• Արթուր Եղիազարյան
  • Լևոն Հայրապետյանի մասին հիմա գրում եմ, քանի որ, չասեմ բախտ եմ ունեցել, բայց կասեմ, որ անկախ այն հանգամանքից, որ ծանոթությունը սկսել է տարաձայնությամբ՝ պատիվ եմ ունեցել անձամբ ճանաչել, շփվել: Չեմ ներկայացնի կենսագրական կյանքի ողջ ճանապարհը, արված բոլոր հայտնի և անհայտ աշխատանքները, քանի որ ՖԲ-ում բազմաթիվ նման գրառումներ տեսա: Բայց կարդալով նաև տարատեսակ գրառումներ նրա դրական կամ բացասական անձ լինելու մասին՝ կանդրադառնամ միայն մի կողմին:  Ինձ համար գլխավորը խոսքը չէ, այլ գործը: Չգիտեմ ու չեմ ուզում ընկղմվել նրա ռուսաստանյան գործունեության մեջ, հեռու էր, մեզ հետ ուղղակիորեն չառնչվող: Ինձ գրավող էր նրա անմնացորդ նվիրումն իր բնօրրանին՝ Արցախին ու նրա մի գողտրիկ անկյանը՝ Խաչենի ձորակին: Դեռևս պատանեկան տարիներից ուսման մեկնելով ու մշտական բնակություն հաստատելով Ռուսաստանում, նա մնաց իր երկրի կատարյալ նվիրական զավակը: Երբ ԽՍՀՄ փլուզումից հետո ՌԴ-ում սկսեց զբաղվել հայտնի-անհայտ բիզնեսով (էական չէ), նա հայացքն ուղղեց դեպի իր ծննդավայր ձորակը՝ Վանք, Ծմակահող, Շահմասուր, Գառնաքար, Թբլղու, Քոլատակ, Առաջաձոր գյուղերով, Արցախի երբեմնի կաթողիկոսանիստ Գանձասարով ու Խաչենի մելիքության անվանատու Խաչեն գետով: Բացարձակապես ԴՐՍՈՒՄ՝ ՀԱՅՐԵՆԻՔԻՑ ՀԵՌՈՒ ստեղծած իր կապիտալի մի մասն ուղղորդեց ձորակի զարգացմանը, հիմնականում անհատույց կամ ավելի քիչ՝ ինքնարժեքը փակող աշխատանքներին, որոնց եկամուտն անգամ անվերադարձ ծախսում էր նույն ձորակում: Ստեղծեց 2 ինքնատիպ հյուրանոցներ («Տիտանիկ» նավի նմանությամբ և «Ծովին քար»՝ իր մանկության նույնանուն՝ Խաչեն գետի լողափի մոտ՝ հայտնի «Ժայռայուծ»-ով, որի մոտ ամեն Արցախ այցելող ուզում է անպայման նկարվել)՝ ձորակ այցելողների հոսքը մեծացնելու համար: Հիմնեց որակյալ կահույքի փայտամշակման արտադրամաս: Բացեց կենդանաբանական հարուստ այգի: Խաչեն գետի տարբեր հատվածներում սկսել էր հիմնել թիավարության և ձկնորսության տեղամասեր, այդ նպատակով 5 տարով արգելվեց կարմրախայտի որսը, որով՝ գետը հարստացավ բարձրարժեք ձկնեղենով: Բուծում էր բարձրարժեք ձիեր ու ցանկանում էր սելեկցիայի ճանապարհով վերականգնել և բնության մեջ ազատ բնակեցնել Արցախի երբեմնի հպարտություն հանդիսացած հայտնի «Արցախյան նժույգ» ցեղատեսակը, որը աշխարհահռչակ արաբական նժույգի նախնին էր: Վանքում հիմնեց նմանատիպը չունեցող բարձրակարգ դպրոց, որին անգամ արևմտյան ու ամերիկյան դպրոցները կնախանձեին: Վերականգնեց ու նորացրեց Գանձասարի պարիսպը, որը չնայած շատերի կողմից պարսավանքի արժանացավ՝ հնությունը նորացնելու համար, բայց նա իր երկիրը թանգարան չէր դիտում բաց երկնքի տակ, այլ՝ եռացող ու ապագայատենչ կյանքով լի: Մի օր հենց այդպես էլ ասաց. «Գանձասարը տարբեր դարերում վերանորոգվել է, փոխվել, թարմացել ու լավացել, որ հասել է մեր դարերը, ես էլ ուզում եմ, որ 1000 տարի անց այցելողն էլ կանգուն ու գեղեցիկ տեսնի»:  Բարեկարգեց ձորակի ու ձորակի մեջ մտնող գյուղերի ճանապարհները: Չէ, չբարեկարգեց. ավելի շուտ նոր ճանապահներ դարձրեց՝ առանց կարկատանների: Այդ ճանապարհները սպասարկող մեքենաներ բերեց՝ ամեն օր մաքրելու ու լվալու համար: Նման բան այլ տեղ երբևէ չեմ տեսել ու չէի լսել անգամ: Ողջ ձորակն ապահովեց աշխատատեղերով՝ կանխելով արտագաղթը: Կազմակերպեց Արցախյան Մեծ Հարսանիքը՝ կարծեմ 784 երիտասարդ զույգի համար: Այնուհետև՝ շահագրգռելով խթանեց, որ այդ նորաստեղծ ընտանիքները արագ ու շատ զավակներ ծնեն, դրանով 1 տարվա ընթացքում Արցախի բնակչությունն ավելացնելով ու ժողովրդագրական պատկերը բարելավելով: Չգիտեմ, արագ գրելով՝ այսդ պահին ինչ հիշեցի՝ դրա մասին գրեցի: Բայց իր գործերն ավելի ու ավելի շատ են հայրենի երկրում: Շատ բան կարող էի ասել, բայց այսքանով սահմանափակեմ խոսք ու մտրումս: Ինքը գնաց: Բայց վստահ եմ, որ իր գործերն իրեն հավերժ ողջ կպահեն ազգի պատմության մեջ: Որքա՜ն Խաչենի ձորակի պես ձորակներ կան, որտեղից դուրս են եկել բազում մեծահարուստներ: Ու եթե յուրաքանչյուրն այդքան գուրգուրանքով վերաբերեր իր ծննդավայրին ... Որքա՜ն, անգամ իրենից ավելի մեծահարուստներ ունենք օտար եզերքներում, որոնց անգամ դրսում արված գործերն անհետանալու են ժամանակի մեջ՝ ինչպես պատմությունն է ցույց տալիս: Բայց հայրենակենտրոն Լևոն Հայրապետյանի գործերը ոչ միայն կապրեն, այլ հենց կյանք տալ կշարունակեն Հայրենիքում ... Հիշատակդ թող հավերժ ապրի, Մեծ Հայորդի: Հանգչիր խաղաղությամբ: Դու անկասկած գնահատված ես: Ինձ համար այլ կարծիք չկա ... Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10214912089103789&set=a.1941433303573.115937.1474663336&type=3&theater ...

    Կարդալ ավելին
  • Ֆեյսբուքը հայերեն թարգմանվում է «դիմագիրք, դիմատետր», այսինքն՝ ԴԵՄՔ ունեցող մարդկանց տիրույթ: Տարբեր օգտատերերի մոտ գրառումների մեկնաբանությունների դաշտում պարբերաբար տեսնում ես ծպտյալ մարդուկների: Երբ մարդիկ իրենց անուն-ազգանունով ու իրական նկարով չեն հանդես գալիս, անիմաստ է նրանց հետ շփվելը: Ու հետաքրքիրն այն է, որ որքան անդեմ ու վախկոտ են, որքան լավ են իրենց քողարկում, այնքան ավելի ուլտրա-«հեղափոխական» են, «համարձակ ու քաջարի» այս տիրույթում, նաև՝ կեղտաբերան: Վստահ եմ, որ իրական կյանքում անտեր, գզգզված ու վախահայաց մարդափիսիկներ են:  Թարգեք այդ պիծի-միծի բաները, դուրս եկեք դիմակի միջից ու մարդավարի շփվեք իրական ու դեմք ունեցող անձանց հետ: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/arthur.yeghiazaryan/posts/10214605166310911 ...

    Կարդալ ավելին
  • Շատերը լսել են Երևանի մեջ մտնող «4-րդ գյուղ», «3-րդ գյուղ» թաղերի մասին, բայց հավանաբար չգիտեն, թե ինչու են այդպես կոչվել։ Եվ եթե կան «3-րդ ու 4-րդ գյուղեր», իսկ ու՞ր են «1-ին և 2-րդ գյուղերը»։ 20-րդ դարի 30-ական թվականների վերջին որոշվում է ընդլայնել Երևանի սահմանագիծը։ Երևանից Էջմիածին և Աշտարակ տանող հատվածը հայտնի էր Դալմա անունով։ Այն անջրդի և շատ շոգ կիսանապատային-տափաստանային տարածք էր։ Որոշվում է այդ տարածքով ոռոգման ջրատար անցկացնել և բերքատու այգիներ հիմնել։ Այդ տարածքում նախաձեռնում են հիմնել 4 գյուղեր, որոնք հավաքական կոչվում էին Դալմայի գյուղեր։ Այս գյուղերը բնակեցվեցին գերազանցապես Ապարանի, ինչպես նաև Մարտունու և այլ շրջանների սակավահող գյուղերի բնակիչներից։  Մինչ այդ որոշվել էր Երևանի քաղաքամերձ գյուղերից ստեղծել նոր շրջան։ Շրջանը զբաղվելու էր գյուղատնտեսական մթերքների արտադրութամբ, ինչի արդյունքում նախատեսվում էր, որ հանրապետության մայրաքաղաքի ազգաբնակչությունը կապահովվեր թարմ մրգերով, բանջարեղենով ու կաթնամթերքով։ Շրջանը սկզբում կոչվեց Գյուղական շրջան, իսկ 1940թ-ից՝ Բերիայի անվան շրջան։ Նորաստեղծ շրջանի մեջ մտան Վերին Չարբախ, Ներքին Չարբախ, Ներքին Շենգավիթ, Նոր Կողբ, Նոր Արեշ, Նոր Կյանք, Սովետաշեն, Նոր Սեբաստիա, Նոր Մալաթիա գյուղերը, Երևան քաղաքի Նորք արվարձանը, Հայկոնսերվտրեստի խորհտնտեսությունը, ՀամԿ(բ)Կ 18-րդ համագումարի անվան կոլտնտեսությունը, ներքին գործերի ժողկոմատի և ուղղիչ աշխատանքային գաղութի քաղաքամերձ տնտեսությունները, զոնալային փորձարարական կայանը, ԽՍՀՄ ԳԱ հայկական մասնաճյուղի (ԱրմՖԱՆ) բուսաբանական այգու տարածքը, Ղամարլուի (Արտաշատի) շրջանից` Շորբուլաղ, Կոտայքի շրջանից` Ջրվեժ և Ավան, Զանգիբասարի (Մասիսի) շրջանից` Նորագավիթ գյուղերը: 1939թ. աշնանը շրջանի մեջ մտան նաև նորաստեղծ Առաջին ու Երկրորդ գյուղերը, իսկ 1940թ.` Երրորդ և Չորրորդ գյուղերը: Դալմայի առաջին գյուղը Երևանի ներկայիս առանձնատնային Դավիթաշեն թաղամասն է՝ Դավիթաշեն վարչական շրջանում, 2-րդ գյուղը՝ Անաստասավանը, 3-րդ գյուղը՝ Սիլիկյան թաղամասը (երկուսն էլ ներկայիս Աջափնյակի վարչական շրջանում են), իսկ 4-րդ գյուղը Հաղթանակ թաղամասն է (Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանում): Երևանամերձ Բերիայի անվան շրջանը 50-ականների կեսից՝ Բերիայի գնդակահարվելուց հետո, անվանափոխվեց Շահումյանի շրջանի։ Հետագայում, Երևանի ընդարձակման հետ կապված, քաղաքամերձ գյուղական այդ շրջանից անջատվեցին հատվածներ, որոնց հիման վրա ձևավորվեցին մի շարք քաղաքային շրջաններ (ռայոններ), որոնք ներկայիս անուններով հայտնի են որպես Ավան, Նոր-Նորք, Էրեբունի, Շենգավիթ, Մալաթիա-Սեբաստիա, Աջափնյակ, Դավիթաշեն վարչական շրջաններ (խորհրդային տարիներին այլ անուններ ունեին): Նախկին գյուղական քաղաքամերձ և մասնատված շրջանի «Շահումյան» անվանումը պահպանվեց Երևանի մեջ մտած շրջաններից մեկի վրա ու մինչև 20-րդ դարի 90-ականների կեսը՝ ներկայիս Մալաթիա -Սեբաստիա վարչական շրջանը, ներառյալ Կենտրոնի Կիլիկիա, Նորագյուղ, Աջափնյակի մի մասը և Շենգավիթի Չարբախ թաղամասերը հավաքական այդ անունն էին կրում։ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/arthur.yeghiazaryan/posts/10214502021892365 ...

    Կարդալ ավելին
  • Տավուշի մարզի Չինարու հատվածում, ադրբեջանական կողմը՝ խախտելով բոլոր պայմանավորվածությունները, կրակ է բացել դիտարկում իրականացնող ԵԱՀԿ գործող նախագահի անձնական ներկայացուցիչ, դեսպան Անջեյ Կասպրշիկի գլխավորած պատվիրակության մեքենայի ուղղությամբ: Հաշվի առնելով, որ պատվիրակությունը, ինչպես միշտ՝ լռություն է պահելու կամ կոչով դիմելու է երկու կողմին՝ նրանց միջև հավասարության նշան դնելով, ափսոսում եմ, որ կրակը նպատակակետին չի հասել: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/arthur.yeghiazaryan/posts/10214493772446134 ...

    Կարդալ ավելին
  • Armenian Power-ը ԱՄՆ-ում գործող հանցավոր խմբավորում է, որը կազմված է գենետիկորեն հայկական ծագում ունեցող Հայաստանից ԱՄՆ հաստատված անձանցից կամ նրանց՝ արդեն այնտեղ ծնված ժառանգներից: Այս խմբավորումը նման է ԱՄՆ-ում գործող այլ ազգերի ներկայացուցիցների հանցավոր խմբավորումներին, մասնավորապես՝ կալիֆոռնիական մեքսիկների և աֆրոամերիկացիների խմբավորումներին: Հայկական դաջվածքներից ելնելով՝ թյուրիմացության մեջ չընկնեք, այն հայոց պատմության, ազգային շահերի պաշտպանության, ազգային-ազատագրական պայքարի հետ ոչ մի առնչություն չունի: Հանցավոր խմբավորում է՝ ինչպես աշխարհի բոլոր հանցավոր խմբավորումները: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/arthur.yeghiazaryan/posts/10214482875213710 ...

    Կարդալ ավելին
  •   Բնության գիրկ գնացող իմ հայրենակիցնե՛ր, հիշեք, որ արևի ճառագայթների ներքո՝ օպտիկական էֆեկտի արդյունքում, ձեր վայելքի համար օգտագործված, այնուհետև որպես աղբ նետված ամեն շիշ ու ապակու կտոր տարիներով պոտենցիալ ակամա հրդեհածին իրավիճակ է առաջացնում: Բնության մեջ մի նետեք, մի կոտրեք ոչ մի ապակյա տարա, իսկ եթե պատահաբար կոտրվել է, հավաքեք հողի մակերեսից: Դրանով արդեն օգտակար գործ արած կլինեք բնության համար: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/arthur.yeghiazaryan/posts/10214349515559802 ...

    Կարդալ ավելին
  • Որոշ փողոցների անունների փոփոխման՝ Երևանի ավագանու «Ելք»-ի առաջարկի՝ սոցցանցերում օրերս ընթացող քննարկումներին առանձնապես չէի ցանկանում խառնվել, բայց այդ թեմայով այնքան ծայրահեղ կարծիքներ կարդացի ու լսեցի, որ որոշեցի մի երկու խոսք էլ ես ասեմ: Փողոցների անվանակոչումներն ու անվանափոխումներն ինքնանպատակ չպետք է լինեն: Փողոցներն ու տեղանքները սովորաբար անվանակոչում են.  1) տվյալ երկրի կամ բնակավայրի հայտնի անձանց անունով, որոնք դրական ավանդ ունեն (օրինակ՝ Խորենացի, Սպանդարյան, Փափազյան, Շերամ, Օրբելի, Քաջազնունի, Անդրանիկ, Արամ և այլն), տեղանքային (օրինակ՝ Ծարավ Աղբյուրի, Անտառային և այլն), մասնագիտությունների պատվին (Շինարարների, Մետաքսագործների և այլն), պատմական իրադարձությունների պատվին (Մայիսի 9-ի, Օգոստոսի 23-ի, Ազատության և այլն), բարեկամ պետության պատվին (Մոլդովական, Ռոստովյան, Ֆրանսիայի, Իտալիայի և այլն), ազգի բարեկամ անձանց անուններով (Նանսեն, Տիչինա, Գրիբայեդով և այլն): Եվ այլն: 2) Տվյալ երկրում՝ անկախության ձեռք բերումից հետո, շատ նորմալ է, երբ փոխում են տիրապետող երկրի (էթնոսի) կողմից բնակավայրերի վրա հաստատված անվանումները, առաջին հերթին՝ վերականգնելով հին ու տվյալ ազգին պատկանող պատմական անունները, իսկ մյուսները՝ նոր ու տվյալ ազգին հոգեհարազատ անուններ տալով (օրինակ Մասիսի շրջանը, որը նախկինում կոչվում էր Զանգիբասար, իսկ գյուղերն ունեին գրեթե ամբողջությամբ թյուրքական անուններ): 3) Տվյալ երկրում քաղաքական իշխանության փոփոխմամբ՝ կարող են փոփոխվել նաև որոշ տեղանուններ, որոնք բացառապես նախկին համակարգի կողմից՝ իր անունը և իշխանություն ցույց տալու նպատակով են ամրագրվել, չնայած կամ չունեն դրական դեր այդ երկրում կամ անգամ հակառակը՝ բացասական դերակատարում են ունեցել (օրինակ՝ Կարմիր Բանակի, Սովետական, Ձերժինսկի, Նոր կյանք, Ապագա, Լուկաշին, Կրուպսկայա, Բերիա, Մոլոտով, Աթարբեկյան, Կասյան, Ազիզբեկով և այլն): Պետական համակարգային փոփոխության դեպքում շատ նորմալ է, որ նման արհեստական կամ բացասական անվանումները փոխվում են: Պետությունը, բնակավայրը նաև անվանումներով է դեմք ունենում: Որքան կարևոր են ճարտարապետական լուծումները, նույնքան՝ նաև անվանումները: Եթե Անկախ Հայաստանի տարբեր ժամանակներում անվանափոխումներ չլինեին օրինակ մայրաքաղաք Երևանում, հիմա կունենայինք մի քաղաք, որտեղ յոնջլախներ, թոխմախներ, չարխիմայլաներ, սիլաչիներ, կռիվոյռոգներ, ազիզբեկովներ, ֆուրմանովներ և էլի բազում նման անուններ կլինեին ու չէր հասկացվի՝ սա Հայաստանի մայրաքաղաքն է՞, թե՞ թյուրքապարսկական կամ սովետական ինչ որ տարածք:  Օտար և կեղծ տեղանունների մեծ մասի անվանափոխումն արդեն իրականություն է, բայց դեռ որոշ բացթողումներ կան: Մտածված, առանց պաթոսների ու շտապողականության, նախընտրելի է՝ հանրային կարծիքի լսումներով՝ շտկել նաև դեռևս մնացածը: Շատ արժանի անձիք ունենք, որոնք արժանի են իրենց անուններն անմահանան նաև այս ճանապարհով: Պետք է նկատի ունենալ, որ հատկապես բնակավայրի և փողոցի անվանափոխումը նաև աշխատատար ու ծախսատար գործընթաց է: Այս օրերի քննարկումները հիմնականում սևեռվել են բոլշևիկյան համակարգի կուսակցական-պետական որոշ անձանց անուններով փողոցների վերանվանման կամ նույնը թողելու շուրջ: Բայց մարդիկ երբեմն ծայրահեղության են հասնում: Ամեն համակարգի ժամանակ եղել են և արարող և դերակատարում չունեցող և անգամ վնասարար անձիք: Պետք է սառը դատողությամբ և գործերը քննելով մոտենալ խնդրին: Ասել, որ կոմունիստ է եղել՝ ճիշտ չի լինի: Այլապես պետք է ջնջել օրինակ Մյասնիկյանների, Ալիխանյանների, Մերգելյանների, Արամ Խաչատրյանների, Նելսոն Ստեփանյանների և շատ-շատերի անունները, որոնք նաև կոմունիստական կուսակցության անդամներ են եղել: Բայց նրանք գնահատվել են ոչ թե որպես կուսակցական ֆունկցիոներներ, այլ ազգի ու երկրի համար ավանդ ու ներդրում ունեցող, ազգի անունը բարձրացնող անձիք: Բայց օրինակ պետք են սրբվեն այն անվանումները, որոնք պատմության քննությունը չեն բռնել կամ ավելին՝ սև բիծ են թողել, ինչպես Ավիս Նուրիջանյանները, Աթարբեկյանները, Սարգիս Կասյանները և այլն, որոնց ձեռքով (որոշում կարգադրություններով) ոչնչացվել են հազարավոր մարդիկ, որոնք ընդամենը ծառայել են ռեժիմին՝ առանց դրական ներդրում ունենալու, որոնք վերապրուկ են պատմության սև էջերի: Ամեն անունը պետք է քննվի, պետք է նժարի երկու կողմերում դնել դրականն ու բացասականը՝ նոր որոշում կայացվի: Խորհրդային անցյալը չի կարելի միայն մեկ պրիզմայով նայել: Եղել են և շատ վատ բաներ և շատ լավ: Այո, նա ուներ քաղաքական սև պատմություն բազում էջեր (Հայաստանի անկախության վերացում, 30-ականների ռեպրեսիա (տասնյակ հազարավորների աքսոր, մահապատիժ, մատնություն), տարբեր տարիների, հատկապես 40-ականների վերջի՝ 1949-ի զանգվածային բռնաքսոր, խոսքի և մշակութային սահմանափակումներ, բայց նաև՝ նվազագույն սոցիալական խնդիրները լուծող համակարգ: Այստեղից էլ՝ շատերի կարոտախտը: Բնական է, որ 20-րդ դարասկզբի համեմատ՝ 70 տարվա ընթացքում պետք է դրական դինամիկա ունենար: Բայց դա անկախ Հայաստան չէր: Եթե սովետա-թուրքական դավադրությամբ չխորտակվեր 18-20թթ. Հայաստանի Հանրապետությունը, մի գուցե (իմ ներքին համոզմամբ՝ հաստատ) շատ ավելի լավ երկիր հիմա ունենայինք: Բայց ունենք այն՝ ինչ ունենք: Պատմությունը «եթե»ներ չի սիրում: Կար Խորհրդային Միությունը՝ այսօր այն չկա: Մենք այսօր կերտում են նոր Անկախ Երկիր: Այն պետք է մարմնացումը լինի պատմության իր լավ անցյալի, որ հավերժացնի իրական մեծերի անունը և դաստիարակիչ լինի ապագա սերունդների համար: Ապագա ուժեղ տնտեսությամբ, բարձր մշակույթով, հզոր պաշտպանությամբ և հայահավաք Հայաստանի համար: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/arthur.yeghiazaryan/posts/10214314623127513 ...

    Կարդալ ավելին
  • Ինչու՞ պետք է բացի հայերեն տառերից՝ անգլերեն, ռուսերեն, այլ, անգամ արաբատառ գրառումներով ցուցանակներ լինեն ՀՀ-ում։ Ինչու՞ են խաչմերուկների՝ փողոցների անունները նշող խաչաձև վահանակները երկլեզու՝ հայերեն և անգլերեն։ Չէ ո՞ր երկրի միակ պետական լեզուն հայերենն է ... Հ.Գ. ժողովուրդ ջան, ծայրահեղությունների գիրկը ընկնել պետք չի։ Վերոգրյալս կատակ է։ Երբ հայերենի գերակա դիրքը պահպանվում և հարգվում է՝ ընդունելի են օտար լեզուները։ Կարևորը՝ հայերենի հաշվին չլինեն։ Ավելի լավ է մտածել ու հայտնաբերել բացարձակապես հայերեն չպարունակող գրառումները։ Այ դա՝ խնդիր է։ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/arthur.yeghiazaryan/posts/10214094335420458 ...

    Կարդալ ավելին
  • Հայաստանում գրեթե բոլորը ռուսերեն հասկանում են, լավ թե վատ՝ խոսում։ Հետևաբար, բացարձակ կարիք չկա նորամուծության, ռուսերենի առկա ուսուցման մակարդակը լիուլի բավարար է կենցաղային հաղորդակցության համար։ ՌԴ-ում պատկերն այլ է. հայերեն այնտեղ գրեթե չգիտեն, անգամ ՌԴ-աբնակ հայության մի մասը չի տիրապետում, առավել ևս՝ խոսում։ Ռուսաստանցի գործընկերներին կառաջարկեմ մտածել այդ ուղղությամբ և ՌԴ երկրորդ պետական լեզուն հայերենը սահմանել։ ՌԴ-ում դա հեշտ իրագործելի է, գրեթե ամեն բնակավայրում հայ կա, կարող են հայերենի ուսուցիչների հարցը տեղում հեշտ լուծել, ի տարբերություն չինացիների, որոնք սրտանց ցանկանում են հայերենը երկրորդ պետական լեզու դարձնել, բայց դեռևս չի ստացվում, քանի որ Չինաստանում հայերը թվով քիչ են, իսկ ՀՀ իշխանություններն առայժմ չեն կարողանում կատարել նրանց դիմում-խնդրանքը՝ ՉԺՀ-ին տրամադրել հայերենի 5 միլիոն ուսուցիչ։ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/arthur.yeghiazaryan/posts/10214081936870502 ...

    Կարդալ ավելին
  • Ադրբեջանում խաղաղ բնակչության մեջ զոհեր լինում են ոչ թե նրա համար, որ թիրախավորված են Հայոց Բանակի կողմից, այլ՝ որ ադրբեջանական ռազմականացված կողմը թաքնվում է քաղաքացիական բնակչության թիկունքում, այնտեղ դիրքավորում իր հրետանային սպառազինությունը և հարվածում թե՛ մեր պաշտպանական դիրքերին և թե՝ խաղաղ բնակավայրերին։  Մենք կամ պետք է շարքից հանենք հակառակորդի այդ կրակակետերը կամ՝ համակերպվենք պարբերաբար կորուստներ ունենալուն։ Ու ոմանց կողմից ադրբեջանցի խաղաղ բնակչության մեջ ենթադրյալ կորուստներ (ադրբեջանական կողմի մեղքով) ունենալու դարդը լացելու փոխարեն՝ մտածեք մեր այն զինվորների մասին, ովքեր առանց սերունդ տալու հեռացան։ Ինչ անում ենք՝ արդար ենք անում, լավ ենք անու՛մ։ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/arthur.yeghiazaryan/posts/10213937503699763 ...

    Կարդալ ավելին
Загрузка...

Քաղաքականություն