Գովազդի համար զանգահարել 099 999 409
  • Արտաշես Փափազյան
  • Եվան հրաժարում է ծառից պոկել խնձորը… Պիեր Բուլի մոտիվներով… Աշխարհն իրար է խառնվել… Սարը մուկ է ծնել… ԱՄՆ ժողովրդավարական համակարգը СБОЙ է տվել: Ամերիկյան ժողովուրդն այս անգամ երկրի քաղաքական իսթեբլիշմենթի հրամցրած «կուտը չի կերելցց, իր առջև «փրթած սրսուռ բազուկը» ճաշակելուց հրաժարվել ու նախագահ է ընտրել մեկին, ում ՈՉ ՄԻ ՏՐԱՄԱԲԱՆՈՒԹՅԱՄԲ չպե՛տք է ընտրեՐ: Է, ինչ կա որ,- կասեք դուք: Ժողովրդավարությունը, դրանով էլ ժողովրդավարություն է, որ մարդիկ կողմնորոշվել ու երկու չարիքից ընտրել են նվազագույնը: Չէ՞ որ ընտրված նախագահ Թրամփի օպոնենտ Հ. Քլինթոնը որակվում էր որպես հրեշ կամ «հոգեբուժական հիվանդանոցի սադիստ բուժքույր»: Կամ ինչ է, նախկինում ընտրված ԱՄՆ նախագահները ինչ որ բանով գերազանցե՞լ են այսօր ժողովրդի քվեն ստացած Թրամփին: Օբաման, թե՞ «սադիստ բուժքույրը», երեք վանկը գերազանցող բառեր արտասանել դժվարացող օրապակաս (ձևակերպումն իրենցն է) Բուշ կրտսերը, թե՞ Մոնիկա Լևինսկու գծով իրեն խայտառակած սաքսաֆոնահար Քլինթոնը Թրամփից ավելի՞ են եղել: Իհարկե Ո՛Չ: Բանն այն է, որ սրանք բոլորը անկախ իրենց կուսակցական պատկանելությունից, իրենց խելքի չափից, իրենց սոցիալական վիճակից ՀԱՄԱԿԱՐԳԻ մարդիկ են եղել: Չնայած աշխարհի հզորագույն երկրի նախագահը լինելուն, սրանք բոլորը ԵՆԹԱԿԱ են եղել ՀԱՄԱԿԱՐԳԻՆ, միշտ արել են այն, ինչ թելադրել է ՀԱՄԱԿԱՐԳԸ: Թրամփի պարագայում տեղի է ունեցել անհավանական մի բան: ՀԱՄԱԿԱՐԳԻ մարդ չլինելով Թրամփն ընտրվել է ԱՄՆ նախագահ: Վտանգը մեծ չէր լինի, եթե նա համաձայնվեր ենթարկվել համակաւգին, կամ գոնե համագործակցել նրա հետ: Սակայն նա հրաժարվում է այդ անել, ավելին, համարձակվում է խիստ քննադատական խոսքեր ուղղել իր երկրի գաղտնի ծառայությունների, պաշտպանական համակարգի, երեսպաշտության մեջ մեղադրում է գլամուրային աստղերին, պարսավում է ՄԱԿ-ին, ՆԱՏՕ-ին, համաշխարհային մեդիամիջոցներին, Եվրոմիությանը մեղադրում է վարած միգրացիոն քաղաքականության համար, հայտարարում է, որ աշխարհը փակուղու հասցրած ֆինանսական կապիտալիզմը ինքը փոխարինելու է արդյունաբերական կապիտալիզմով ու վերականգնելու է N1 արդյունաբերություն ունեցող երկրի ԱՄՆ կորսված փառքը և այլն, և այլն: Թրամփը անուղղակի հայտարարում է, որ գործելու է գոյություն ունեցող աշխարհաքաղաքական ՀԱՄԱԿԱՐԳԻ դեմ: Իրենց արժեքայնությամբ Թրամփի այս հայտարարությունները հավասարազոր են Հին կտակարանի հիմնադրույթային մի դրվագի վերաիմաստավորմանը. Այն է, որ Եվան չլսեր խորամանկ օձին և հրաժարվեր կենաց ծառից պոկել ու ճաշակել խնձորը… Գործողությունների այսպիսի ընթացքը արմատապես կփոխեր Կտակարանի ողջ տրամաբանությունն ու այն կդարձներ անիմաստ, քանզի կվերանար նախնական մեղքի գաղափարն ու դրան հետևող արտաքսումը դրախտից… Նույնն է Թրամփի պարագայում: Եթե նրա մտայնությունները գործողությունների վերածվեն, ապա դա կհանգեցնի աշխարհաքաղաքական գործող մոդելի փլուզմանը: ՀԱՄԱԿԱՐԳԸ դա երբեք թույլ չի տա: Թրանփի համար կա երեք ճանապարհ. • Նա «կկոտրվի» ու կսկսի «համագործակցել» ՀԱՄԱԿԱՐԳԻ հետ, կդառնա իրենց մարդը.  • Հրաժարական կտա ու կհեռանա. • «Արկածի», «հիվանդության» կամ բացահայտ ու ծիսական սպանության զոհ կդառնա, ինչպես պատահել է ՀԱՄԱԿԱՐԳԻՆ դեմ գնացող ԱՄՆ շատ նախագահների հետ. Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/artashes.papazyan/posts/1093976270727808 ...

    Կարդալ ավելին
  • Համահայկական ոչ մի ծրագիր, ոչ մի նախագիծ չի կարող իրականություն դառնալ, քանի դեռ յուրաքանչյուրս և հատկապես այդ ծրագրերի հեղինակներն ու գովերգողներն ունեն այդ ծրագրերն իրենցից զանց անող, իրենց չմասնակցությունը պատճառաբանող, իրենց «նրբացուցիչ դեպք հանցանացները»: Հնդկաստանը չէր անկախանա, եթե Մահաթմա Գանդին իր «ոչ բռնի դիմադրության» գաղափարի տարածման համար ցուպը ձեռքին չշրջեր ողջ Հնդկաստանով, Իսրայել պետությունը չէր կայանա, եթե պետականության ստեղծման գաղափարի ջատագովներն իրենց անձնական օրինակով չխրախուսեին եբրայեցիների դարձը Պաղեստին… Նույնն է նաև մեր «Արի տուն» ծրագրի   պարագայում: Որպեսզի այն համոզիչ, հասկանալի և օրինակելի դառնա արտաքին սփյուռքի մեր եղբայրների և քույրերի համար, այս ծրագրի հեղինակները պիտի սկսեն զբաղվել մարզերից Երևան տեղափոխված մեր հայրենակիցներին իրենց հայրական տները վերադարձնելու, մեր «ներքին սփյուռքը» լուծելու խնդիրներով: Եվ այս գործընթացը նրանք պիտի սկսեն ԻՐԵՆՑԻՑ: Հավատացե՛ք, առանց հեգնանքի եմ ասում... Որքան համոզիչ կլիներ «Արի տունը», եթե Հ. Հակոբյանն առաջինը ինքը վերադառնար իր հայրենի Սարուխանն ու շենացներ, օրինակելի մի համայնք դարձներ այն: Գերագույն արժեք կստանար այդ ծրագիրը, եթե իրենց պետական ծառայություններն ավարտած հանրապետությանս նախագահները, վարչապետերը, մեր բարձրաստիճան զինվորականներն ու քաղաքական գործիչները ազատագրվեին անպայման Երևանում բնակվելու, այնտեղ ապարանքներ կառուցելու այս հիվանդագին մոլուցքից ու վերադառնային իրենց փոքր հայրենիքները, իրենց հայրական տները, շենացնեին ու հզորացնեին մարզերը: Պետությունն իր մայրաքաղաքով չէ, որ պետություն է, այլ իր մարզերով ու գյուղական համայնքներով: Հիշենք Բագրատունյաց թագավորության անկման ու Անիի կործանման պատմությունը: Պատմությունը սովորություն ունի կրկնվելու, եթե նրանից դասեր չեն քաղված: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/artashes.papazyan/posts/1089800674478701 ...

    Կարդալ ավելին
  • Դիվերսիոն խմբերի ներխուժման հետ կապված բազում հարցեր են առաջանում, որոնց պատասխանները պիտի տրվեն անհապաղ… Եթե թշնամու դիվերսիոն խմբերը, այս էլ որերորդ անգամն է, կարողանում են այնքան մոտենալ մեր պաշտպանական դիրքերին, որ մարտական գործողությունները ծավալվում են մեր խրամատներում կամ նրանց մատույցներում, ապա սահմանների պաշտպանության հարցում, կարծում եմ, մենք լուրջ թերացումներ ունենք: Սահմանապահ ուղեկալը, խրամատը, պաշտպանական վերջին բնագիծն են և երեք ամիս ծառայած զինվորի հնարամտության, նրա հերոսության, վերջապես նրա կյանքի գնով կանգնեցված կամ հետ շպրտված թշնամին ոչ թե մեծախոսության, սնապարծության ու պոռոտաբանության առարկա պիտի հանդիսանա, ինչպես որ այսօր է, այլ պիտի ահազանգի երկրի բարձրագույն հրամանատարության անբանության, պաշտպանական համակարգի, բանակի կազմակերպման անմխիթար վիճակի մասին: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/artashes.papazyan/posts/1077911325667636 ...

    Կարդալ ավելին
  • Մեր կյանքն անցնում է ժամանակային կարուսելի տախտակամածին  Հետևելով Էռնստ Կրաուսին  Ահա արդեն 25 տարի է, գուցե դրանից էլ ավելի, ինչ հայի ժամանակը դադարել է սովորականի պես գծայնորեն՝ անցյալից, ներկայով դեպի ապագա ընթանալ, այլ պտտական շարժում է կատարում: Մենք, ազգովի, հայտնվել ենք մի ԺԱՄԱՆԱԿԱՅԻՆ ԿԱՐՈՒՍԵԼԻ տախտակամածին, ուր շարժում կա, սակայն առաջխաղացում չկա, ուր առկա են ընթացքի բոլոր զգացողությունները, սակայն բացակայում է առաջընթացը: Մեր այս իրականության մեջ խառնաբնդորված են ներկան ու անցյալը, իսկ ապագա կոչվածը միայն արտաքնապես, ձևի մեջ ինչ -ինչ փոփոխությունների ենթարկված, սակայն խորքում, էապես ոչ մի նոր բան պարունակող նույն անցյալն է: Մենք ազգովի դժգոհում ենք այսպիսի ընթացքից, ավելին, մշտնջենական այս պտույտը շատերի սրտխառնոցն է առաջացնում, անվերջ կրկնվող պատկերները հոգնեցրել են բոլորին, աշխատավորական զանգվածները փոփոխություններ են ուզում… Մեր այս և մի շարան այլ դժգոհությունները, որոնք ավելի շատ վերգիտակցական, զգացական հարթություններում են ձևավորվում և ժամանակային կարուսելի լեզվաբանությամբ չեն կարող ձևակերպվել, որպես օրենք, արտահայտվում են կարուսելի կարգավարի հրաժարականի պահանջով: 25 տարվա ընթացքում երեք ՛՛կառուսել աշխտցնող՛՛ ենք փոխել, առաջ շարժվելու համար մեզանից հասնող ամեն բան արել ենք՝ կարուսելի փղիկներին նստածներս վազել, նստել ենք այծյամներին, ձիակառքերը փոխարինել ենք ավտոմեքենաներով, կանգնածներս նստել ու նստածներս կանգնել ենք, սակայն կարուսելը սկսել է պտտվել ու ամեն բան վերադարձել է ի շրջանս յուր. ոչինչ չի փոխվել: Մենք չենք էլ փորձում հասկանալ, որ շարժման այսպիսի ընթացքի տրամաբանությունը կարուսել աշխատեցնողներից չի կախված: Կարուսելի կարգավարը զուտ կոճակ սեղմող է, նա, իր շահից ելնելով, ընդամենը հետևում է, որ կարուսելի պտտող մեխանիզմը աշխատի անխափան, ատամնաանիվները ժամանակ առ ժամանակ յուղվեն, հոսանքի ընդհատումներ չլինեն և այլն: Միայն այսքանը: Ինչքանով է նա լավ կատարում իր այս պարտականությունները, այլ խնդիր է և մեր բողոքի առարկային չի առնչվում ընդհանրապես: Խորքային, ենթագիտակցական անբացատրելի, տրամաբանորեն չձևակերպվող չափողականություններում, մեր բողոքը ընթացքի կարուսելային տրամաբանությունն է վերաբերվում…  Մենք ցանկանում ենք, որպեսզի որպես ազգ, որպես հանրություն, որպես անհատներ վերջապես, փոխվի մեր ընթացքի պարադիգման: Մենք ցանկանում ենք ճեղքել այս չարաբաստիկ ժամանակային օղակը և անցնել ժամանակային այլ չափողականության: Սակայն ոչ ոք չի հասկանում, որ այս նպատակին հասնելու համար ներկայումս օգտագործվող գաղափարները, մեխանիզմներն ու գործիքները բանի պետք չեն: Գոյություն ունեցող համակարգերը (կուսակցությունները, հասարակական- քաղաքական կազմակերպությունները, հայրենիքի փրկությամբ տոգորված անհատները, համայն հայության միավորման կոչեր անողները, նոր կազմավորվող ցանցային ստրուկտուրաները) ոչնչի պիտանի չեն, քանզի անխտիր բոլորի մոտ բացակայում են ՆՈՐ ԳԱՂԱՓԱՐՆԵՐԸ, նկատվում է մտածողության իներցիոնությունը: Բոլոր այս կազմավորումների, առանձին անհատների գործունեությունն ուղղված է եղածը բարելավելուն, այն օպտիմալացնելուն, ավելի կատարելագործելուն: Գոյություն ունեցող ցանկացած կազմավորման ցանկացած գործողություն, անգամ եթե այն կատարվում է բացառապես բարիք գործելու նպատակով, հակառակ ազդեցություն է ունենում՝ ավելացնում է համակարգում առկա քաոսի աստիճանը: Կարծում եմ, 25 տարին բավարար ժամանակն է, հասկանալու համար այս ճանապարհի փակուղային լինելը: Բազմիցս կրկնվող ժամանակային միևնույն հատվածում ապրելուց, այս ԺԱՄԱՆԱԿԱՅԻՆ ԿԱՐՈՒՍԵԼԻՑ ազատագրվել ու իրական փոփոխությունների հնարավոր է հասնել միայն կյանքի դրվածքների վերաիմաստավորման միջոցով: Բաժանարար դատողականության վրա հիմնված կյանքի ՛՛հին՛՛ մտածելակերպն այլևս պիտանի չէ մեր առջև ծառացած խնդիրների լուծման համար: Այս մտածելակերպի միջոցով մենք այդպես էլ չկարողացանք հասնել փոխադարձ վստահության, փոխադարձ գնահատման, չեկանք իրական փոխըմբռնման: Այսօրվա մեր մտածելակերպը, որտեղ գերակայում է նյութապաշտությունն ու էգոցենտրիզմը, որտեղ մարդկային գործունեության բոլոր ոլորտներում առաջնայնացված են մարդկանց միմյանցից վանող, նրանց ատոմացնող մարդու եսակենտրոն ընկալումներն ու ցանկասիրությունները, պիտի փոխարինվի մարդկային հարաբերությունները ներդաշնակող, մարդկանց միավորող նոր գաղափարներով: Համաձայն նոր ընկալումների արդարությունը, բարձրագույն բարոյականությունը, մարդկային առաքինությունները ոչ թե լոկ որպես գաղափարներ են ընկալվելու և հասկացվելու, այլ որպես կատարված փաստեր ու կյանքի նորմեր են ճանաչվելու: Մենք պիտի անցնենք մի նոր չափողականության, որտեղ նվազագույնի հասցված կլինի ձևի և բովանդակության, երևույթի և էության միջև գոյություն ունեցող անդունդը: Մեր հետագա ընթացքը մենակ, սակայն ոչ միայնակ անհատների միջոցով պիտի կերտվի: Անհատներ, ովքեր նյութականից չկառչած չափողականությունների տիրույթներում են կառուցելու իրենց դատողությունները: Նրա՛նք է, որ պիտի դառնան ՆՈՐ մտածողության բյուրեղացման կենտրոններ: Ճակատամարտի դաշտը դրսից ներս պիտի տեղափոխվի: Յուրաքանչյուրն ինքը պիտի փոխվի: Մարդն ինքն իրեն պիտի հաղթի:  Սա չափազանց բարդ խնդիր է, քանզի յուրաքանչյուրիցս ինքնուրույնության ու ներքին ազատության չափազանց բարձր աստիճան է պահանջում:  Ես չգիտեմ, թե այս ամենը ինչպե՞ս և ե՞րբ է տեղի ունենալու, սակայն վստահ եմ, որ սա մեր, և ինչու ոչ, համայն մարդկության լինելիության միակ ՈՒՂԻՆ է: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/photo.php?fbid=941303595995077&set=a.168920973233347.34643.100003463372278&t ...

    Կարդալ ավելին
  • Ամեն բան իր Խորհուրդն ունի… Երբ առհամարհվում, մոռացության է մատնվում Խուհուրդը, մնում է միայն սովորույթը, որը ժամանակի ընթացքում քարանալով, սկսում է արտահայտվել իրադարձության բուն ԷՈՒԹՅԱՆ հետ որևէ առնչություն չունեցող ավելի ու ավելի գռեհիկ ձևերով:  Այսպես են մեր բոլոր աշխարհիկ և եկեղեցական տոները… Ամենուր կորսված է ԽՈՐՀՈՒՐԴԸ և մարդիկ էլ, կարծես գործում են միայն բովանդակությունից կտրված ձևի հարթություններում: Ըստ այդմ Նոր Տարին մեզանում վերածվել է խոզի բուդ լափելու մրցակցության, Տիրոջ Ծննդյան կամ Հրաշափառ Հարության տոները՝ ընդամենը ձուկ ու չամիչով փլավ ուտելու ու գինի կոնծելու կոնկուրսների… Նույնն է նաև այսօրվա Վարդավառի կամ Տիրոջ Պայծառակերպության պարագայում: Այն Հայ Եկեղեցու այն տաղավար տոներից է, որտեղ միահյուսված են մեր հին և նոր աստվածներն ու հավատամքները, որից ընդամենը մնացել է մարդկանց վրա ջուր ցողելու սովորույթը: Այդ սովորույթն էլ հասել է գռեհկության այնպիսի աստիճանների, որ հատկապես աղջիկներն առանց իրենց կամքին հակառակ ոտքից գլուխ նվաստացուցիչ ՛՛ջրացողման՛՛ այդ օրը որևէ տեղ գնալ չեն կարող:  Նայելով մեր փողոցներում ու բակերում տեղի ունեցող ՛՛մարտական գործողություններն՛՛, վստահաբար կարող եմ ասել, որ ա՛յս ձևի մեջ, տոնը որևէ աղերս չունի ո՛չ հեթանոսական Վարդավառի և ո՛չ էլ քրիստոնեական Պայծառակերպության հետ: Այն, իր ագրեսիվ լիցքով, ամեն մարդկային բնույթին հակառակվող արտահայտումներով, ավելի նախամարդու կամ կռապաշտական ժամանակներին հատուկ, ջրի հետ կապված ինչ որ բարբարոսական արարողություն է հիշեցնում:  Սակայն գռեհկության ներկայիս աստիճանով անգամ այս տոնը դեռ չի հասել իր բարձրակետին: Մեր այս ընթացքը ցույց է տալիս, որ մոտ ժամանակներում, ջրին փոխարինվելու են գալու քարակույտերը, իսկ ծիսակատարության մասնակիցները զինվելու են քարանետ սարքերով… Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/photo.php?fbid=920325538092883&set=a.168920973233347.34643.100003463372278&ty ...

    Կարդալ ավելին
  • Մոնթեի մահվան տարելիցին… Կան մարդիկ, ովքեր իրենց մահկանացուն կնքելուց հետո անգամ, շատ ավելի մեծ ու անգնահատելի ծառայություններ են մատուցում սեփական ազգին ու իրենց չգոյության հետևանքով որբացած հայրենիքին, քան մեզանից շատ-շատերը, ովքեր օրավուր կուրծք են ծեծում և ցցվում են ամենուր՝ որպես հայրենասերներ, իբր ազգի առաջադեմներ ու անշահախնդիր ծառաներ, իրականության մեջ իրենց հոգեկերտվածքով, գործողություններով, պահվածքով, կենսակերպով ու կյանքով վերջապես, ամեն վայրկյան «բռնաբարում» ու արժեզրկում են ՀԱՅ ԱԶԳ գաղափարը: Սրանց նմանները միայն իրենց մարմնավոր բարեկեցության, զվարճանքների ու անսպառ ուրախությունների, և (կամ) իբր բարեգործություններ անելով, սուտ եկեղեցիներ կառուցելով, իրենց մասին ՛՛վառ՛՛ հիշատակ թողնելու, իրենց անձերը փառավորելու մասին են երազում: Ահա այդպիսիների մասին է ասված` «Իր անձիցը խոսողը, իր անձի փառքն է որոնում, բայց նա որ իրեն ուղարկողի փառքն է որոնում, նա է ճշմարիտ եւ անիրաւութիւն չկայ նորանում» (Յովհաննես 7-18): Մոնթե Մելքոնյանը, հենց այն ճշմարիտ, իր անձի համար այս աշխարհում որևէ բան չփնտրող նվիրյալներից է, ով սուսուփուս, առանց ավելորդ դատարկաբանությունների և կեղծ հայրենասիրական գոռում-գոչյունների արել և հավատացեք՝ նույն եռանդով շարունակում է անել իր կյանքի գործը` իր ծառայություններն այսօր էլ անմնացորդ մատուցելով իր ազգին, համայն հայությանը: Այսօր, և դրա վառ ապացույցը քառօրյա պատերազմում մեր երեխաների հերոսություններն են, հետևելով նրա օրինակին, մեր երեխաները, շատերը, գուցե ենթագիտակցորեն, ջանում են Մոնթեի դավանած արժեքային համակարգում գտնվել, մաքրության ու ազնվության, արդարության ու արժանապատվության հորիզոններում մաքառել, վերջապես Մոնթեավարի ապրել, և հարկ եղած դեպքում Հայրենիքի, իրենց Ազգի համար, Մոնթեի օրինակով, առանց վարանելու տալ իրենց կյանքը: Իր կենդանության օրոք, արդեն կյանքի համար իր ընտրած ուղենիշներով, իր ապրելաձևով, իր Ազգի և Հայրենիքի հնազանդ ծառան լինելու նվիրումով Մոնթեն լրացրել է ազգընտիր ԵՐԱՆԵԼԻՆԵՐԻ շարքը: Երկար կյանք քո նվիրական երազանքներին, ՄԵԾ ՀԱՅ: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/artashes.papazyan/posts/908139822644788 ...

    Կարդալ ավելին
  • Ով անմեղ է լիքը սիրով Ու հավատով անսասան, Ով նայում է վառ հույսերով Դեպի Հայոց ապագան,- Նա կըտեսնի էն մըշտավառ Ջահը կախված երկընքից… Սարդարապատի զանգերն ու Թումանյանական ՛՛Լուսավորչի կանթեղը՛՛ մեկ գործ են անում: Նրանք միասին, կարծես, Հայության պահապան հրեշտակները լինեն: Սարդարապատի զանգերը միշտ ազդարարում են մեր ինքնությանը սպառնացող օրհասական վտանգների մասին, իսկ ՛՛Լուսավորչի կանթեղը՛՛ մշտապես ցույց է տալիս մեր փրկության միակ ճշմարիտ ՈՒՂԻՆ: Սարդարապատի զանգերն այսօր էլ իրենց ողջ ուժգնությամբ «մահ-պատերազմի օրհասն» են ազդարարում… Նրանք գիշերուզօր ահազանգում են մեր ինքնությանը սպառնացող վտանգների մասին, կոչնակ են հնչեցնում միաբանվելու և համընդհանուր դեգրադացման բերող նյութատենչության այս ճահճից խույս տալով ազգովի դարձի գալու, փրկվելու մասին: Սակայն ափսոս որ սակավաթիվ են «լիքը սրտով ու անսասան հավատով անմեղները…» Ոչ ոք այլևս չի լսում զանգերի ձայնը և չի տեսնում ՛՛Լուսավորչի Կանթեղի՛՛ ԼՈՒՅՍԸ… Ամայանում է մեր երկիրը… Ճիշտ մեր մասին է. «Գնա՛ եւ յայտնի՛ր այդ ժողովրդին. «Լսելով պիտի լսէք, բայց չիմանաք,տեսնելով պիտի տեսնէք, բայց չճանաչէք». քանզի այդ ժողովրդի սիրտը կարծրացել է, ծանր են լսում իրենց ականջներով, իրենց աչքերն էլ փակել են, որպէսզի չլինի թէ երբեւէ աչքերով տեսնեն ու ականջներով լսեն, սրտով իմանան ու դարձի գան…»։ Եւ ես ասացի. «Մինչեւ ե՞րբ, Տէ՛ր»։ Իսկ նա պատասխանեց. «Մինչեւ որ քաղաքներն աւերուեն բնակիչ չլինելու եւ տները՝ մարդ չլինելու պատճառով, եւ այդ երկիրը մնայ ամայի»։ Եսայի 6:9-11 Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/artashes.papazyan/posts/898522933606477 ...

    Կարդալ ավելին
  • Այսօր աշխարհը խորը ճգնաժամի մեջ է, ինչը մարդկության հազարամյակների ընթացքում ձեռք բերված առաքինությունների ոչնչացման, ժամանակակից մարդու բարքերի անկման հետևանք է, նրա գերազանցապես նյութապաշտ հոգեբանությամբ ձևավորված սպառողական քաղաքակրթության ճգնաժամն է: Այն արտահայտվում է մարդկային գործունեության բոլոր ոլորտներում և դրսևորվում է իր հոգևոր-բարոյական, մշակութային, գաղափարա- քաղաքական, տնտեսական բնութագրերով: Այն տվյալ քաղաքակրթության մոտալուտ վախճանի մասին է գուժում, մարդկությանը` այլ արժեքային համակարգի, բոլորովին այլ հոգեվիճակի, կյանքի նկատմամբ այլ, առավել մտածված և խելամիտ մոտեցումների, վերջապես բոլորովին այլ կացութաձևի անցնելու անհրաժեշտության մասին է ահազանգում: Շատ շուտով, հավանաբար այսօր էլ մարդկանց մոտ, գուցե դեռ միայն ենթագիտակցության մակարդակներում, սկսում է ձևավորվել այլ, եղածից էապես տարբերվող, բոլորովին նոր ապագայի պատկերը, որտեղ ամեն բան իրենց ճշմարիտ, Արարչի կողմից հաստատված կարգին է դարձած, որտեղ ՛՛զուգակցված են օրինապահությունը `սիրո, արդարադատությունը` գթասրտության, հարստությունը` ողորմության, ուժը` աջակցության, կարողությունը` սպասավորության հետ՛՛ (Գարեգին Բ), որտեղ մարդու նյութական բարեկեցությունը, ունեցվածքը ստորադասված են հոգևորին և ընդամենը միջոց են, այլ ոչ ինչպես այսօր` գերագույն նպատակ: Ահա այսպիսի հոգեվիճակի անցման արդյունքում է, որ մարդկանց մի մասը կսկսի ապրել համաձայն այդ նոր տեսլականի, որոնց օրինակով հասարակության սպասումները ավելի ու ավելի շոշափելի ու տեսանելի կդառնան: Եվ ահա այդ ժամանակ տեղի կունենա նոր, հասարակության կողմից երկար սպասված, նրա համար շատ հասկանալի, շատ հոգեհարազատ գաղափարների հաղթանակը, էապես կփոխվի արժեքային համակարգը, այլ շեշտադրումներ կստանան մարդկանց մոտեցումները իրար, ընտանեկան հարաբերությունների, շրջապատող միջավայրի, տնտեսության զարգացումների նպատակայնության, պետության, աշխարհի, ամեն, ամեն ինչի նկատմամբ, իսկ հինը դեն կնետվի, կվերջանա-կգնա: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/artashes.papazyan/posts/894426354016135 ...

    Կարդալ ավելին
  • Դեռ գորբաչովյան ժամանակներից, Ղարաբաղա-ադրբեջանական հակամարտության լուծման հիմքում դրվեց ՛՛հաղթողներ և պարտվողներ չպետք է լինեն՛՛ թեզը և քանի որ այն ձեռնտու է բոլորին, ուժի մեջ է նաև այժմ: Ի տարբերություն ադրբեջանի, մեր դիվանագիտությունը, թերևս, չի ըմբռնել այս թեզի խորքային նշանակությունը: Մենք ինչպես միշտ, արդարություն ենք որոնում և այդ տրամաբանության համաձայն, հարցով զբաղվող միջազգային կառույցներից սպասում ենք, որ նրանք հասցեական գնահատականներ կտան և իրերն իրենց անուններով կկոչեն: Մենք սպասում ենք, որ սրանք կբացահայտեն, ո՞վ է արդար և ո՞վ մեղավոր, կհաստատեն, Ղարաբաղի ադրբեջանի կազմում լինելու անհնարինությունն ու կճանաչեն նրա անկախություն: Սակայն ամեն բան պարզից էլ պարզ է. Խոշոր տերություններից ոչ մեկին ձեռնտու չէ այս հակամարտության արդարացի լուծումը, և հակառակը, այս ոչ պատերազմ, ոչ խաղաղություն վիճակը ձեռնտու է բոլորին: Այս տեսակետից էլ գտնվել է հաղթողների և պարտվողների գոյության բացառման թեզը, որը պահանջում է, որ գործի ճշմարտության բացահայտման հակառակ տրամաբանությունը: Ըստ այդ տրամաբանության, անհրաժեշտ է հավասարության նշան դնել կողմերի միջև և խուսափել հասցեական գնահատականներ տալուց: Հավատացած եղեք, բոլորը գիտեն, թե ինչ է կատարվում: Բոլորը գիտեն, ո՞վ է հարձակվում, և ո՞վ պաշտպանվում, ո՞վ է գլուխ կտրում և ով ԳԵՆԵՏԻԿՈՐԵՆ այդ անել չի կարող, ո՞վ և ի՞նչ նպատակով է սեփական ժողովրդին խոջալույում կոտորել ու մեռելներին ծանակել և այլն, և այլն: Այդ ամենը պարզելու համար որևէ հետաքննության անցկացման կարիքը չկա: Մինսկի խումբը, մեր ՛՛անհասկացող՛՛ դիվանագետներին ու պետության ղեկավարներին արդեն բաց տեքստով է ասում, որ իրենք գնահատականներ տալու իրավասություն չունեն, ինչը նշանակում է, որ իրենք խնդրի լուծման համար չեն նախատեսված, ա՛յլ նպատակի են ծառայում: Ահա այս երկու օրն էլ Հարավային Կովկասի և Վրաստանի ճգնաժամի հարցերով ԵՄ Հատուկ ներկայացուցիչ Հերբերտ Զալբերին էլ եկավ, ու նույն բանը հաստատեց: «Մենք մեղադրանքներ ենք ստանում մի քանի կողմերից: Մեզ համար, որպես Եվրոպական Միության ներկայացուցիչներ, ինչպես և այլ միջազգային կազմակերպությունների համար բարդ է գնահատական տալ իրավիճակին: Մի բան պարզ է՝ մենք դատապարտում ենք տեղի ունեցած բոլոր վայրագությունները: Մենք կցանկանայինք, որ դրանք հետաքննելու հնարավորություններ ընձեռվեին` մեղավորներին պատժելու համար»,-հայտարարեց Հերբերտ Զալբերին։ Լավ, մեկը չկա, սրանց ասի: Արա, մեծ մարդիկ եք, պետություններ եք ներկայացնում… Արա լավ, բա դուք չեք ամաչում: Արա ձեռքներդ ո՞վ ա բռնել, որ 20-25 տարի ՛՛դեպքերը հետաքննելու հնարավորությունների ընձեռնմանն՛՛ եք սպասում: Արա ընձեռնեիք: Եթե ՛՛մեղավորներին պատժելու համար՛՛ դա է պակասում՝ ընձեռնեք: Արա, բա դուք գետինը չեք մտնում: Բացահայտ սուտ եք խոսում: Ամոթ է, ամոթ, մեծ մարդիկ եք, ու ձեզ էշի տեղ եք դնում... Նյութի աղբյուր` https://www.facebook.com/artashes.papazyan/posts/890386291086808?from_close_friend=1&ref=notif&notif_t=close_friend_activity&notif_id=1463035355073525 ...

    Կարդալ ավելին
  • Վերջին տարիներին ռուսները մեծ աղմուկ են բարձրացնում արևելաեվրոպական երկրներում ֆաշիզմի դեմ հաղթանակում իրենց ունեցած դերին առնչվող հուշարձանների պղծման կապակցությամբ: Ռուսները շատ են խոսում նաև Հայրենական Մեծ Պատերազմի պատմության սրբագրման, այդ պատերազմում այս կամ այն պետության կամ ժողովրդի ունեցած դերի անհարկի ուռճացման անթույլատրելիության մասին:  Արդարությունն իրենց պետության գլխավոր հավատամք հայտարարած ռուսները, մեծ սթրես են ապրում, երբ իրենց դերն ուռճացնում են արևմուտքցիները և բոլորովին անտարբեր են, երբ նույն բանն, ավելի մեծ չափերով, արել և անում են իրենց ՛՛ստրատեգիական գործընկերները՛՛՝ ադրբեջանը, ղազախները, կիրգիզները, տաջիկները: Այսինքն, ինչպես ասում են, ՛՛սրանք իհարկե շանոդիներ են, սակայն ՛՛մեր՛՛ շանորդիներն են՛՛ և նրանց կարելի է: Ու արդյունքում ստացվում է, ու սրանք ու մենք, Հայերս, Հայրենական Մեծ Պատերազմում հավասար դերակատարում ենք ունեցել, նույն լուման ենք ներդրել: Պատերազմի մասնակից յուրաքանչյուր ժողովուրդ, իհարկե, իրավունք ունի խոսել պատերազմում իր սխրանքների ու տարած հաղթանակների, իր հերոսների մասին, սակայն ՄԻԱՅՆ ԻՐ ՈՒՆԵՑԱԾ ՆԵՐԴՐՄԱՆ ՉԱՓՈՎ և ոչ ավելի: Այստեղ բարոյականության խնդիր կա, և հետին թվով ամեն մեկի «սեփական հերոսական պատմության կերտման» փորձերն, իհարկե, անթույլատրելի են:  Ճշմարտությունը ծնվում է համեմատության մեջ: Ուրեմն փորձենք մեզ համեմատել մնացածի հետ: Յուրաքանչյուր պատերազմ ունի իր չոր վիճակագրությունը, և անգամ պատերազմից 71 կամ 571 տարի անց էլ այդ վիճակագրությունն է որոշելու, թե ով ինչ արժե, և ով ինչ չափով իրավունք ունի խոսել պատերազմում ունեցած իր դերի մասին:Այդ չոր վիճակագրությունն է որոշում, թե ով է ազնիվ, և ով՝ կեղծարար, ով է արդար, և ով՝ մեղավոր, ով է արժանի փառաբանման, և ով պարսավանքի, անգամ դատաստանի: Հակիրճ անդրադառնամ այդ վիճակագրությանը: Հայերս ԽՍՀՄ հերոսների բացարձակ թվով (ունեցել ենք 108 հերոս, որոնցից երկուսը՝ կրկնակի) պատերազմի մասնակիցների մեջ հինգերորդն ենք, իսկ բնակչության թվի համապատասխանությամբ, ռուսներից, ուկրաինացիներից և բելոռուսներից հետո չորրորդը: Այն ժամանակվա բնակչության թվաքանակով (հայեր- 2.152.860) 19.000 հային ընկնում է 1 հերոս: Համեմատության համար. Վրացիները ունեն 90 հերոս, այսինքն, 24900 բնակչին 1 հերոս, ղազախ՝ համապատասխանաբար 96, 32300, ուզբեկ՝ 67, 72300, ղրղզ՝ 12, 73700, տաջիկ՝ 15, 82000, Ադրբեջան՝ 43, 52900-ին մեկ հերոս, Ղարաբաղ՝ 24 հերոս, այսինքն 6000 ղարաբաղցուն ընկնում է 1 ԽՍՀՄ հերոս: Այս վիճակագրությունից երևում է, որ գոնե հարավկովկասյան և առավել ևս միջինասիական տարածաշրջանների ժողովուրդների մեջ պատերազմական սխրանքներից ու հաղթանակներից ավելի շատ մե՛նք իրավունք ունենք խոսելու կամ ավելի ճիշտ, եթե մենք խոսում ենք, ապա մնացածը համեստորեն պիտի լռեն: Իրականում ունենք ճիշտ հակառակ պատկերը: Մեզանից ավելի, Հաղթանակից խոսում են ադրբեջանը, ղազախները, տաջիկներն ու ղրղզները: Սակայն գուցե կա մեկ այլ չափորոշիչ… Գուցե պատերազմին մասնակցած իրենց բարձրագույն զորահրամանատարների քանակն է նրանց թույլ տալիս այսպես բարձրաձայն խոսել պատերազմում իրենց ունեցած դերի մասին: Ի վերջո, գեներալներն են թրծում հաղթանակները: 1941-1945թթ.. Հայրենական Մեծ Պատերազմի մասնակից հայ մարշալ, գեներալ, ծովակալների ընդհանուր թիվը, ում այդ կոչումները շնորհվել են պատերազմի կամ հետպատերազմյան տարիներին, կազմում է 162, որոնց թվում 4 մարշալ, 1 ծովակալ, 9 փոխծովակալ: Նրանցից 68-ը այդ կոչումները ստացել են կա՛մ պատերազմից առաջ, կա՛մ պատերազմի տարիներին:  Ադրբեջանի տարածքից պատերազմին մասնակցած երկու գեներալ կա՝ Ազի Ասլանովը և Մահմուդ Աբիլովը: Այս մարդիկ, իսկապես, արի հրամանատարներ են եղել, սակայն նրանք այնքան են ադրբեջանցի որքան, ասենք պարսիկ բանաստեղծ Նիզամին: Ազի Ասլանովն ազգությամբ թալիշ է, իսկ Աբիլովը՝ լեզգին: Բայց լավ, թող ադրբեջանցի կոչվեն: Համեմատելու բան չէ. 162:2.  Վիճակն ավելի ծանր է միջինասիական հանրապետություններում: Ողջ տարածաշրջանում կա պատերազմի մասնակից ընդամենը մեկ գեներալ մայոր՝ Սաբիր Ռահիմովը, ով, լինելով էթնիկ ղազախ, ծնվել է Տաշքենդում: Սաբիր Ռահիմովի անունով է՛լ պողոտաներ, է՛լ մետրոյի կայարաններ, է՛լ արձաններ… Մինչև որ նրա պատճառով այս երկու երկրների ղեկավարները չգժտվեցին: Ղազախներն «ապացուցեցին» նրա ղազախ լինելը, և Ուզբեկստանի նախագահ Քարիմովը իր երկրի պատմությունից սրբեց Ռահիմովի հետ կապված ամեն մի հուշ… Ղազախների պահով ես մի փոքր գույները խտացրեցի: Ղազախները Ռահիմովից բացի ունեն ևս մեկ գեներալ՝ Սաղադաթ Նուրմաղամբեկովը, ով սակայն պատերազմն ավարտել է զուտ մայորի կոչումով: Վերջ: Հիմա ասեք՝ ինչը ինչի հետ համեմատենք… 162 հայ գեներալը երկու «ադրբեջանցի» ու ողջ միջինասիական տարածաշրջանից մի ղազախի հե՞տ համեմատենք: Այստեղ են ասում. ՛՛Համեմատում եք, որ ի՞նչ անեք՛՛: Հիմա, եթե խոսվում է պատերազմում սովետական ժողովրդի տարած հաղթանակի մասին, առանց նշելու այդ հաղթանակում յուրաքանչյուրի ունեցած դերի մասին, ես կհամարեմ, որ հայությանն ուզում են վիրավորել… Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/artashes.papazyan/posts/888056324653138 ...

    Կարդալ ավելին

ՖԲՀ

Քաղաքականություն

  • /uploads/photos/dOubOTkTUuj2U2oDKPJU.jpg

    Ազգային վիճակագրական ծառայության հրապարակած տվյալներից կարող ենք տեղեկանալ, որ 2017 թվականի հունվարին Հայաստանում արձանագրվել է 6,5 տոկոս տնտեսական ակտիվություն: Բնականաբար, հիմնվել մեկ ամսվա տվյալների վրա սխալ կլինի, սակայն ուսումնասիրելով մի շարք այլ գործոններ ևս՝ կարող ենք փաստել, որ այս տարի տնտեսության «կազդուրման» հավանականությունը բավականին բարձր է: Ինչ վերաբերում է պղնձի միջազգային գներին, ապա դրանք ներկայումս հատել են 6 հազար դոլարի սահմանագիծը և անհամեմատ բարձր են նախորդ տարվա ցուցանիշներից, ինչը շատ կարևոր է Հայաստանի՝ որպես այդ տեսակ գունավոր մետաղը արտահանող երկրի համար: Հիշեցնենք, որ նախորդ տարիներին Հայաստանը ստիպված էր ավելացնել գունավոր մետաղների արդյունահանման ծավալները՝ ֆինանսական մեծ հոսքերի կորուստ չունենալու և նախկին ցուցանիշների բալանսը պահելու համար: Դրական միտում է առկա նաև արտահանման ոլորտում: Պատճառներից մեկն այն է, որ բացասական միտումները ՌԴ շուկայից նվազել են: Ինչ վերաբերում է ներքին շուկային, ապա այստեղ պետության կողմից տնտեսական գործունեության պայմանների բարելաման, գործարար միջավայրի ակտիվացման, բիզնես-ծրագրերի կենսագործման ուղղությամբ ձեռնարկած քայլերը ևս կարող են զարգացնել տնտեսությունը: Հստակ կանխատեսում անելը շատ բարդ է, բայց այն, որ այս տարվա համար նախատեսած մի քանի հարյուր միլիոն դոլար բյուջե պարունակող ծրագրերը ազդեցություն կունենան տնտեսության վրա, դա փաստ է: Ոչ պակաս կարևոր է բանկային համակարգի բարեփոխումները, որոնք ուղղակիորեն կարող են ազդել տնտեսվարողներին ներդրումային քաղաքականության վրա: Ավելի բարենպաստ պայմաններով վարկավորումը կարող է «ստիպել» ներդրողներին ավելացնել իրենց կապիտալը բիզնես միջավայրում: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=179353035891311&id=100014498460492

    Կարդալ ավելին