Գովազդի համար զանգահարել 099 999 409
  • Արման Ղազարյան
  • Այսօր մամուլի ազատության օրն է։ Շնորհավորելով գործընկերներիս՝ ցանկանում եմ խոսել մի թեմայի մասին, որը, կարծես թե, այնքան էլ հաճախ չի քննարկվում մասնագիտական շրջանակներում։ Մենք հաճախ ենք խոսում ԶԼՄ-ների հանրային պատասխանատվության մասին՝ վերագրելով վերջիններիս «չորրորդ իշխանությունից» սկսած մինչև «պահապան շան» կարևոր գործառույթը։ Իսկ երբևէ ինքներդ ձեզ հարցրե՞լ եք, թե ի՞նչ պատասխանատվություն պետք է իր կողմից ստանձնի հանրությունը։ Ի վերջո, ոչինչ միակողմանիորեն չի կարող երկար շարունակվել։ Կարևոր հարցերից մեկը, որ պետք է լսարանը տա ինքն իրեն՝ ի՞նչ եմ ես պատրաստ «զոհել», որպեսզի ունենանք իսկապես հանրային բարձր պատասխանատվությամբ լրատվամիջոց։ Պատասխանը մեր իրականությունում, ցավոք, գրեթե միշտ նույնն է՝ ոչինչ։ Եվ խնդիրն ամենևին էլ ֆինանսով չի պայմանավորված, այլ, ավելի շուտ, ԶԼՄ-ների դերի ու գործառույթի արժևորմամբ։ Կարող եք առարկել, որ թող ԶԼՄ-ն դառնա պատասխանատու, ապահովի իր գործառույթները, հետո մենք էլ մեր անելիքները կանենք։ Բայց այս դեպքում էլի հայտնվում ենք հավի ու ձվի փակ «կախարդական» շրջանում։ Արտասահմանյան բազմաթիվ օնլայն ԶԼՄ-ներում, օրինակ, գործում է հետևյալ մեխանիզմը. եթե ընթերցողը հավանել է հոդվածը, կարող է որոշակի գումար նվիրաբերել հեղինակին։ Նման պրակտիկայի փորձ նկատվեց նաև մեր դաշտում, սակայն չաշխատեց։ Ոչ այն պատճառով, որ գերմանացու համար սեփական 3 եվրո գումարն ավելի քիչ արժեք ունի, քան 200դր-ը՝ մեզ համար։ Մտածելակերպի խնդիր է։ Եթե մենք՝ որպես ընթերցող, արժանի լինենք ունենալու իսկապես պրոֆեսիոնալ լրատվամիջոցներ, մենք կձգտենք ու կհասնենք դրան։ Ճիշտ նույն սկզբունքով մենք կարող էինք ունենալ նաև քաղաքակիրթ տրանսպորտ, բարեկարգ փողոցներ, թափանցիկ կառավարման համակարգ և այլն, և այլն։  Եկեք բոլորս՝ որպես մեդիա սպառողներ, որոշակի պատասխանատվություն զգանք ԶԼՄ-ների առջև ու հետևողական լինենք վերջիններիս կատարելագորման հարցում՝ մաքրելով դաշտը տարատեսակ թափթփուկներից։ Գնահատենք մեր ամեն մի քլիքն ու լայքը, որոնց հաշվին գոյատևում են բազմաթիվ լրատվատզրուկներ։ Եվ ուժերի ներածին չափով նպաստենք այն շատ քիչ ԶԼՄ-ներին, որոնք իսկապես ցանկանում են և կարող են սահմանել հանրային պատասխանատվության բարձր նշաձող։ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/arman.ghazaryan.779/posts/1028077900600299 ...

    Կարդալ ավելին

ՖԲՀ

  • /uploads/photos/mcERGvAwmwUVACAU1NZr.jpeg

    Երկու օր առաջ ոստիկանապետը նախագահին ներկայացրել է Ճանապարհային ոստիկանությունում կատարված փոփոխությունները։ Իմ կողմից մի ցանկ առաջարկեմ, որոնց մի մասը, ոնց հասկացա, արվում է արդեն. ԱՆՀՐԱԺԵՇՏ ՓՈՓՈԽՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ 1. Ոստիկանությանը իրավասություն տալ կոպիտ խախտումների համար խոշոր տուգանք սահմանելու, կրկնվելու դեպքում՝ վարորդական վկայականից զրկելու, առանց վկայականի վարելու դեպքում խախտողներին որոշ ժամանակով բանտարկելու իրավունք։ Օրինակ՝ ԱՄՆ-ում միլիարդատեր հաբրգած, խմած/ուռած վարորդներին, անկախ նրանից՝ ովքեր են (Փերիս Հիլթոնը, Բեն Աֆլեքը), բանտարկում են, որ խելքները գլուխը հավաքեն։ Մեզ մոտ տուգանք են սահմանում, որը մուծելուց հետո նույն դեմքերը նորից ու նորից խուժանավարի քշում են, քանի որ գումարը խնդիր չէ։ Տուգանեք, էլի կմուծենք։ 2. Ճանապարհային ոստիկաններին իրավասություն տալ հաբրգած լափառոշներին տեղում բերման ենթարկելու բաժին։ Հիմա անպատժելի հաբրգած դեմքերից ոստիկանները փորձում են խուսափել, չեն տուգանում, իսկ լուրջ խուլիգանության դեպքում կապվում են պարեկային խմբերի հետ՝ իրենց էդ պատմությունից դուրս հանելու համար։ 3. Ոստիկաններին զինել պլանշետներով, որ կարողանան արագ ճշտեն՝ ինչ մեքենա է իրենց դիմաց, ով է վարորդը, ինչ խախտումներ ունի արած, ունի վկայական, թե չունի, վճարել է գույքահարկը, թե ոչ, այլ ոչ հարցնեն փաստաթուղթը, որը եթե չունես, բերման ենթարկեն։ Ֆաշիստական Գերմանիան չէ, որ թղթով ապացուցես, որ հրեա չես, թուղթ չունես, գնա բաժին։ ID քարտը պետք է լինի միակ փաստաթուղթը, որի առկայության դեպքում հնարավոր լինի իմանալու ամեն ինչ։ 4. Ոստիկաններին զինել ալկոհոլ ստուգող սարքերով, որոնց գինը ծիծաղելի է պարզապես, որ մինչ օրս չունեն, որ ստուգելուց չասեն՝ «Մի հատ ՀՈ արա»։ Ի՞նչ «ՀՈ»։ Ձե՞ռ եք առնում։ Այսօրվա գործող կարգը այսպիսին է. «Խմած ես», «Խմած չեմ», «Դե գնացինք հիվանդանոց, արյան անալիզ հանձնես, երկու ժամ սպասես, հետո եթե պարզվի խմած չես, քշի գնա»։ Ո՞ր թիվն ա։   ՑԱՆԿԱԼԻ ՓՈՓՈԽՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ 5. Ստիպելու վերջապես սևացրած պատուհաններով չքշելու, քանի որ սևացրած պատուհանի հետևում, որպես կանոն, թաքնվում են, թե չեմ երևում, ոնց կուզեմ, կքշեմ, մեկա չեն տեսնում՝ ով եմ, թող մտածեն՝ եսիմ ով եմ, վախենան, ես էլ ոնց կուզեմ, կքշեմ։ Պարզերես քշեք, պարզերես եղեք։ Համոզված եմ՝ վնաս էս որոշումից չկա, իսկ օգուտը բացահայտ է։ 6. Տուգանելու դեղինի տակ անցնող վարորդներին։ Մանրուք է, բայց համոզված եմ, որ խցանումների շատ մեծ մասը դրանից է լինում։ Թեքվել պատրաստվող մեքենաները կանգնած սպասում են, սպասում են, որ մեքենաների հոսքը ավարտվի, թեքվեն ձախ, դեղին լույսը միանում է։ Ու սկսվում է։ Մի կողմից դեղինի տակ սկսում են մտնել մինչ այդ կարմիրի տակ կանգնած մեքենաները, մյուս կողմից դեղինի տակ մտնում է մինչ այդ կանաչ լույսի տակ եկող մեքենան։ Արդյունքում սպասում ես, մինչ սա գա, գնա, որ 3-4 մեքենա իրար հետևից կանգնած սկսեն թեքվել, բայց նորերը գալիս հասնում են, ու մեքենաները ստիպված մնում են խաչմերուկի մեջտեղում։ Դեղինը պետք է լինի, որ կանաչի տակ մտածները գան անցնեն, այլ ոչ, որ նորերը մտնեն ու կարմիրի տակ նոր դատարկեն խաչմերուկը։ 7. Սովորեցնել մարզերում աշխատող ոստիկաններին վարորդների հետ նորմալ շփվելու։ Միգուցե միայն ինձ հետ է նման իրավիճակ, միգուցե սխալվում եմ, բայց Երևանում ոչ մի անգամ նման խնդիրների առաջ չեմ եկել, բայց մարզերում երկու անգամ կանգնեցրել են, մի անգամ հետևի լույսն էր փչացել, խորհուրդ են տվել սարքել, մյուս անգամ ուղղակի ստուգում էին, բայց երկու անգամ էլ էն տպավորությունն էր, որ հազար տարվա ընկերներ ենք։ Չեմ ուզում, ընկեր ջան։ Ես «դու»-ով չեմ խոսում, ինձ հետ էլ պետք չի տնավարի խոսել։ Ես վարորդ եմ, դուք՝ ոստիկան։ Այլ առաջարկնե՞ր․․․ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/517design/posts/10155070207089273

    Կարդալ ավելին

Քաղաքականություն