• Արման Ղազարյան
  • Այսօր մամուլի ազատության օրն է։ Շնորհավորելով գործընկերներիս՝ ցանկանում եմ խոսել մի թեմայի մասին, որը, կարծես թե, այնքան էլ հաճախ չի քննարկվում մասնագիտական շրջանակներում։ Մենք հաճախ ենք խոսում ԶԼՄ-ների հանրային պատասխանատվության մասին՝ վերագրելով վերջիններիս «չորրորդ իշխանությունից» սկսած մինչև «պահապան շան» կարևոր գործառույթը։ Իսկ երբևէ ինքներդ ձեզ հարցրե՞լ եք, թե ի՞նչ պատասխանատվություն պետք է իր կողմից ստանձնի հանրությունը։ Ի վերջո, ոչինչ միակողմանիորեն չի կարող երկար շարունակվել։ Կարևոր հարցերից մեկը, որ պետք է լսարանը տա ինքն իրեն՝ ի՞նչ եմ ես պատրաստ «զոհել», որպեսզի ունենանք իսկապես հանրային բարձր պատասխանատվությամբ լրատվամիջոց։ Պատասխանը մեր իրականությունում, ցավոք, գրեթե միշտ նույնն է՝ ոչինչ։ Եվ խնդիրն ամենևին էլ ֆինանսով չի պայմանավորված, այլ, ավելի շուտ, ԶԼՄ-ների դերի ու գործառույթի արժևորմամբ։ Կարող եք առարկել, որ թող ԶԼՄ-ն դառնա պատասխանատու, ապահովի իր գործառույթները, հետո մենք էլ մեր անելիքները կանենք։ Բայց այս դեպքում էլի հայտնվում ենք հավի ու ձվի փակ «կախարդական» շրջանում։ Արտասահմանյան բազմաթիվ օնլայն ԶԼՄ-ներում, օրինակ, գործում է հետևյալ մեխանիզմը. եթե ընթերցողը հավանել է հոդվածը, կարող է որոշակի գումար նվիրաբերել հեղինակին։ Նման պրակտիկայի փորձ նկատվեց նաև մեր դաշտում, սակայն չաշխատեց։ Ոչ այն պատճառով, որ գերմանացու համար սեփական 3 եվրո գումարն ավելի քիչ արժեք ունի, քան 200դր-ը՝ մեզ համար։ Մտածելակերպի խնդիր է։ Եթե մենք՝ որպես ընթերցող, արժանի լինենք ունենալու իսկապես պրոֆեսիոնալ լրատվամիջոցներ, մենք կձգտենք ու կհասնենք դրան։ Ճիշտ նույն սկզբունքով մենք կարող էինք ունենալ նաև քաղաքակիրթ տրանսպորտ, բարեկարգ փողոցներ, թափանցիկ կառավարման համակարգ և այլն, և այլն։  Եկեք բոլորս՝ որպես մեդիա սպառողներ, որոշակի պատասխանատվություն զգանք ԶԼՄ-ների առջև ու հետևողական լինենք վերջիններիս կատարելագորման հարցում՝ մաքրելով դաշտը տարատեսակ թափթփուկներից։ Գնահատենք մեր ամեն մի քլիքն ու լայքը, որոնց հաշվին գոյատևում են բազմաթիվ լրատվատզրուկներ։ Եվ ուժերի ներածին չափով նպաստենք այն շատ քիչ ԶԼՄ-ներին, որոնք իսկապես ցանկանում են և կարող են սահմանել հանրային պատասխանատվության բարձր նշաձող։ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/arman.ghazaryan.779/posts/1028077900600299 ...

    Կարդալ ավելին

ՖԲՀ

Քաղաքականություն

  • /uploads/photos/CbzTSylWKEI9lH4viTlr.jpg

    Համոզված եմ՝ երկրի վարչապետի երեկվա ելույթի վերաբերյալ կարծիքներ եւ հիացական, եւ ոչ այնքան կլինեն շատ։ Երեկվա ելույթն ինձ համար, ի թիվս շատ այլ հարցերի, կանխագուշակում է մի բան՝ չնայած ելույթում հնչեցված բոլոր պնդումներին` ՀՀ-ում ժողովրդավարությունը հսկայական քայլերով նահանջ է ապրում։ Ես կարող եմ երկար անդրադառնալ դատական համակարգի վրա այս ելույթի ազդեցությանը, վարչապետի՝ սեփական անձից բացի բոլորին իշխանությունից հեռացնելու թեզին, որը քողարկված էր հրապարակում համաժողովրդական որոշում կայացնելու շղարշով, խիստ վիճահարույց այլ հարցերի, բայց այսօր կանդրադառնամ ելույթի միայն մեկ հարթությանը՝ խոսքի ազատությանը։ Մի հետաքրքիր վերլուծություն կա, որը ուղիղ կապ է տեսնում քաղաքացիական խաղաղ անհնազանդության կամ, հայկական տարբերակով, «սիրո եւ համերաշխության հեղափոխության» արդյունքում դրական փոփոխությունների և երկրում ժողովրդավարության և մասնավորապես` խոսքի ազատության բարելավման միջև: Այս առումով նոր կառավարության գործունեության 100 օրը ամփոփելիս ունենք հետևյալ պատկերը.  • ՀՀ Կառավարության նիստերի դահլիճում բարձրաձայնվում է այն միտքը, որ կառավարության որոշումները պետք է բացառապես ընդունվեն միաձայնությամբ՝ առանց որեւէ դեմ ձայնի (այս կապակցությամբ ընդդիմադիր Ն. Փաշինյանը ծաղրում էր նախկին կառավարություններին),  • Երկրի վարչապետը անում է ոչ հասցեական հայտարարություն՝ թիրախավորելով զանգվածային լրատվության միջոցների «հակապետական» գործունեությունը,  • Նոր կառավարության հասցեին նույնիսկ փոքր-ինչ քննադատություն հնչեցնող լրատվամիջոցի կամ լրագրողների հասցեին միանգամից տարածվում են լրատվամիջոցը «մերժելու» կոչեր, իսկ լրագրողներն էլ արժանանում են անձնական վիրավորանքների,  • Այլակարծությունն աստիճանաբար վերածվում է վերացող երեւույթի: Յուրաքանչյուր տարբերվող կարծիք կամ տեսակետ պիտակավորվում է որպես «հակահեղափոխական» եւ սոցիալական հարթակներում սկիզբ դնում ատելության խոսք ու վիրավորանք պարունակող այնպիսի գրառումների եւ մեկնաբանությունների, որ ակամա ապշում ես, թե ինչ հարուստ երեւակայություն եւ բառապաշար կարելի է օգտագործել վիրավորանքն ու ատելությունն արտահայտելու համար։  • Մինչ այս պահը ես գուցե միամտորեն հույս ունեի, որ կառավարության համար կարեւոր է խոսքի ազատության պաշտպանությունը, քանի որ ժողովրդավարությունը որպես իր գործունեության հիմնական առանցք հռչակած կառավարության համար այն պետք է, որ լիներ գերագույն արժեք, առավել ևս, որ խոսքի ազատության լիարժեք իրացումն է նաև կերտել Նիկոլ Փաշինյան քաղաքական գործչին: Սակայն երեկ Հանրապետության հրապարակում ուղղակի ոտնակոխ արվեց խոսքի ազատությունը՝ խորացնելով այլակարծության նկատմամբ անհանդուրժողականությունը՝ հռչակելով, որ նախ պետք է մտածել, հետո միայն խոսել, իսկ «խոսքի ազատության» երաշխավորն ու հովանավորն էլ ԱԱԾ-ն է: Թերևս  ավելորդ է նշել, որ խոսքի ազատության սկզբունքի ողջ «պերճանքն ու թշվառությունն» այն է, որ անձն ինքն է որոշում՝ մտածի, հետո խոսի, խոսի, հետո մտածի, թե առհասարակ չմտածի։ Կարծում եմ՝ այսօր մենք կանգնած ենք շատ վտանգավոր ու պատասխանատու ճամփաբաժանին: Եթե չփոխվեն մոտեցումները, նշանակում է` մենք հրաժարվում ենք խոսքի ազատությունից, հետեւաբար նաեւ ժողովրդավարությունից։ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/arpine.hovhannisyan.14/posts/2603472549678600

    Կարդալ ավելին