• Արեգ Սարգսյան
  • Այն, ինչին ականատես ենք լինում վաղ առավոտից, մեկ անգամ ևս ապացուցում է ժիրայրսեֆիլյանական տեռորիստական խմբավորման գոյություն ունենալու փաստը։ Եվ մի՞թե հասարակության մեջ կգտնվեն մարդիկ՝ այդ խմբավորման շրջանակներից դուրս, որ կպաշտպանեն նման հակապետական ու ահաբեկչական գործողությունները։ Անձամբ ես, որպես ՀՀ քաղաքացի, երբեք չեմ ցանկանա սրանց նմաններին տեսնել իշխանության գլխին։ Թողնեք, կխոսեն միայն ժողովրդավարական արժեքներից և ժողովրդավարական երկրում ապրելու ցանկություններից։ Նման կերպ չեն գնում ժողովրդավարացման, այս ձևով միայն կործանման կարելի է գնալ և երկիրն էլ տանել նույն ճանապարհով։ Հ.Գ. Երկրում ինչ իշխանություն էլ լինի՝ ահաբեկչությամբ փոփոխություն կատարելը ամենաստոր միջոցներից է, որ կարող է կիրառվել հասարակության դեմ՝ հաշվի առնելով բոլոր այն բացասական հետևանքները, որ առաջ են գալու նման գործողություններից հետո։ Վստահ եմ, որ քաղաքացիներին վտանգ սպառնալու և, ընդհանրապես, բոլոր դեպքերում էլ այս ահաբեկչական խմբավորումը չի վերցնելու պատասխանատվությունն իր վրա։ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/areg.sargsyan.areg/posts/1007885359325906 ...

    Կարդալ ավելին
  • Մի անգամ արդեն ասել եմ՝ ամեն ինչ կարելի է չափել համեմատության սկզբունքով, իսկ չափելիության համար հարաբերակցություն է անհրաժեշտ: Շատ դեպքերում հասարակությունը սխալներ է թույլ տալիս վերոգրյալը հաշվի չառնելու կամ սխալ համեմատություններ անելու պատճառով: Այն, ինչ մատուցվում է հասարակությանը եթերով, մեծ ազդեցություն է գործում մարդկանց գիտակցության վրա և կառավարելի դարձնում նրանց ճաշակը, նախասիրությունները և ընտրության հնարավորությունը վերածում սահմանափակ ու սակավաթիվ ընտրանքների: Այստեղ գործում է «Առաջարկն է ծնում պահանջարկ» սկզբունքը: Դրանով համապատասխան մարմինները փորձում են զոմբիացնել հասարակական մեծ զանգվածներին և պահել արտակարգ ցածր գիտակցական մակարդակի վրա (այդպես ձեռնտու է և շահավետ նրանց համար): Արդյունքում հայկական եթերներով հասարակությանը մատուցվող աղբն այդ սեկտորի համար, որն ի դեպ փոքրաթիվ չէ, այլ հակառակը՝ շատ շատերին է հասանելի դառնում՝ ստիպում է նրանց սխալ համեմատություններ անել և սխալ եզրակացությունների հանգել ամենատարաբնույթ հասարակական հարցերի վերաբերյալ: Հ.Գ.1. Որպես այլընտրանք բոլորին խորհուրդ եմ տալիս գիտության և տեխնիկայի զարգացման այս ժամանակաշրջանում օգտվել համացանցի լայն հնարավորություններից և կտրվել հայկական եթերների «դառն իրականությունից»: Հ.Գ.2. Նույնիսկ սերիալիներից կարող եք քաղել օգտակար շատ բաներ, բայց իհարկե ոչ հայկականներից: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/areg.sargsyan.areg/posts/974599615987814 ...

    Կարդալ ավելին
  • Խոսելով կրթական բարեփոխումների անհրաժեշտության մասին, բոլորս էլ հասկանում ենք, որ այդ գործընթացը պետք է իրականացվի ուսանողներին ավելի որակյալ, միջազգային չափորոշիչներին համապատասխան կրթություն (մասնագիտական հմտություններ և ունակություններ) տրամադրելու համար: Այդ ամենի առաջին գրավականն, իհարկե, մայրենի լեզվով գրված և ժամանակակից կրթական չափորոշիչներին համապատասխան մասնագիտական գրականությունն է: Կարող ենք փաստել, որ եթե անգամ կա նմանատիպ գրականություն, ապա այն կազմում է առաջարկվող գրականության առավելագույնը 5-ից 10%-ը, և, բնականաբար, սա չի համապատասխանում Բոլոնյան համակարգով առաջարկվող այն կրթական չափորոշիչներին և մեր պատկերացրած բարձրագույն կրթության ստացման հեռանկարներին, որ իրականում պետք է վաղուց արդեն առաջարկվեր մեր Կրթության և գիտության նախարարության կողմից: Սա, իհարկե, մի կողմից պետության, մասնավորապես ԿԳ նախարարության մեղավորությունն է՝ մասնագիտական գրականության ստեղծման համար ոչ բավարար ֆինանսական ռեսուրսների տրամադրման պատճառով և այս խնդրին մատների արանքով նայելու հետևանքով: Սակայն չենք կարող չարձանագրել նաև պրոֆեսորադասախոսական անձնակազմի կողմից այն անտարբեր վերաբերմունքը, որ նկատվում է սեփական աշխատությունների մշակման և մասնագիտական նյութերի պատրաստման ուղղությամբ ոչինչ չձեռնարկելու արդյունքում: Գուցե սա ևս կարելի է դիտարկել, որպես պետության կողմից անհրաժեշտ խրախուսական միջոցների չկիրառման հետևանք, երբ դասախոսը չի տեսնում որևէ շարժառիթ նման բան նախաձեռնելու համար: Արդյունքում ուսանողներին պարտադրվում է այլալեզու մասնագիտական գրականություն... Հ.Գ. Հարց է առաջանում. արդյո՞ք այն կրթական մակարդակը, որ պատրաստվում է ստանալ ուսանողը, կարող է ապահովվել նման գրականության միջոցով: Արդյո՞ք ուսանողների մեծ մասի առաջադիմությունը ցածր չի լինի՝ օտար լեզվի շատ նրբությունների չտիրապետելու և, հետևաբար, մասնագիտական գիտելիքների ձեռքբերման խնդրի առջև կանգնելու պատճառով: Եվ հետո, արդյո՞ք այդ գրականությունն այն է, ինչ անհրաժեշտ է, օրինակ, մայր բուհում դասավանդելու համար: Նյութի աղբյուր` https://www.facebook.com/areg.sargsyan.areg/posts/940015802779529 ...

    Կարդալ ավելին
  • Ասածս նորություն չէ, իհարկե, սակայն չգիտես ինչու մեր հասարակության հարուստ խավի մոտ պատմության մեջ իրենց անունը հավերժացնելու համար եկեղեցաշինության և դղյակաշինության ավանդույթ է ձևավորվել:Շատ հեռու չգնանք և որպես ասածիս ապացույց շատ օրինակների կարող ենք հանդիպել հենց մեր մայրաքաղաքում: Սա միանշանակորեն խոսում է այն մասին, որ այդ խավի մեծամասնության գիտակցական մակարդակը դեռ շատ է կաղում և ապագայի մասին նրանց պատկերացումները չեն համապատասխանում այն պատկերացումներին, որ այսօր ունի մեր երիտասարդ սերունդը: Քաղաքացիական հասարակությանը եկեղեցիների և դղյակների փոխարեն շատ ավելի մեծ օգուտ կարող են բերել կրթության և գիտության բնագավառում անհրաժեշտ ներդրումները, որոնք ուղղակիորեն կխթանեն երկրում գիտատեխնիկական առաջընթացը և հասարակության համար զարգանալու նոր հնարավորություններ կստեղծեն: Միջազգային փորձը ցույց է տալիս, որ տեխնոլոգիական առաջընթաց գրանցող պետություններում, մասնավորապես այն դեպքում, երբ այդ առաջընթացն ապահովվում է մասնավոր հատվածի կողմից կատարվող համապատասխան ներդրումների շնորհիվ, հասարակության ընդհանուր բարեկեցությունը շատ ավելի բարձր է լինում և, հետևաբար, դա հանգեցնում է քաղաքացիների մտածողության, գիտակցության և, որպես պետության կարևոր գործոն՝ հասարակական, քաղաքական և քաղաքացիական գործընթացներում նրանց ներգրավվածության բարձրացմանը: Այսինքն, երկրում ժողովրդավարական կարգերի ձևավորման համար սա լավ միջոց է հանդիսանում: Հ.Գ. Կարծում եմ, այս ամենը շատ լավ գիտակցում են նաև հենց այդ եկեղեցաշեն հարուստները: Այդ դեպքում հարց է առաջանում՝ մի՞թե պատմության մեջ մեծ անուն թողնելու մոլուցքն ավելի ճիշտ չի լինի իրագործել այս կերպ, քան խաղալ հասարակության հոգևոր արժեքների հետ և կեղծ բարեպաշտություն ցուցաբերել... Նյութի աղբյուր` https://www.facebook.com/areg.sargsyan.areg/posts/937018606412582?from_close_friend=1&notif_t=close_friend_activity ...

    Կարդալ ավելին
  • Մեր հասարակության մեջ արմատացել է այն կարծիքը, որ բոլորը պետք է պարտադիր ստանան բարձրագույն կրթություն և զբաղեցնեն ամենալավ պաշտոնները...Արե Կարծում եմ, սովետական հասարակարգի արգասիքը՝ այն «արժեհամակարգը», որի կրողն են այսօր մեր հասարակության գրեթե բոլոր մեծահասակները՝ շատ ավելի լուրջ խնդիրների առաջ է կանգնեցրել մեզ, քան մենք կարծում ենք: Այդ խնդիրներից մեկն էլ հենց մտածելակերպային անոմալ դրսևորումներն են, որոնց արդյունքում ունենք այն, ինչն անթույլատրելի է ժողովրդավարացման ուղով շարժվող պետության համար: Քաղաքացիական հասարակության առանցքային տարրերից է ընտանիքը, որի միջոցով հիմնական գաղափարական հենքն են ստանում մեր երիտասարդները: Այսինքն, ընտանիքն այն օղակն է, որի միջոցով երիտասարդ սերնդի մոտ ձևավորվում է հասարակության մեջ ապրելու և գործելու (որպես քաղաքացի) հիմնական սկզբունքներն ու մոտեցումները, այդ թվում և քաղաքացիական մտածողությունը: Չեմ կարծում, որ ժողովրդավարական հասարակության համար քաղաքացիական մտածողության դրական ցուցանիշ կարող է լինել այն, ինչն իրականում հակահասարակական է և աբսուրդի ժանրից: Ինչու՞ են մեզ մոտ բոլորը ձգտում համալսարաններ ավարտել. մի՞թե միայն այն բանի համար, որ իրենք էլ ունենան դիպլոմներ, կամ էլ ուղղակի շրջապատում ամոթով չմնալու համա՞ր գուցե: Այս կամ նման այլ արդարացումները հատկապես արմատացած են մեծահասակների մոտ (սկզբունքը մեկն է` «իմ երեխան պարտավո՛ր է բուհ ավարտել») և հենց նրանք էլ այդ մտածողությունը փոխանցելով իրենց երեխաներին` անմիջական վատ ազդեցություն են թողնում նրանց վրա: Արդյունքում ունենում ենք մեր համալսարանների նման ցածր վարկանիշ ունեցող կրթական հաստատություններ, որտեղ ոչ թե դիպլոմ ձեռք բերելու համար, այլ իրոք սովորելու նպատակով ընդունված երիտասարդներն էլ հիասթափվում են ամեն ինչից: Այն դեպքում, երբ նույն այդ «ուսանողները» կարող էին արհեստի այս կամ այն ճյուղում կամ որևէ այլ ոլորտում դառնալ շա՛տ ավելի լավ մասնագետներ, քան այժմ փորձում են դառնալ գիտնականներ, մանկավարժներ, իրավաբաններ և այլն... Վստահ եմ, որ նրանցից շատերը պատրաստ կլինեին դառնալ այլ մասնագետներ, ուղղակի, ծնողների ազդեցության շնորհիվ և նման այլ պատճառներով ընդունվել են այնտեղ, որտեղ չպետք է ընդունվեին... Հ.Գ. Ինձ համար ավելի մեծ հարգանքի են արժանի բոլոր նրանք, ովքեր իրենց ապագայի մասնագիտության ընտրությունը կատարում են գիտակցաբար և իրենց ցանկությամբ, քան նրանք, ովքեր ուրիշների կարծիքի ազդեցության տակ և ուրիշների որոշումներով են դա անում: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/areg.sargsyan.areg/posts/935137179934058 ...

    Կարդալ ավելին

ՖԲՀ

Քաղաքականություն

  • /uploads/photos/rqYJg9mXJRAsdAtc8A61.jpg

    Չթերագնահատելով թշնամական բանակի հնարավորությունը՝ արժե Բաքվի տաքգլուխներին զգուշացնել, որ մարտական կարողությունների գնահատականը որոշվում է խրամատում, այլ ոչ թե բարձրագոչ հայտարարություններով։ Այս մասին Facebook-ի իր էջում գրել է Արցախի ՊԲ մամուլի քարտուղար Սենոր Հասրաթյանը․ «Արցախա-ադրբեջանական հակամարտ զորքերի շփման գծում հակառակորդի կողմից պարբերաբար ձեռնարկվող անհաջող նախահարձակ գործողություններին զուգահեռ ընդգծված ակտիվություն է նկատվում նաև քարոզչական ճակատում: Հատկանշական է, որ այդ գործընթացին ներգրավվում են ոչ միայն հարևան երկրի պետական ու ոչ պետական տեղեկատվաքարոզչական ոլորտի ներկայացուցիչները, այլև շատ հաճախ բանակի ղեկավարությունն ու ենթակա զորամիավորումների հրամանատարները: Ավելին, ծավալվող քարոզչության առանձնահատկությունը կայանում է նրանում, որ վերջիններիս կողմից միտումնավոր կերպով փորձ է արվում շփման գծում նախ՝ պարբերաբար իրենց իսկ սադրած սրացումների մեղքը բարդել հայկական կողմի վրա, իսկ այնուհետև հանրությանը մատուցել, թե ինչպես է այդ ամենին «հերոսաբար» դիմագրավում իրենց «փառավոր» բանակը: Բոլորովին վերջերս ադրբեջանական լրատվամիջոցներից մեկին տված հարցազրույցում զորամիավորման հրամանատար Խագանի Ջաբրայիլովը, նույն ոճով մեղադրանք ներկայացնելով հայկական կողմին, գնաց ավելի հեռուն և ոչ ավել, ոչ պակաս կատարեց հետևյալ ամպագոռգոռ հայտարարությունը. «Բնականաբար, առ այսօր մեր ոխերիմ թշնամին չի կարողացել որևէ անգամ հասնել իր նպատակին: Ադրբեջանական բանակն արդեն այն չէ, ինչ եղել է 25 տարի առաջ…. Ներկա պահին մեր զինանձնակազմի բարոյահոգեբանական ոգին անչափ բարձր է և սպասում է Գերագույն գլխավոր հրամանատարի մարտական հրամանին…»։ Չթերագնահատելով թշնամական բանակի հնարավորությունը, այդուհանդերձ, արժե Բաքվի տաքգլուխներին զգուշացնել, որ մարտական կարողությունների գնահատականը որոշվում է խրամատում, այլ ոչ թե բարձրագոչ հայտարարություններով… Իսկ առ այսօր խրամատում կատարվածը չկրկնվելու համար առնվազն ձեզ պետք է ունենալ հիշողություն և եղածը չգերագնահատելու խոհեմություն: Հակառակ դեպքում, պարո՛ն Ջաբրայիլով, հավանականությունը շատ մեծ է, որ կրկին կարող է հայտնվես նույն այն վիճակում, ինչպիսինն անձամբ քո մաշկի վրա զգացել ես և՛ 1992-94 թվականներին, և՛ դրանից հետո ընկած ժամանակահատվածում»,-ասված է գրառման մեջ:

    Կարդալ ավելին