• Լևոն Դռնոյան
  • ՄԻ ԱՌԱՋԱՐԿ երկրի քաղաքական ղեկավարությանը Մինչև առաջարկը՝ մի դիտարկում: Ամոթ չէ սովորել ուրիշներից: Հիշո՞ւմ եք իսրայելցի կապրալի պատմությունը: Նա գերի էր ընկել արաբներին: Իսրայելը պահանջեց իր կապրալին՝ ինչ-ինչ պայմաններ առաջարկելով: Արաբները մերժեցին: Իսրայելը պատասխանեց պատերազմով՝ խոշորամասշտաբ պատժիչ գործողությամբ: Նորից բանակցեցին: Կապրալը վերադարձավ տուն, նրան փոխանակեցին մի քանի հարյուր պաղեստինցի դատապարտված զինյալների հետ: Մի կողմ դնենք այս պատմության այլևայլ դիտանկյունները: Միայն մեկ դիտանկյուն, որի մեջ դաս կա մեզ համար: Այն է՝ ՄԵԿ ԶԻՆՎՈՐԻ ԿՅԱՆՔԸ Է ԿԱՐՈՂ ՄԻՋԱԶԳԱՅԻՆ-ԻՐԱՎԱԿԱՆ ԳՈՐԾՈՆ ԴԱՌՆԱԼ: Կարելի ԱՅԴՊԻՍԻՆ դարձնել: Եվ լեգիտիմացնել, իրավազոր դարձնել հայկական կողմի ԲՈԼՈՐ քայլերը: Իմ՝ ՀՀ քաղաքացուս առաջարկը. Հայկական կողմը՝ լավագույնս նախապատրաստելով միջազգային հանրությանը, եռանախագահներին և տեղեկացնելով հակառակորդին՝ հայտարարում է.  «Առաջին. Հայկական զինված ուժերը այսինչ ամսվա այսինչ օրն ու ժամին միակողմանիորեն դադարեցնում են հակառակորդի դիրքերի գնդակոծումը և նշանառուների գործողությունները՝ բացառելով զոհերը հակառակորդի կողմից: Երկրորդ.  Եթե հակառակորդը չի ընդունում այս նախաձեռնությունը և շարունակում է ոտնձգությունները, ապա առաջին իսկ զոհի դեպքում ՀՀ-ը ճանաչում է ԼՂՀ-ը: Հայկական զինված ուժերը, միջազգայնորեն լեգիտիմ պայմաններում, իրականացնում են քայլերի ամբողջ համալիրը՝ ՀՀ և ԼՂՀ անվտանգության խնդիրը արմատապես լուծելու համար»: Եթե մենք այսպես պատասխանենք ՄԵԿ ԶՈՀԻ համար, ապա պատմականորեն կպահպանենք հազարավոր կյանքեր: Տարածել: Հասցնել հայկական կողմից գլխավոր բանակցողին: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/levon.drnoyan/posts/10205044789399926 ...

    Կարդալ ավելին
  • Կրթությամբ բժիշկ եմ: Առողջագետ - մարդու և համայնքի: Էս 20-25 տարի փորձել ենք մի հիվանդի բժշկություն անել – մեր երկիրը: Հիվանդը մեզ չի դիմել ու չի խնդրել: Իրեն առողջ է համարել: Ապաշնորհ ենք եղել – ոչ մեր տված ախտորոշումն է ընդունել, ոչ ապաքինման միջոցները: Իրեն չենք մեղադրել: Երբ ծանր հիվանդը իրեն առողջ է համարում, ուրեմն… Իմացել ենք՝ հիվանդ ազգի ապաքինման միակ միջոցը իր բնիկ մշակույթն է և կրթություն-դաստիարակությունը: Բայց մշակած կրթական համակարգը ձեռքներիս է մնացել: Էս մի անգամ էլ փորձեմ: Զինավառ ընկերս չկա, բայց մենակ չեմ: Նախ՝ ախտորոշումը: Հայ ԳԵՆՈՄԸ – գեների գումարը, ունի առողջ միջուկ: Վերջին հազար տարում սրա վրայով սուլթանա-ցարական-բոլշևիկյան սարանչան է անցել: Եվ իր ծնած մութը: Գենոմը զգալիորեն մրկել ու փչացել է: Շատ մուտացիաներ են եղել: Պետական ազգը դարձել է անպետական: Արտաշիսյան ավանդույթը կորսվել է: Վտանգի ու օրհասի ժամին միջուկն արթնանում է, զվարթանում է, ծաղկում է: Հիշեք – Սարդարապատից սկսյալ մինչև էս ապրիլի 2-5-ը: Հայ գենոմը սիրում է Հողը: Ուշքը գնում է… Ելնում ու հաղթում է: Բայց հողից անդին շատ բան կա – Լեզու, Երգ, Աշխատանք, Պատիվ, Պետություն: Ոգի: Էստեղ Հայ Գենոմը թաղկում է: Մուտացիաները ծածկել են կորիզը, գենոմը մոռանում է Պատիվ ու Պետություն: Եվ ընկնում է ցեխերի մեջ: Ցեխից դուրս գալու համար՝ ենթագիտակցորեն պատերազմ է ուզում: Զոհեր է ուզում, որ մի քանի օրով մաքրվի, հերոսանա: Էդ մի քանի օրն անցնում է… Եվ նորից ցեխը կանչում է… Հայ Գենոմը հող հանձնել չի ուզում: Հողի խնդիրը ՀԱՍԿԱՆՈՒՄ Է: Բայց հոգին հանձնում է: Պատիվ ու պետություն հանձնում է: Քանի՛ անգամ, ո՛ր խայտառակությունը հիշեմ: Երեկվանը: Սա է ախտորոշումը: Հայ Գենոմը կարիք ունի բուժման: Հղի կնոջից ու պտղից սկսած՝ մինչև խորին ծերը – ապաքինման մի համակարգ մշակել ու լույս աշխարհ ենք հանել: Վերևում ինքս մեզ՝ երկիրը ապաքինողներիս, ապաշնորհ կոչեցի: Սխալ արեցի: Ինքս մեզ զրպարտեցի: Հիմա վերջնականը ու ճիշտը լսեք: Հայ Գենոմ, սիրում եմ քո միջուկը: Քո երկնած Մշակույթը – պաշտամունքս է: Հայ գենոմ – մուտացիաներով եղծացյալ և թափառյալ՝ պատմության ցեխերի մեջ – քեզ արհամարհում եմ: Դառն ինքնարհամարհանք – ես էլ քո մասն եմ: Դու ծնել ես բազում զավակներ, որոնց հայրը սուլթանա-ցարական-բոլշևիկյան սերմացուն է – արդ՝ եկել է ինքնաճանաչման ժամը: Անողոք նշտար է ձեռքներիս – բացել կուզենք թարախակույտերդ: Հայ Գենոմ: Մոռացել ես պատվել Միտքը: Գիրը: Եվ էլի շատ բան: Եթե սրանց տեր չկանգնես, ապա կկորցնես նաև Հողը: Կլինես թափառական – խավրծիլդ ուրիշն է ուտելու: Բացեմ մեր Պլանը: Գիտակցության նշտարով զարկելու ենք: «Պետություն» անվան տակ թաքնվող հրեշին: «Իշխանություն-ընդդիմություն» կոչվող միացյալ հրեշին, «անհատ» կոչվող հրեշին, էս տողերը կարդացող հրեշին: Եվ ասելու ենք՝ ՀԱՅ ԱԶԳԸ ԱՆՏԵ՞Ր ԵՔ ԿԱՐԾԵԼ: Կա առնվազն 10 մարդ, որ գիտի Ուղին: Անողոք ենք լինելու: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/levon.drnoyan/posts/10204881835606183 ...

    Կարդալ ավելին
  • Էս օրերին ու էս պահին մի միտք խոցոտում ու ցավ է տալիս: Էս ոնց եղա՞վ: Դեմներս ելնում է թյուրք-ասքյարը, մենք նրան ճանաչում ենք, նրա էությանը հասու ենք, ոտքի ենք ելնում… Արիության արևը շողում է մեր ճակատներին: Մեր դեմքերի կնճիռներով հոսում է լույս ու պայքար: Եվ մեր ձեռքերը պրկվում են հաղթանակի համար: Այդպիսի գեղեցիկ մարդիկ որտե՞ղ եք տեսել: Բայց գալիս է խաղաղությունը: Մեր դեմ ելնում է «թյուրք»-միտքը, «թյուրք»-սովորույթը, «թյուրք»-հայը, «թյուրք»-անտարբերությունը, «թյուրք»-ձայնավաճառը, «թյուրք»-դաշնակիցը, «թյուրք»-իշխանավորը… Մենք ինչո՞ւ չենք ճանաչում նրանց: Ինչո՞ւ արիության արևը չի շողում մեր ճակատներին: Ինչո՞ւ մեր դեմքի կնճիռներով հոսում է խոնարհություն ու գրեթե ճորտություն: Մեր ձեռքերը թուլանում են, մեր դեմքերը անգեղանում են: Այս ժամին մեր սրտերը, միակամ ու միաձայն, կարո՞ղ են ընդունել մի ՀՐՈՎԱՐՏԱԿ…  «Հայրենիքը սիրել անողոք ու այրող սիրով: Այնպիսի անողոք սիրով, որի մեջ այրվի ամենայն «թյուրք»-ություն: Որ խաղաղության ժամին արևը շողա մեր ճակատներին: Որ մենք այրենք ամենայն անմաքրություն ու անգեղություն մեր մեջ: Որ մենք նորոգենք մեր պետությունը: Որ մեր մեջ ապրող «թյուրք»-ությունը – ամեն մեկի մեջ՝ իր չափով – վերանա, մեր մեջ ապրող «թյուրք»-լամուկները վերակերտվեն ու ՀԱՅ դառնան»: Այս հրովարտակին դեմ կա՞: Չկա: Դա նշանակում է՝ ԵՐԿԻՐԸ ԿԱՌՈՒՑԵԼ ՈՒ ԿԱՌԱՎԱՐԵԼ այլ կերպ: Քան մինչև այս ծանր հաղթանակի ժամը: Վաղվանից: ՄԻ ՀԵՏԳՐՈՒԹՅՈՒՆ.- նույնիսկ այս ժամին իմ հայկականությունը թույլ չի տալիս ինձ՝ վիրավորել անգամ թշնամուն - «թյուրք» բառը օգտագործեցի փոխաբերական ու հասկանալի իմաստով: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/levon.drnoyan/posts/10204808331888636 ...

    Կարդալ ավելին
  • Դժվար է գրելը: Փակագծեր բացելն ու չբացելը: Որքա՛ն հասկանալի է այս պատերազմի ծագումը: Ալեկոծվում է հայ համայնքը: Մի տեղ սերն է ալիք տալիս: Մի տեղ՝ տագնապը: Արիությունը: Մի տեղ էլ վեր է ելնում դավաճանության փրփուրը: Ա՛խ, դավաճանության մունետիկներ, նորից ուզում եք շեղել մեզ ճշմարիտ ճանաչողությունից: Ո՛նց եք երևում: Սա մեր ազատագրության պատերազմն է: Ազատագրում՝ մեր սխալներից ու պատրանքներից: Ամեն օրը մի դաս է բերելու մեզ, որ պիտի կարդանք: Այսօր դասերն սկսվեցին: Օ՛, դժոխային դասատուներ: Ուղիղ են ձեր տեքստերը: Հայ վերլուծաբաններ, վերլուծելու բան չունեք – ձեր օրը չէ: «Թուրքատյացներ», ձեր օրն էլ չէ: Մենք արդեն սովորել ենք թուրքին հաղթել – ատելը մեր ինչի՞ն է: Էս 25 տարի թուրքին ատեցինք – երբ պետք էր երկիր կառուցել ու զորանալ: Իսկ հիմա հին հարևաններով, իրար կապված հազարամյակների քաղցրությամբ ու վշտերով, ուզում ենք նոր տարածաշրջան ստեղծել: Խաղաղ ու զարգացող ընկերակցություն – մեր բնիկ հայրենիքներով: Դաշն նաև մնացյալ աշխարհի հետ: Բայց եկվորները չեն ուզում գնալ: Իրար լավ են հասկանում: Արյուն են ուզում, շփում են ձեռքները: Նրանց ձեռքերի շփումից զոհվում են մեր մանուկները: Մոտենում է մեծ փակագծերը բացելու ժամը: Դրանից հետո հեշտ է լինելու: Որքան էլ ծանր լինի – հեշտ է լինելու: Եվ հաղթանակ: Հ.Գ. Կարո՞ղ եմ խնդրել ընկերներիս – կարդալ՝ առանց մեկնաբանելու: ԼԵՎՈՆ ԴՌՆՈՅԱՆ 2 ապրիլի 2016թ. Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/levon.drnoyan/posts/10204790271517138?ref=notif¬if_t=close_friend_activity¬if_id=1459619 ...

    Կարդալ ավելին
  • Տոնի առիթով մի քիչ առաջ մի բանաստեղծություն էի դրել՝ «Տաղ ձոնված իմ սիրելուն»- հետո հանեցի: Մի քիչ տխրություն կար: Իմ հերոսուհին հեռու է: Բայց օրն էնքան պայծառ է: Ու էս արևոտ ժամին ուզեցա մի ապրող խորհրդանիշ-կին կերպար տեսնել, որ մաքրում է մեր կյանքը:Բարձրացնում է մեզ: Այդպիսի հայուհիներ շատ կան - մեր մայրերը: Նաև վեհ ու ականավոր հայ կանայք - գիտեք մի քանի անուն: Բայց չնեղանաք: Մի օտարուհու անուն է այրում այս օրերին իմ սիրտը: Մի անընկճելի անուն: Մի մանկորեն բաց ու հերոսական հայացք: Մի անձնվեր, հայրենապաշտ ու ազատաբաղձ սիրտ: Նադեժդա Սավչենկո: Եթե մի վայրկյան քեզ տեսնեի՝ կասեի՝ «Պահպանիր կյանքդ: Չկա մի զոհասեղան, որ բարձր լինի ՔՈ ԿՅԱՆՔԻՑ»: Շնորհավորում եմ տոնդ, Նադեժդա Սավչենկո: Հայաստանի բարձր լեռներից քեզ արև, ազատություն ու հաղթանակ եմ բերում: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/levon.drnoyan/posts/10204592007760668?ref=notif¬if_t=close_friend_activity ...

    Կարդալ ավելին

ՖԲՀ

Քաղաքականություն