• Սյունե Սևադա
  • Ես չեմ սիրում որևէ իրական մարդու մասին առաջին դեմքով գրված պատմվածք ու բանաստեղծություն։ Որովհետև նաև լրագրող եմ ու հասկանում եմ՝ վերջն ինչ ա լինելու։ Իսկ վերջը սա ա։ Մեր տղան նման բան չի ասել, սա գրել ա իմ ֆռենդներից Աշոտ Ասատրյանը ապրիլյան օրերին։ Սիրուն տեքստ ա ստացվել, բայց բոլորին գցել ա մոլորության մեջ։ Ու անգամ մայրն ա հիմա կարծում, թե տղան նման բան ա ասել։ Ախր գործնականորեն անգամ ոչ մեկ էդքան խառնված վիճակում չէր հասցնի մեր տղայի բառերը հատ-հատ գրեր ու հիշեր, լիրիկական զեղումների ժամանակ չկար։ Էդ օրերին էլ մի աղջիկ կորած Ադամի անունից էր պատմվածք գրել՝ իր մտորումների մասին։ Շատերը ասեցին՝ ըհըն, եթե մտածմունքները համացանցում են հայտնվել, ուրեմն՝ մեր տղան ողջ ա, գտնելու ենք։ Թե ոնց էինք միահամուռ մղկտում հետո, հիշում եք։ Մի՛ վերցրեք սենց պարտավորվածություն ձեր վրա։ Մի՛ խոսեք մարդկանց անունից, որովհետև Էդ բառերի տակից դուրս չեք գալու։ Դե հիմա գնացեք մեկդ, էս պայծառ տղայի մորն ասեք՝ գիտեք, Ձեր էրեխու վերջին բառերը, որ աղոթքի պես անգիր արած անընդհատ կրկնում եք, ընդամենը մեկի պատմվածքն ա, որը տվյալ օրերին ուղղակի շատ կարդացվեց։ Ստեղծագործող մարդը տասնյակների զգացմունքների հետ ա խաղում, պիտի նրբանկատ լինի ու ուշադիր էս հարցերում։ Լրագրողներից մեկը թող ճշտեր հերոսի ռազմընկերներից՝ արդյո՞ք վերջին պահին կապ ա տվել, արդյո՞ք նման բան ա ասել։ Էսպիսի բան չի լինի, եթե բառի նկատմամբ մի քիչ պատասխանատու լինենք։ Գրելը հեշտ ա, հուզելը՝ էլ ավելի։ Բայց չի կարելի անհերքելի ճշմարտությունների վրա խաղալ, դա թույլ տարբերակ ա։ Մի՛ գրեք առաջին դեմքով տեքստեր, խնդրում եմ։ Ամեն ինչի մասին չի, որ պետք ա գրել։ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/sunesevada/posts/1032461600216161 ...

    Կարդալ ավելին
  • 22 տարեկան կիրթ, ապագա բժիշկ, լուրջ ու հավասարակշռված տղային դանակահարելով սպանեցին միայն նրա համար, որ որոշել ու գնացել ա ճշտի՝ ինչի նշանածի աշխատավարձը չի տալիս էդ հայվանը։ Առանց կուրսընկերուհուս զգուշացնելու ա գնացել անգամ։ Դանակահարված վիճակում քշել ու հասել ա հիվանդանոց։ Ու սիրած աղջկա ծնունդից 2 օր առաջ մահացավ։  Ու սա պատմվածքիս սյուժեն չէ։ Միջին վիճակագրական սերիալի սցենար չէ։ Կյանք ա, սովորական կյանք։ Ես էլ չգիտեմ՝ սա ինչ ա։ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/sunesevada/posts/1006436229485365 ...

    Կարդալ ավելին
  • Մի ընկեր ունեմ, ծխախոտը հանգցնում է  ջրով կամ սուրճով լցված բաժակների մեջ: Հարցնում եմ՝ Սիդ, ինչո՞ւ ես էդպես անում, ասում է՝ ռեժիմի դեմ եմ պայքարում: Ասում եմ՝ ի՞նչ ռեժիմ: Բա թե՝ չգիտեմ, մոդա է, ես էլ հետևում եմ, հիմա ուղղակի նորաձև է ինչ-որ բանի դեմ պայքարելը՝ թեկուզ առանց հասկանալու: Հա, մեկ էլ  երկարաճիտ կոշիկներն են մոդայիկ: Հարցնում է՝ երկարաճիտ կոշիկ ունե՞մ, ասում եմ՝ չէ, աշխատավարձս տվեցի գրքերին ու սպիտակ շոկոլադի: Հետո հարցնում է՝ իսկ պայքարո՞ւմ եմ ռեժիմի դեմ, ասում եմ՝ չեմ կարող պայքարել մի բանի դեմ, ինչը չեմ հասկանում: Սիդն ասում է, որ ես հիմար եմ: Իսկ ես շարունակում եմ  ոչինչ չհասկանալ: Սիդը  գուլպաները թարս է հագնում՝ ներսի հատվածը դեպի դուրս: Ասում է՝ սա հնարավորություն է տալիս  պետք եղած ժամանակ արագ ուղղել  դրանք ու ձևացնել, թե շատ մաքուր են: Ոչ մեկ ներսի հատվածը չի ստուգում: Ասում է՝ սա գուլպայի մասին եմ ասում, նաև՝ ընդհանրապես: Ներսի հետ ոչ մեկ կապ չունի, որովհետև  դուրսը սկսել է մարդկանց բավարարել: Հենց դրա համար բոլորը լավ են, բայց ոչ՝ երջանիկ: Սիդը ժպտում է դեմքիս հիմար արտահայտության վրա: Հետո փոխում է  միտքն ու որոշում, որ հիմար են այն  հեղափոխականները, որոնք չեն կարդացել Գիրքը: Իսկ ես: Չէ, ես հիմար չեմ: Հարցնում եմ՝ ինչո՞ւ է գրքի մասին մեծտառով խոսում, ասում է՝ հեղափոխականների Աստվածաշունչն է: ՛՛1984’’-ի հետ է Սիդը: Ասում է՝ առանց այս Գիրքը հասկանալու չես կարող հեղափոխության մասին երազել, միտինգների մասին մտածել: Թե չէ կդառնաս  ընդամենը մոդայի կրողը: Ասում եմ՝ գիրքը չկարդացած ռեժիմի դեմ պայքարողներ չկա՞ն: Ասում է կան, բայց ապուշ են: Առհասարակ, ես դեռ հաճախ կտեսնեմ պայքարող ապուշների: Իմ հարցին, թե մի՞թե  պայքարելն արդեն իսկ  խելք ունենալու արդյունք չէ, Սիդը պատասխանում է, որ եթե պայքարը դառնում է նորաձև, ապա վերանում է դրա կարևորությունը: Հարցնում եմ՝ ինչո՞վ է  կարևոր գիրքը: Ասում է նրանով, որ երկուսին գումարած երկու հավասար է հինգի: Հետաքրքիր է, ասում եմ: Ասում է՝  Մեծ Եղբոր հետ պետք է ծանոթանամ, ես պիտի կարդամ Գիրքը: Հո անուղեղ միտինգավորներից չե՞մ: Ասում եմ՝ բայց ի՞նչ կապ ունի գիրքը հեղափոխության հետ: Սիդը պատասխանում է, որ հեղափոխությունը գրքերով է լինում: Ու ես թեյից կում անելիս լեզուս վառում եմ: Հարցնում եմ՝ պարտադի՞ր է պայքարել ինչ-որ բանի համար: Ասում է,որ պայքարել պետք է միայն ինքդ քեզ ճանաչելու համար: Հենց ճանաչեցիր՝ էլ խնդիր չես ունենա: Կլուծվեն բոլոր հարցերը: Ասում է՝  նույնիսկ Հիտլերը ամբողջ աշխարհը շուռ տվեց,որպեսզի ինքն իրեն գտնի ու ճանաչի: Ասում եմ՝ ո՞րն էր իրեն չսիրելու պատճառը: Ասում է՝  մայրը իրեն չէր սիրում: Հետագայում  դա նրա համար այնպիսի հոգեբանական խնդիր դարձավ, որ նույնիսկ  կնոջ հետ սիրով զբաղվելիս  ստիպում էր իրեն երեխայի  նման գրկել ու կրծքով, իբր թե, կաթ տալ: Մշտապես գլխավերևում մոր նկարն է փակցված եղել: Ըստ մյուս վարկածի, մորը չափից դուրս շատ է սիրել: Բայց երկու դեպքում էլ աշխարհի դեմ պայքարել է, որ իրեն հաղթի: Չգիտեմ՝ Սիդն ինչքանով է ճիշտ: Նա էլ չգիտի: Մի տեղից լսել ու կրկնում է: Ասում եմ՝ Սիդ,  էս ամենն ինձ ինչո՞ւ ես պատմում: Ասում է՝ չգիտեմ: Առաջարկում եմ լռել: Մենք լռում ենք: Ու ես հիշում եմ, որ երկուսին գումարած երկուս հավասար է հինգի: Ու մոտս տպավորություն է ստեղծվում, որ ինչ-որ մեկը հետևում է մեզ: Երևի Մեծ Եղբայրն է: Տեսնես գրքում նո՞ւյնպես  բոլորին հետևում է: Ասում եմ՝ Սիդ, բա հեղափոխություն եթե լինի, ի՞նչ կլինի: Ասում է՝ ներքի՞ն, թե՞ արտաքին: Պատասխանում եմ՝ երկուսն էլ: Ասում է՝ գուլպաների օրենքն է գործում: Բոլորը  գուլպաների ներսը դուրս են դարձրել ու էդպես են հագնում:  Ու ոչ մեկ ներս չի նայում, մինչդեռ հեղափոխությունը  պետք է գուլպայի ներսում լինի: Ցանկացած դրսի հեղափոխություն ներսից է սկսում: Հարցնում է՝ հասկանո՞ւմ եմ: Ասում եմ՝ չէ: Ասում է՝ Գիրքը կարդա, կհասկանաս: Ու ծխախոտը հանգցնում է թեյիս մեջ: Նյութի աղբյուր՝ http://www.sunesevada.com/%D5%B4%D5%AB-%D5%A8%D5%B6%D5%AF%D5%A5%D6%80-%D5%B8%D6%82%D5%B ...

    Կարդալ ավելին
  • Իրադարձությունները գալիս ու գնում են։ Սա էլ ա անցնելու, լավ, թե, վատ, բայց հարթվելու ա որևէ կերպ։ Մնալու եք դուք ու ձեր խիղճը։ Մնալու եք դուք ու Նաիրի Հունանյանին արդարացնելը էս նեղմաջալին։ Մնալու եք դուք ու ոստիկանի սպանությունը մարդու մահ չհաշվելն ու գոռալը, թե «դրանց» հասնում ա, պիտի բոլոր ոստիկանները մեռնեն։ Մնալու են ձեր տգեղ հայհոյանքները, որոնք դուք էսօր նվիրում էիք իրար ու մնալու են չափալախների տեղերը ձեր այտին, որոնք հավանաբար որոշ տղամարդիկ կհասցնեն ձեր դեմքին մոտ օրերս՝ ավել-պակաս բարբաջելու համար, որովհետև միշտ չի, որ էստեղի ամեն բառ ներվում ա։ Համացանցը ռեալ կյանքի արտացոլումն ա։ Էն, ինչ ստեղ եք, կրկնակին իրական աշխարհում եք։ Էսօր շատերն անմարդկային, ստոր գրառումներ արեցին, թե ինչ ա խոսում դա ձեր մասին՝ պարզ ա։ Տղամարդկանց հոծ զանգված ցույց տվեց, որ փալաս ա, կանանց մի մեծ զանգված էլ ապացուցեց, որ անմարդկային, բնազդաբար ապրող կենդանիներ են, ու ես ափսոսում եմ, որ դրանց շատերի էջերում ձեռքներին երեխա կա։ Ձեր համար երեխան չափից դուրս մեծ երջանկություն ա՝ համեմատած մարդ սպանելու հիստերիկ կոչերին, արդարացումներին ու ծայրահեղ գրառումներին։ Սա էլ ա անցնելու։ Հարթվելու ա որևէ կերպ ու հուսանք, որ էլ զոհ չենք ունենա։ Բայց դուք ձեր հետ եք մնալու։ Հեղինակային կարծիքներիս վրա մեծ մասը թքած ունի ու դա նորմալ ա։ Պարտադիր չի ամեն ինչի անդրադառնալ։ Ու էլի համոզվում եմ, որ լռելը դեռ ոչ մեկի չի խանգարել։ Շնորհակալ եմ էն ֆռենդներիս, որոնք կամ օբյեկտիվ ու փաստացի վերլուծություններ էին ներկայացնում, կամ շատ բազմիմաստ ու մարդավայել լռում էին։ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/sunesevada/posts/930731723722483 ...

    Կարդալ ավելին
  • Մի օր գլուխը բարձրացրեց վերև ու ինչ-որ բան խնդրելու փոխարեն մտածեց. տեսնես  Աստված սուրճը դա՞ռն է խմում: *** Հայր իմ: Հայր: Իմ: Որ երկնքում ես: Պարգևիր ինձ սուրճը դողացող ձեռքերով չխմելու երջանկությունը:  Քո անունը թող սուրբ լինի: Ինչպես ես եմ ներքուստ սրբացնում այն մարդկանց, ովքեր իմ դողացող ձեռքերին նայում են այնպես, կարծես հենց իրենք են տարօրինակ, քանի որ  առանց ձեռք դողացնելու են սրճում:  Ովքեր ամեն օր ինձ հրավիրում են այստեղ ու այնտեղ՝ հստակ իմանալով, որ չեմ գնալու: Ովքեր ինձ չեն փոխարինում, չեն մեղադրում: Ովքեր ինձ համար նարինջներ են գնում: Քո թագավորությունը թող գա: Թող գա ու հրավիրի ինձ զբոսնելու: Ու երբ Քո թագավորության հետ քայլեմ, չվախենամ ընկնելուց: Թող ցույց տամ այն ծառը, որտեղ երազել եմ սիրելիիս հետ համբուրվել: Թող քայլենք կամրջի վրայով ու մեր մատները վառելով տաք կարկանդակներ ուտենք: Քո կամքը թող լինի ինչպես երկնքում, այնպես էլ երկրի վրա: Ու թող Քո կամքը լինի նաև իմ կամքի կոփումը: Ես էլ եմ փոքր աստված, ուղղակի փոքրատառով: Ես էլ ունեմ կերպարներ, որոնց կյանքը տնօրինում եմ, որոնց ճակատագրերը գծում ու խաչում եմ, գումարում ու հանում, բազմապատկում ու բաժանում՝ մաթեմատիկան ատելով հանդերձ: Հրավիրիր ինձ փոքրաստվածության բարելավման թրեյնինգների ու կոփիր իմ կամքը, կրկին սովորեցրու ինձ զգալ, սիրել ու չվախենալ: Օգնիր ինձ սիրել իմ վախը: Ու թրեյնինգի վերջում ինձ բլոկնոտ ու գրիչ նվիրիր, որ ես էլի գրեմ: Որ ես անընդհատ գրեմ: Մեր ամենօրյա հացը տուր մեզ այսօր, ու թույլ տուր ինձ  կուլ տալ առանց վախի, թե, միգուցե, վերջին անգամ եմ ընթրում: Թող նորից սովորեմ գույներն ու համերը, թող սիրահարվել մարդկանց մարմինների հոտին ու տեսնել, որ մեկը թաց հողի ու վանիլի խառնուրդ է, մյուսը հասկերի ու կանաչ գույնի, երրորդը՝ տապակած մսի ու լավանդայի համադրություն է: Թող շնչեմ մարդկանց: Եվ մեզ ներիր մեր պարտքերը, ինչպես մենք կներենք մեր պարտապաններին: Քանի որ ես չեմ ապտակի այն ձեռքով, որով օգնել եմ՝ չնայած հենց այդ ափի մեջ թքել են, իսկ եթե պարզած ձեռքիդ  մեջ թքում են, պիտի ապտակես: Ես էլ երբեք չեմ վերադառնա ափիս մեջ թքողների մոտ, ես կպարզեմ ձեռքս միայն նրանց, ովքեր այն բռնում են: Ես կգնամ ու կներեմ: Ազատիր ինձ վախից, ու ես ոչ թե կապտակեմ, այլ կգնամ թատրոն: Ու կծափահարեմ դերասանին: Ժպտալով: Որովհետև դերասանը հաղթեց բեմին, իսկ ես՝ ինձ:  Հետո ես կկանգնեմ  հրապարակի կենտրոնում ու աչքերով բռնվելու տեղ փնտրելու փոխարեն կերգեմ՝ տեղումս պտտվելով: Թույլ տուր ինձ նոր կոշիկներս ցույց տալ հրապարակում քայլող մարդկանց ու թիթիզանալ: Թույլ տուր ինձ թիթիզանալ, ու ես չեմ պատմի քեզ՝ ներկայացումն ինչպես ավարտվեց, որպեսզի ինքդ գնաս ու վայելես: Թույլ տուր թիթիզանամ, ու քեզ համար քաղցր բամբակ կգնեմ: Ու մեզ փորձության մի տանի, այլ փրկիր մեզ չարից: Ես կանգնում եմ հայելու առաջ ու փորձում ինձ համբուրել: Բայց չի ստացվում: Ու ես թքում եմ հայելու վրա: Ես մերկ չեմ քնում, քանի որ ատում եմ իմ մարմինը: Ես չեմ սիրում ինձ: Ես եմ չարը: Ես եմ վատը: Փրկիր ինձ ինձնից: Պատասխանիր. դու սիրում ես ինձ, չէ՞: Կրկնիր: Եվս մեկ անգամ: Գոռա, որ սիրում ես ինձ, ու եթե Քո ձայնը կտրվի, խոստանում եմ քեզ կոնյակով թեյ տալ, որպեսզի արագ ապաքինվես: Աղաչում եմ Քեզ հրամայելու պես՝ սիրիր ինձ: Քանի որ  Քոնն է թագավորությունը, զորությունն ու փառքը հավիտյանս հավիտենից: Հանիր ինձ ցեխի միջից, ու ես կլվամ Քո կեղտոտված հագուստը: Ձեռքերով: Դատապարտիր ինձ երջանկության: Ու պատասխանիր ինձ. սուրճը դա՞ռն ես խմում: Ես քեզ սրճելու եմ հրավիրում: Արի, ու ինձ սպիտակ շոկոլադ բեր: Ամենահամեղ կտորը քեզ կտամ: Առաջինը դու կկծես: Բայց արի: Ես անզոր եմ: Խնդրում եմ: Նյութի աղբյուր՝ http://www.sunesevada.com/%D5%B0%D5%A1%D5%B5%D6%80-%D5%AB%D5%B4/ ...

    Կարդալ ավելին
  • Արմենին բակում միայն ես եմ «Արմեն ձյաձյա» ասում. ներքին կանոն եմ մշակել՝ ում դեմքին թրաշ կա, շպար կա, կամ թրաշը փակող շպար կա, «Դուք»-ով եմ դիմում ու ձյաձյա-ծյոծյա խառնում դիմափոշիներին ու թրաշներին, իսկ Արմենը հազվադեպ էր սափրված լինում: Քառասունն անց իմ հարևանը թունդ վեճի է բռնվում հետս, երբ արևածաղկի բոված սերմ գնելիս խնդրում եմ ինձ «անալիից» տալ: Բացատրում է, որ ճիշտը «ալանին» է՝ հատկապես արևածաղկի դեպքում: Գիտեմ, որ սխալ է, հիշում եմ, որ «ալանին» բացարձակ այլ բան է նշանակում, անգամ փոքր-ինչ այլ գրելաձև ունի, բայց մտաբերել չեմ կարողանում: Լռում եմ, որովհետև ո՛չ թրաշ ունեմ, ո՛չ էլ, առավել ևս, շպարված եմ: Իսկ մեծերը ճիշտ երևալու զզվելի բնավորություն ունեն՝ հատկապես ծայրաստիճան սխալ լինելու ժամանակ: Մտապահում եմ, որ գամ տուն ու երկու բառերի բացատրությունը նայեմ: Գնածս պաղպաղակն ուտելուն զուգահեռ մտապահածս էլ եմ կուլ տալիս ու մոռանում: Ամիսներն անցնում են. բացատրական բառարանի փոշու վրա իմ մատնահետքերն այդպես էլ չեն հայտնվում: Բայց մի օր մատնահետքերս մնում են դռան վրա, երբ վաղ առավոտյան բացում եմ  այն՝ անհամբեր թակոցներից վախեցած: -Պա…պադ ո՞ւր ա,-հարցնում է մեր դիմացի հարևանը: Ստիպված չեմ լինում պապային կանչել. -Էդմո՞ն, ինչի՞ ես սպիտակել: Էս ի՞նչ ձեն ա պադյեզդում: Խլացած կանացի ոռնոց եմ լսում: Վերևի հարկերից: -Արմենը: Կախվել ա: Նայում են ինձ: Հիշում, որ ես թրաշ չունեմ: Հասկանում են, որ հենց նոր ճիշտ դեմքով սխալ գործեցին՝ մոռանալով, որ ֆիլմերում նման դեպքերում երեխային շատ արհեստականորեն սենյակ են ուղարկում: Մոռացան անգամ ֆիլմերի բաց տեսարանները, ու ինձ գոնե խոհանոց չուղարկեցին՝ ջուր բերելու: Արագ փակում են դուռը, որ ոռնոցը չլսեմ: Իսկ ես արդեն մտովի գուշակում եմ՝ տվյալ ձայնը դաշնամուրի վրա որ օկտավաներում կարելի է վերարտադրել մաժոր ստեղներով: Ես Օֆիկ տատիկի ցավը դարձնում եմ երաժշտություն ու մտովի սկսում նվագել: Ձեռքս գրպանումս դրած՝ ստեղների մոտավոր կոմբինացիան եմ հավաքում, որ ոստիկանական մեքենայի ազդանշանի նմանվող ոռնոցը ստանամ: Դաշնամուրով կառուցեմ, որ հետո երգեմ, որովհետև ես վոկալիստ եմ: Բա Արմե՞նն ով էր: Գիտեինք, որ խաղում էր: Գիտեինք, որ շուն էր պահում, բայց սատկեց: Գիտեինք, որ մեր բակի հանդեսների բեմը միշտ ինքն էր սարքում: Ձայնը բարձրանում է: Հարևանները խառնվում են իրար: Ոտնաձայներ են լսվում, որոնք երաժշտությանս մեջ ֆալշ նոտաներ են: Լարվում եմ: Բացարձակ լսողություն ունեմ, պիտի մաքուր նվագեմ ու երգեմ՝ հատկապես ցավի մասին: Տեմպս կորցնում եմ: Երաժշտությունս թաղում են խառնաշփոթի մեջ: Իմ ներքին երգչախմբի ձեռքերը թուլանում են: Նվագախումբս գործիքները մի կողմ է դնում: Բեմի լույսերը մարում են: Համերգս վարի գնաց: էսօր ամեն ինչ վարի ա գնում: Կինոման պապան հիշում է ֆիլմերը, աչքերով նշան անում, որ գնամ: Մտնում եմ սենյակ: Վերցնում բացատրական բառարանը: Անալի-ածական, աղից զուրկ կամ աղը պակաս: Ալանու-գոյական, կորիզը հանած դեղձաչիր՝ մեջը ծեծած շաքարախառն ընկույզ լցրած ու տափակացրած: Արմենը կախվել ա: Կախվել ա անալի՝ անհամ, անաղ: Դպրոց գնալուց առաջ թեյ եմ խմում՝ մեծ բաժակի մեջ խառնելով փոքրությունս, անթրաշությունս, անշպարությունս: Արմենը կախվել ա: Ու ես հիշում եմ՝ ինչպես էր մեր ուսուցիչը պատմում, որ մարդիկ կախվելիս միզում են, դրա համար իրենց տակ միշտ «ջուր» կա: Մտածում եմ, որ բառարանի էջերը եթե ճղեին ու լցնեին գետնին, մեզալիճը կչորանար: Ափսոս, բացատրական բառարանով պարան կտրել չի լինի: Արմենը կախվել ա, ու մի քանի օր հետո ժամը երկուսին տնից դուրս գալ չի ստացվի: Մարդիկ դուրս են գալու բակ: Իսկ Արմենին բակ են հանելու: Մարդիկ նստելու են, իսկ Արմենին դնելու են սեղանին: Մարդիկ թաղվելու են ցավի, իսկ Արմենը ՝ հողի մեջ: Ու դեռ երկար ժամանակ պատուհանին կապած պարաններին նայելիս Օֆիկ տատիկը լվացքը ներս է տանելու՝ փռելով որտեղ պատահի: Ես դպրոց եմ գնում: Հետո շաբլոն քայլի եմ դիմում.մեծանում եմ: Կյանքից կախվածության մեջ եմ.երազանքներիս պարանը գցել եմ կյանքի վզից ու ճոճվում եմ: «Կախվածություն» բառը միմիայն ուղիղ իմաստով եմ հասկանում ու թքած ունեմ բոլոր բացատրական բառարանների վրա: Ես ճոճվում եմ ու երազում, ճոճքիս տեմպը չեմ կորցնում ու փորձում եմ մտովի բաս կիթառի սոլո ավելացնել: Հետո,  երբ հոգնում եմ երազանքներս տարուբերելուց,  հայտնվում եմ կյանքիս գրկում ու սկսում սեր մուրալ. ականջներն եմ կծում, ճակատին դհոլ եմ խփում, ականջի տակ երգում եմ ու փորձում գերել աչքերի խորաթափանց արտահայտությամբ: Ջանում եմ սիրուն տառապել, արտիստիկ զռռալ սենյակով մեկ՝  հերթական տխմարին անպատասխան սիրահարվելուց հետո: Հայելու առաջ եմ լացում, որ եթե առիթ ունենամ հասարակական վայրում սիրուց տոչորվելու, էսթետիկորեն տառապեմ: Մինչև կյանքս ինձ սեր չխոստովանի, հենման կետ չեմ գտնի ու ա՛յ էսպես էլ ճոճորվող կմնամ: Կգա մի օր, ու ես կհասկանամ, որ հենման կետ չեն գտնում, հենման կետ ստեղծում են, որ պարանից կապած երազանքներդ ամրացնում են հենման կետին, որ նպատակ դառնան ու հետո իրագործվեն: Բայց այդքանը հասկանալու համար դեռ բավականաչափ չեմ մեծացել. առայժմ չի ստացվում ճիշտ դեմքի արտահայտությամբ սխալներ անել, դեռևս ապուշի դեմքով եմ սխալներ անում: Ու դեռևս երազանքներ միայն ճոճում եմ, ոչ թե իրագործում: -Իդա՛, իսկ դու երազանք ճոճո՞ղ ես, թե՞ կյանքի կոչող,-հարցնում եմ ես՝ թեյը մատիս կաթեցնելով ու լեզվով մաքրելով: -Չգիտեմ, եթե հաշվենք, որ վերջապես կարողացա ուզածս տարածքում տուն գտնել, երևի  կատարող եմ: -Ուզածդ համալսարանում էլ բացարձակ սթափ վիճակով ֆակուլտետ ընտրեցիր: Տեսանք՝ ինչ եղավ: -Հա՛, տեսանք, ուսանողական ֆորումներից մեկում հետդ ծանոթացա, պարզվեց՝ դիմացի շենքում ես սովորում: -Ինչպես տեսնում ես՝ հաստատ այլ իրավիճակներում էլ հնարավորություն ունեինք ծանոթանալու: -Հա՛, բայց էդպես ավելի երկար կտևեր: Իսկ հիմա ընդամենը երկու ամիս ա անցել, ու ես արդեն հետդ թեյում եմ ու պարզում, որ բաժակների մեջ թեյ լցնել չգիտես: – Լավատե՞ս ես, թե՞ ձև ես բռնել: -Չէ՛, սխալ ընտրած մասնագիտությանս արդարացումներ եմ փնտրում ու կառչում փրփուրներից: -Փաստորեն, ես փրփուր եմ: Նարեներից ես կախվում: Ծիծաղում ենք: -Նա՛ր, համոզվա՞ծ ես, որ կստացվի վարագույրներս կարճացնել: Վերջին անգամ եմ առաջարկում դերձակի դիմել: -Չէ, խնդիր չի, հազար տարվա կարող եմ, դպրոցում էլ խմբակ եմ գնացել, դասատուիս պիտի չէ՞ մի ձև պարզերես անեմ: Խմենք ու գնանք քո տուն, վերցնեմ: Կիրակի կբերեմ, կկախենք: -Հա, շտապ չի: -Դե, հա, վերևի հարկերում ես, վարագույրի կարիք չկա, քեզ ոչ մեկը մերկ չի տեսնի: -… ափսոս: Մթության մեջ խարխափելուց վատ բան չկա, որովհետև անընդհատ ընկնելու վտանգի առջև ես: Ու ինքն իրենով ոչ թե հենց ընկնելն է բացասական կողմը, այլ վատին անընդհատ սպասելը, նույնիսկ եթե այդ «անընդհատը» մուտքի առաջինից երրորդ հարկ ընկած տարածությունն է: Իսկ այ նոր բնակարան տեղափոխվելու մեջ լավ բան կա: Առհասարակ սիրում ենք նոր տուն գնալով հին տանը հին մտքերն էլ թողնել, մազերը կտրելով նոր կյանք սկսել, երկուշաբթի նիհարել, գարնանն էլ սիրահարվել: Հետո պարզվում է, որ նիհարելու համար լավագույն օրը չորեքշաբթին է, սիրելու համար՝ շաբաթ առավոտը, մազերը կտրելուց հետո ընդամենը մազերն են կարճանում, նոր տուն տեղափոխվելուց հետո էլ՝ ավելանում գործերդ: Կապույտ վարագույրները զգուշությամբ ծալում եմ՝ քայլելով դեպի դուռը. -Վաղն առավոտյան իջիր, սրճենք: -Չէ՛, պիտի թեյենք, որ ձեռքերիդ թափես: -Հարց չկա: Թե ինչի մոռացա դրսի լույսը վառեմ, հեսա գլորվելով կիջնեմ, ինձ էդ էլ ա քիչ: -Հա, բա պետք ա հեռատես լինել: -Ես կարճատես եմ, աչքերս մինուս երկուս ա: – Նոր բնակիչներին տենց եք, էլի, դիմավորում: -Գիտես, Իդ, ժամանակին էս տանը մի տղամարդ ա ապրել՝ Արմեն անունով: Տունը քեզ վարձով տվածի եղբայրն էր: Բայց ինքն ավելի շուտ ա  գնացել էս տնից: Անգամ մորից էլ շուտ: -Ինչի՞ ա գնացել: -Չսովորեց երազանքները ճոճելուց բացի դրանք նաև իրագործել: -Իսկ որտե՞ղ ա հիմա… Նյութի աղբյուր՝ http://www.sunesevada.com/%D5%AF%D5%A1%D5%AD%D5%BE%D5%A1%D5%AE%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5 ...

    Կարդալ ավելին
  • Պատերազմն ինձ համար պապիկս ա: Պապիկը, որը մի օրվա մեջ կորցրեց երկու հարկանի տունը ու անվերջ թվացող այգին, խնամքով հետևած անասուններին Մարտակերտում: Որը լինելով հայոց լեզվի ու գրականության ուսուցիչ, տղաներին ճանապարհեց մարտի դաշտ, մի գիշերվա մեջ վերցնելով մորաքրոջս, հղի հարսին ու տատիկին ռմբակոծության տակ բերեց հասցրեց Երևան ու սկսեց շուկայում միրգ վաճառել, որովհետև երբեք իրեն թույլ չէր տա ուրիշի ձեռքին նայել: Միրգ էր վաճառում, գալիս ինձ դպրոցից վերցնում էր, տառերն էր սովորեցնում, շունչս կտրվելու աստիճան ինձ փշուր-փշուր սիրահարվացնում գրականությանը, հետս խաղում, տանը եթե վերանորոգելու բան կա՝ սարքում, ու գնում հետ՝ շուկա: Տատիկս ամեն անգամ հրավառության ձայն լսելուց վեր ա թռնում, հետո աչքերը լցնում. ցանկացած նմանատիպ աղմուկ իր համար ռմբակոծության հետ ա ասոցացվում: Երբ պապիկը կար, ռիսկ չէր անում լացել: Հենց վեր էր թռնում, ձեդոս խիստ հայացքով դեմքին էր նայում, գլուխը կախում էր ու քարանում: Որովհետև ղարաբաղցուն լացել չկա: Որովհետև լացն իր ետևից էլի լաց ա բերում: Ուզում ես լաց լինել՝ թաքուն լացի, միայնակ լացի, ցավի, ոռնա, բայց չհամաձրակվես արցունքներդ ուրիշի վզով փաթաթել: Դրա համար երբ պատերազմական կադրեր էին ցույց տալիս, ձեդոն նայում-նայում էր, հետո մի պահ սենյակից դուրս գնում: Իր մահից հետո տատիկը երբեմն սկսել էր լաց լինել հրավառության ձայներից: Բայց հիմա, երբ իրավիճակը սրվել ա, ու երբ գալիս ա մեր տուն ու փորձում եմ հետը խոսել, սահմանի վիճակից պատմել, զգում եմ, որ խոսքս չավարտած սենյակից դուրս ա գալիս: Ու ես իրեն չեմ հետևում: Որովհետև ինձ պապիկիս հետ կապում ա գրելը, իսկ իրեն՝ պապիկի պահվածքը՝ անգամ էսքան տարի հետո նույն կերպ կրկնելը: Ու կան ցավեր,որոնց չի կարելի ձեռք տալ՝ եթե դրանք բուժելու ձևը չգիտես: Պատերազմը պապիկիս դանդաղ սպանեց: Երբեք չխոսեց գյուղից փախնելու օրվա մասին, երբեք չնշեց, որ կարոտում է իր տետրերն ու դասարանները, ոչ մի օր չտրտնջաց, չբողոքեց, չպահանջեց արդարություն, չչարացավ: Բայց էդքան ցավը ներսից կերավ ու կերավ իրեն: Չլիներ պատերազմը, երևի հիմա հատակին նստած ու ծնկներին հենված էս տեքստն իր համար կարդայի: Բայց էդքան բախտավոր չեմ: Պատերազմն ինձ համար պապիկս ա, որովհետև պատերազմն իր պահվածքի նման են հաղթում. կոնկրետ գործողություններ անելով, չնահանջելով, քայլ առ քայլ սեփականը կերտելով, ուժեղ կողմերը զարգացնելով՝ մոռանալով թույլերի մասին: Հիմա երբ զանգում ենք մեր բարեկամներին, որոնք էլի իրենց տներից դուրս են եկել, տպավորություն է, թե պապիկիս նույն՝ խիստ հայացքի տակ են խոսում: Ոչ մի նվնվոց, դժգոհություն: Ուղղակի չոր ու ցամաք փաստերի ընկալում: Իրավիճակը սա ա: Ու լացել չկա: Որովհետև լացելու ժամանակ չկա: Ճաշ պետք ա եփվի, ծառ պետք ա ջրվի: Թե ինչ ա կատարվում ամեն մեկի հոգում հիմա՝ երևանյան իմ տաք ու հարմարավետ սենյակում նստած դժվար պատկերացնեմ: Երևի պետք էլ չի: Թե ինչքան անհանգստություն ու թաքուն ցավ կա մեր մեջ էս օրերին՝ էս հարմարավետ գոտում ապրելով հանդերձ, էդ էլ մենք գիտենք: Բայց գլխներիս հրաման կա. լացել չկա: Բողոքել չկա: Ոչինչ, դու ներքուստ կաղկանձի ցավից, բայց ժպտա, դա ցանկություն չի, դա պահանջ ու պարտականություն ա: Որովհետև դեռ ոչ մի պատերազմ սենտիմենտալ դրսևորումներով չեն հաղթել: Улыбайтесь, господа! Սահմանի տղերքի հրամանն ա մեզ: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/sunesevada/posts/883850481743941 ...

    Կարդալ ավելին
  • Մհերն էլ էր ձախլիկ, ու մեր դասարանի մաթեմի ուսուցչուհու վստահ պնդումը, թե մենք երկու թիվ իրար չենք կարողանում գումարել, որովհետև «թարս» ենք ու «սխալ» ձեռքով ենք գրում, իրար հետ էինք կիսում՝ քթի տակ ծիծաղելով ու համոզված լինելով, որ թարսն ու սխալն ինքն ա: Բայց էնքան դա կրկնեց, որ, առհասարակ, դասարանի բոլոր ձախլիկների մոտ խորը կոմպլեքս նստեց, ու էդպես էլ թվերին մոտ չգնացինք: Ես գոնե այլ առարկաները լավ էի սովորում, Մհերը մաքրամաքուր ծույլիկ էր: Էդ նույն դասատուն ասեց մի օր. « Ես նենց եմ անելու, քեզ էս ընտիր դասարանից հանել տամ»: Արեց: Մի օր ուժեղ սելավ էր, կորել էի իրենց թաղում: Դիմացս դուրս եկավ, սվիտրը հանեց, հագցրեց ինձ, ինքը մնաց բարակ, սպիտակ մայկայով: Հասցրեց մինչև մեր տան մոտ, հանեց վրայիցս, ինքը տենց թաց հագավ ու գնաց հետ: Մի շաբաթ պառկեց հիվանդ: Ոչ մեկի չպատմեցի: Հետո իմացա, որ ինձ ա սիրում, առհասարակ սուս մնացի: Մինչև էսօր: Երբ դասընկերուհիս գրեց ու տեղյակ պահեց, որ Մհերը զոհվել ա: Առողջական խնդիրներ ա ունեցել, բայց, մեկ ա, գնացել ա: Ոնց որ շորերս էլի աձրևից ջուր դառնար: Մհերն էս անգամ իր սվիտրը հանել ու բոլորիս ա պաշտպանել՝ իրան էլի ու վերջնական զոհ տալով: Մհեր Երզնկյան ջան: Հերոս ջան: Դու ամենաուղիղն ու ամենաճիշտն ես եղել քո ձախլիկության մեջ ու միշտ: Շնորհակալ ենք: Խոնարհվում ենք: Նյութի աղբյուր` https://www.facebook.com/photo.php?fbid=872258069569849&set=a.105090509619946.4026.100003569918144&type=3&theater ...

    Կարդալ ավելին

ՖԲՀ

Քաղաքականություն