• Լևոն Մարգարյան
  • Եթե պատերազմական գործողություններում հաջողությունը հաշվում ենք զոհերով ու մետրերով, ուրեմն ԽՍՀՄ-ը և Դաշնակիցները երկրորդ համաշխարհայինում պարտվել են Գերմանիային ու գործընկերներին: Պատերազմը քուչի կռիվ չի, որ հաշվես, թե նրանց 50 հոգու դեմ քանի հոգի կարող ես հավաքել դու, քանիսին կարող եք ջարդել, կռվի վերջում քանիսը վնասված կհասնեն տուն: Պատերազմը բովանդակությամբ ռազմական գործ է, բայց էությամբ քաղաքական է: Ով սա չի հասկանում ՝հրաժարվում է ընկալել քաղաքականությունը իր բազմաշերտ կառուցվածքով, կամ էլ պարզապես մնացել է կռիվ կինոների ու քուչի կռիվների ազդեցության տակ ու ամեն ինչ դրանց հետ է ասոցացնում: Հայ ու ադրբեջանցի զինվորի կյանքը հավասարազոր չէ: Նույնիսկ, եթե ամեն զոհված հայ զինծառայողի դիմաց հազար ադրբեջանցի զոհվի.սա բարոյական իմաստով: Քաղաքական իմաստով ՝ ադրբեջանական կողմը դրսի այլ գործոնների ազդեցությամբ փորձել է լուծել ղարաբաղյան կոնֆլիկտը ՝ ի վնաս մեր կողմի: Լայնածավալ, ամբողջ երկայնքով հարձակում է եղել, ակնկալվել է, որ Հայաստանը հրադադար կխնդրի ու կհամաձայնվի պայմանների: Արդյունքում հրադադար խնդրել է Ադրբեջանը: Այո, որոշ դիրքեր կորցրել ենք, Թալիշն էլ դժվար առաջիկայում բնակեցվի, բանակն էլ խնդիրներ ունի, թերացումներ են եղել, իշխանության ունեցած խնդիրներն էլ բազմապատկվել են ապրիլյան դեպքերից հետո: Բայց վերջնահաշվարկում ունենք այն, որ ադրբեջանական ծրագիրը տապալվել է՝ վատ կառավարվող Հայաստանը, կոռուպցիոն համակարգով, լեգիտիմության խնդիր ունեցող իշխանությամբ, արտագաղթի միտված ժողովրդով և այլ բացասական հանգամանքներով հասել է նրան, որ հրադադարի միջնորդություն ներկայացրել են ադրբեջանցիները: Խնդիրը մտածողության ձևի մեջ է, եթե համարում եք, որ կյանքը, քաղաքականությունը, պատերազմը քուչի կռիվ կամ բայեվիկ կինո են, ուրեմն այո պարտվել ենք, որովհետև բայեվիկում թշնամու հազար զոհի դեմ տված մեկ զոհն էլ ողբեգրական է ներկայացվում: Եթե կյանքը ու քաղաքականությունը զատում եք կինոյից, ու պատերազմը համարում եք ոչ թե ռազմական, այլ նախ քաղաքական, հետո ռազմական իրողություն, ուրեմն հաղթել ենք, գոնե այս փուլում հաղթել ենք, ինչքան էլ պաթետիկ չհնչի: Նյութի աղբյուր` https://www.facebook.com/levon.margarian.7/posts/266915510327237 ...

    Կարդալ ավելին

ՖԲՀ

Քաղաքականություն

  • /uploads/photos/CbzTSylWKEI9lH4viTlr.jpg

    Համոզված եմ՝ երկրի վարչապետի երեկվա ելույթի վերաբերյալ կարծիքներ եւ հիացական, եւ ոչ այնքան կլինեն շատ։ Երեկվա ելույթն ինձ համար, ի թիվս շատ այլ հարցերի, կանխագուշակում է մի բան՝ չնայած ելույթում հնչեցված բոլոր պնդումներին` ՀՀ-ում ժողովրդավարությունը հսկայական քայլերով նահանջ է ապրում։ Ես կարող եմ երկար անդրադառնալ դատական համակարգի վրա այս ելույթի ազդեցությանը, վարչապետի՝ սեփական անձից բացի բոլորին իշխանությունից հեռացնելու թեզին, որը քողարկված էր հրապարակում համաժողովրդական որոշում կայացնելու շղարշով, խիստ վիճահարույց այլ հարցերի, բայց այսօր կանդրադառնամ ելույթի միայն մեկ հարթությանը՝ խոսքի ազատությանը։ Մի հետաքրքիր վերլուծություն կա, որը ուղիղ կապ է տեսնում քաղաքացիական խաղաղ անհնազանդության կամ, հայկական տարբերակով, «սիրո եւ համերաշխության հեղափոխության» արդյունքում դրական փոփոխությունների և երկրում ժողովրդավարության և մասնավորապես` խոսքի ազատության բարելավման միջև: Այս առումով նոր կառավարության գործունեության 100 օրը ամփոփելիս ունենք հետևյալ պատկերը.  • ՀՀ Կառավարության նիստերի դահլիճում բարձրաձայնվում է այն միտքը, որ կառավարության որոշումները պետք է բացառապես ընդունվեն միաձայնությամբ՝ առանց որեւէ դեմ ձայնի (այս կապակցությամբ ընդդիմադիր Ն. Փաշինյանը ծաղրում էր նախկին կառավարություններին),  • Երկրի վարչապետը անում է ոչ հասցեական հայտարարություն՝ թիրախավորելով զանգվածային լրատվության միջոցների «հակապետական» գործունեությունը,  • Նոր կառավարության հասցեին նույնիսկ փոքր-ինչ քննադատություն հնչեցնող լրատվամիջոցի կամ լրագրողների հասցեին միանգամից տարածվում են լրատվամիջոցը «մերժելու» կոչեր, իսկ լրագրողներն էլ արժանանում են անձնական վիրավորանքների,  • Այլակարծությունն աստիճանաբար վերածվում է վերացող երեւույթի: Յուրաքանչյուր տարբերվող կարծիք կամ տեսակետ պիտակավորվում է որպես «հակահեղափոխական» եւ սոցիալական հարթակներում սկիզբ դնում ատելության խոսք ու վիրավորանք պարունակող այնպիսի գրառումների եւ մեկնաբանությունների, որ ակամա ապշում ես, թե ինչ հարուստ երեւակայություն եւ բառապաշար կարելի է օգտագործել վիրավորանքն ու ատելությունն արտահայտելու համար։  • Մինչ այս պահը ես գուցե միամտորեն հույս ունեի, որ կառավարության համար կարեւոր է խոսքի ազատության պաշտպանությունը, քանի որ ժողովրդավարությունը որպես իր գործունեության հիմնական առանցք հռչակած կառավարության համար այն պետք է, որ լիներ գերագույն արժեք, առավել ևս, որ խոսքի ազատության լիարժեք իրացումն է նաև կերտել Նիկոլ Փաշինյան քաղաքական գործչին: Սակայն երեկ Հանրապետության հրապարակում ուղղակի ոտնակոխ արվեց խոսքի ազատությունը՝ խորացնելով այլակարծության նկատմամբ անհանդուրժողականությունը՝ հռչակելով, որ նախ պետք է մտածել, հետո միայն խոսել, իսկ «խոսքի ազատության» երաշխավորն ու հովանավորն էլ ԱԱԾ-ն է: Թերևս  ավելորդ է նշել, որ խոսքի ազատության սկզբունքի ողջ «պերճանքն ու թշվառությունն» այն է, որ անձն ինքն է որոշում՝ մտածի, հետո խոսի, խոսի, հետո մտածի, թե առհասարակ չմտածի։ Կարծում եմ՝ այսօր մենք կանգնած ենք շատ վտանգավոր ու պատասխանատու ճամփաբաժանին: Եթե չփոխվեն մոտեցումները, նշանակում է` մենք հրաժարվում ենք խոսքի ազատությունից, հետեւաբար նաեւ ժողովրդավարությունից։ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/arpine.hovhannisyan.14/posts/2603472549678600

    Կարդալ ավելին