ապրիլյան մարտերի ժամանակ Հասանովի ինքնագլուխ որոշումներն էին: Կասկածներ կան, որ առաջին ձախողված դիվերսիան կատարվել է հենց Հասանովի հրամանով ու նրա գլխավորությամբ: Դրա արդյունքում զոհվեցին բազմաթիվ ադրբեջանցի զինվորներ և երկու ուղղաթիռ օդ բարձրանալուն պես խփվեցին հայկական զինված ուժերի կողմից: Այս ամենից հետո զինված ուժերի գլխավոր շտաբի պետն էր փորձում փրկել իրավիճակը, այնուհետև գործողությանը խառնվում է նաև Իլհամ Ալիևը: Դեպքերից հետո ավելի են սրվում նախարարի ու շտաբի պետի հարաբերությունները, Ալիևն էլ իր հերթին սկսում է մտածել Հասանովի պաշտոնանկության մասին ու նրա տեղում տեսնում է զինված ուժերի շտաբի պետին: Հիմա երկու գեներալներն իրար միս են ուտում նախարարի աթոռի համար: Հասանովը նաև անհանգստացած է, որ պաշտոնանկությունից հետո կարժանանա լրտեսների ճակատագրին: Ադրբեջանի ազգային անվտանգության ծառայությունը բացահայտել է 400 ադրբեջանցի լրտեսից, որոնց մեջ կան և զինվորականներ և քաղաքացիական անձինք: Զինվորականների մեծ մասին տանից փախցրել ու տարել են անհայտ ուղղությամբ: Ընտանիքի անդամներին էլ հայտնել են, որ իրենց որդիները լրտես են եղել ու պատժվել են դրա համար՝ սպանվել են: Զինծառայողների մեծ մասը, ովքեր բացահայտվել են, լրտես Հասանովի շրջապատից են: Ճիշտ է պաշտոնապես Հասանովը չի հայտարարվի լրտես, բայց մեծ է հավանականությունը, որ աթոռը թողնելուց որոշակի ժամանակ հետո նրան նույնպես անհայտ ուղղությամբ կտանեն Մադաթ Գուլիևի ԱԱԾ զորքերը: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/ashot.asatryan.7549/posts/1485472101501521

    Կարդալ ավելին

Քաղաքականություն