• Արթուր Եղիազարյան
  • Երբ գրանցվում ես սոցիալական ցանցում՝ հենց սկզբից պետք է նկատի ունենալ, որ դուք դառնում եք բազմաբնույթ «ընտանիքի» անդամ, որտեղ և իրենց դաստիարակությամբ, և իրենց կրթությամբ, և իրենց խառնվածքով, և իրենց հոգեմտակեցվածքով, և իրենց կենցաղավարությամբ, և իրենց քաղաքական ու կրոնական հայացքներով տարբեր մարդիկ են։ Եթե անհանդուրժող եք՝ մի ընկերակցեք, չէ՞ որ դուք եք ձևավորում ձեր ՖԲ ընկերների տասնյակ-հարյուրավոր-հազարավոր ցանկը։ Ու պետք չի կոպիտ կամ հեգնական արտահայտվել այն ընկերների հասցեին, ովքեր իրենց բազում ընկերների մեջ հենց ձեզ են նկատել ու կիսվում իրենց տոնը, ուրախությունը։ Ու եթե անգամ այն ձեզ չի հետաքրքրում՝ կամ քաղաքակիրթ պատասխանեք կամ առնվազն լռեք։ Օրինակ, երբ իմ եզիդական հավատքի ընկերներից իրենց տոնական օրը շնորհավորանք եմ ստանում՝ ժպտերես շնորհավորում եմ, չնայած ոչ մի առնչություն չունեմ իրենց հավատքի հետ։ Անհասկանալի ու մեծամտական է այդ անհանդուրժողականությունը։ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/arthur.yeghiazaryan/posts/10215575063757741 ...

    Կարդալ ավելին
  • Հասարակությանն ընկճելու, հոգեպես կոտրելու, անվստահություն, հոռետեսություն և այլ բացասական երևույթներ սերմանելու համար՝ թշնամին նախկինում դա իրականացնում էր օրինակ՝ ապատեղեկատվական թռուցիկներ տարածելու միջոցով։ Հիմա դրա կարիքը չկա։ Հիմա կան կայքեր և սոցիալական ցանցեր։ Ու շատ կայքեր և սոցիալական ցանցերի պրոֆիլներ լծված են այդ գործին։ Առանց այն էլ երկրում առկա են լուծման կարոտ իրական շատ խնդիրներ, և այդ ֆոնի վրա, առիթից օգտվելով, կամա թշնամին ու ակամա անուղեղ օգտատերեր՝ լծված են այդ գործին։  Ժամանակն է, որ ապատեղեկատվություն ու փաստարկված քննադատությունն իրարից հստակ զատվեն ու ազգային -պետական շահերի դեմ զրպարտանքը ներառվի քրեական պատասխանատվության շարքում։ Նյութի աղբյուր՝ https://web.facebook.com/arthur.yeghiazaryan/posts/10215169223331984 ...

    Կարդալ ավելին
  • Սարդարի պալատը Երևանի խանության սարդարի նախկին նստավայրն էր: Գտնվում էր Երևանում՝ Հրազդան գետի ձախ ափին: 1914 թվականին ամրոցը ամբողջովին ավերվել է: Ավերումից հետո Ռաֆայել Իսրայելյանի նախագծով նույն վայրում կառուցվում է «Արարատ» գինու և կոնյակի գործարանը: Թուրք տհասն անգամ չգիտի, որ այդ ժամանակ ներկա ՀՀ տարածքն ընդամենը Ռուսական Կայսրության խուլ ծայրագավառ էր, որտեղ իշխանությունը հայերին չէր պատկանում: Հետևաբար, հայությանն ու Հայաստանի Հանրապետության իշխանությունների չի կարելի մեղադրել մինչ այդ գոյություն ունեցած ու վերացած շինության համար: Եթե այն մշակութային արժեք ունենար ու չավերվեր (չքայքայվեր) նախապես՝ վստահ եմ, որ մշակութաստեղծ ու մշակութահարգ հայությունն այն կպահպաներ, ինչպես պահպանել է Կապույտ Մզկիթն ու անգամ Արգավանդի՝ թուրքմեն (կարա-կոյունլու) ամիրա Փիր Հուսեյնի հոր՝ Ամիր Սաադի դամբարանն ու Շուշիի մեծ մզկիթը։ Նկատի է պետք ունենալ, որ Հայաստանը նվաճած օտար տիրապետողներին պատկանող շինություններն անգամ հայ վարպետների ձեռքով են կառուցված, հետևաբար՝ նաև մեր մշակութային ժառանգության մասնիկն են: Եթե անգամ ոչնչացվեին օտար լծի հետքերը՝ էլի սխալ չէին լինի: Ո՞վ էր ասել, որ տիրապետեին իրենց չպատկանող հողերի վրա, որ մի հատ էլ դրանց ճակատագրի մասին իրավունք ունենան մտահոգվեն: Ավելի լավ է խոսեն իրենց տիրապետած տարածքներում (ներկայիս ողջ Թուրքիայի վարչաքաղաքական տարածքում) բնիկների՝ հայերի, հույների ու մյուս ազգերին պատկանող մշակութային ժառանգության մասին, որոնք կամ ոչնչացվեցին, կամ ձևախեղվեցին՝ վերածվելով իրենց սպասարկման ինչ որ կառույցների, օրինակ ինչպես Սուրբ Սոֆիայի տաճարը՝ Այա Սոֆիայի մզկիթի:  Սրա՛նց տեսեք, մշակութակործանները մշակույթից են խոսում: Պարոն Կարո Փայլանի հետ շփողներն էլ կարող են այս մասին իրազեկել, որ ավելի դիպուկ պատասխանի կամ հակադարձի: Կից նյութն այստեղ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/arthur.yeghiazaryan/posts/10215 ...

    Կարդալ ավելին
  • Ի դեպ, տարկետման շուրջ կեղծ օրակարգով դասադուլաշարժման կազմակերպիչներից Դավիթն իր օրինակով փաստում է, որ ծառայելն ուսմանը չի խանգարում։ Մարդն ուսման ընթացքում գնացել ծառայել եկել է ու հիմա շատ բարեհաջող գիտաուսումնկան գործընթացի մեջ է, փաստ, որ ծառայությունն ուսմանը չի խանգարում։ Թե հիմա ինչ են ուզում՝ մարդ բան չի հասկանում, անգամ վարչապետի մոտ հանդիպման ժամանակ ձևակերպված, էլ չասեմ՝ համոզիչ փաստարկներ պարունակող պահանջներով չկարողացան հանդես գալ։ Երեխեք, թարգեք ուրիշ ու պետություն-բանակը թուլացնել ձգտող ծպտյալ ուժերերի համար ձեր ձեռքով ձուկ բռնելը, գնացեք խելոք դասի նստեք, սովորեք, գիտելիքները հարստացրեք, որ բանակից վերադառնալուց հետո չմոռանաք։ Դուք մեզ պետք եք, մեր ապագան եք ու մենք ձեզ սիրում ենք։ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/arthur.yeghiazaryan/posts/10215097207691638 ...

    Կարդալ ավելին
  • Սահման, մարտական դիրք պահելն ինչ-որ վերացական կամ ուրիշի համար արվող գործողություն չէ: Երբեմն լսում ես նման արտահայտություններ՝ «ո՞ւմ համար գնամ ծառայեմ», «ինչո՞ւ պարտադիր ես էլ պետք է ծառայեմ», «ծառայելու փոխարեն այլ հարցերում կարող եմ օգտակար լինել» և այլն: Ասեմ. քո՛ համար, ընտանիքի՛դ համար, քեզ համար թանկ անձանց համար: Մի պահ մոռանանք «մեծ-մեծ» հայրենասիրական ու սրբազան՝ Ազգ, Հայրենիք և այլ հասկացություններն անգամ: Վստահեցնում եմ, որ Սամվել Ալեքսանյանի, Գագիկ Ծառուկյանի կամ այլ մեծահարուստի կարողությունները պաշտպանելու համար չենք ծառայում: Աստված չտա, որ այնպիսի խնդիր լինի, որ սկսենք ամեն ինչ կորցնել: Այդ ժամանակ բոլորից առաջ կարող են երկրից հեռանալ հենց «ամենաապահովները»: Իսկ մենք մնալու ենք մեր հարազատ ու թանկ շատ անձանցով: Ու պահելու ենք մեր տան դուռը: Բայց պաշտպանության ենթակա մեր տան դուռն այն չէ, ինչ գիտենք: Մեր տան դուռն այն մարտական հենակետն ու դիրքն է, որը վստահված է մեզ: Սա վերացական խոսք չէ: Կարո՞ղ եք ասել, թե որտեղ ցեղասպան այս թշնամին կանգ կառնի, եթե չկանխենք նրա առաջընթացը: Մտածելու բան չկա, չէ՞: Որովհետև ամենքս էլ հասկանում ենք, որ նա մինչև մեզնից յուրաքանչյուրի օջախների դուռ հասնելու է: Իսկ երբ հասավ, հաստատ անպտուղ պայքար է դառնալու ամեն ինչ... Ու հետևանքները հստակ հասկանում եք ... Հետևաբար, երբ սահմանագծում կասեցվում ու ետ է շպրտվում թշնամին, դա հենց այն կետն է, որտեղ անմիջական մեր տան դուռն ենք պաշտպանում, մեր ծնողներին, կանանց, զավակներին ու մյուս հոգեհարազատ անձանց: Ու ամոթ է, երբ մարդ խուսափում է ինքը պաշտպանել իր մերձավորներին՝ հույսը դնելով, որ ուրիշն իր փոխարեն դա պետք է անի... Հենց այդպես է պետք գնահատել ու վերաբերվել զինվորական ծառայությանը: Դա բնականոն գործընթաց է, որն անգամ քննելի չէ: Եվ դա արվում է սերունդների համերաշխությամբ: Երեկ դա մենք էինք իրականացնում, այսօր՝ դու, վաղը՝ մեր զավակներն ու թոռները: Չկա անկարևոր անձ պաշտպանության գործում: Չկա անկարևոր տարածք մեր հայրենի պետությունում: Յուրաքանչյուր անձի բացակայությունը թուլացնում է պաշտպանությունը, յուրաքանչյուր կորուսյալ տարածք թշնամուն ավելի է մոտեցնում մեր օջախներին: Սա է իրականությունը:  Հիշեցի հայրենապաշտ մեծ զորավար Գարեգին Նժդեհի խրատականներից մեկը.  «Հրեական մի զորավար, նահանջելով հռոմեական լեգեոնների առջև, խոր դժգոհության առիթ է տալիս իր բանակին: Զինվորների հարցումին՝ «ինչո՞ւ չի դիմադրում», նա պատասխանում է, թե իրեն ազատ չի համարում՝ աննշան վայրի համար թափելու այն արյունը, որ պահել է Սողոմոնի տաճարի պաշտպանության համար: Եվ կրնկակոխ շարունակվում է նահանջը: «Զորավարը, սակայն, կանգ չառավ նաև Սիոնի պատերի տակ,- ասում է պատմությունը,- և Տիտոսի լեգեոնները կործանեցին Երուսաղեմը: Ո՛չ, ո՛չ, զորավա՛ր, դու սոփեստում էիր՝ սրբություն կեղծելով: Դու մեռնել չէիր ուզում, դու երկչոտ էիր, որով և՝ անազնիվ: Կարևորագույն վայրերի պաշտպանությունը ապահովում են նվազ կարևորների համառ պաշտպանությամբ միայն: Այսպես և ոչ այլ կերպ: Ըստ իր կարևորության` «տաճար» է ամեն դիրք, և իբրև այդպիսին՝ պիտի պաշտպանել դա: Չկան ո՛չ աննշան դիրքեր, ո՛չ էլ աննշան գործեր կռվադաշտում: Այնտեղ կարևոր է, նշանակալից ամեն ինչ: Եվ եթե կա աննշան մի բան, դա էլ հենց մարդկային արյունն է, անգամ զորավարի արյունը»: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/arthur.yeghiazaryan/posts/10215078493343791 ...

    Կարդալ ավելին
  • ԱՄՆ Ինդիանա նահանգը ճանաչեց Հայոց ցեղասպանությունը։ Այսպիսով, Ինդիանան դարձավ ԱՄՆ 48-րդ նահանգը, որը ճանաչեց Հայոց ցեղասպանությունը: ԱՄՆ նահանգներից միայն Ալաբաման և Միսիսիպին են, որ դեռևս պաշտոնապես չեն ճանաչել Հայոց ցեղասպանությունը: Կից նյութն այստեղ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/arthur.yeghiazaryan/posts/10215066609486702 ...

    Կարդալ ավելին
  • Լևոն Հայրապետյանի մասին հիմա գրում եմ, քանի որ, չասեմ բախտ եմ ունեցել, բայց կասեմ, որ անկախ այն հանգամանքից, որ ծանոթությունը սկսել է տարաձայնությամբ՝ պատիվ եմ ունեցել անձամբ ճանաչել, շփվել: Չեմ ներկայացնի կենսագրական կյանքի ողջ ճանապարհը, արված բոլոր հայտնի և անհայտ աշխատանքները, քանի որ ՖԲ-ում բազմաթիվ նման գրառումներ տեսա: Բայց կարդալով նաև տարատեսակ գրառումներ նրա դրական կամ բացասական անձ լինելու մասին՝ կանդրադառնամ միայն մի կողմին:  Ինձ համար գլխավորը խոսքը չէ, այլ գործը: Չգիտեմ ու չեմ ուզում ընկղմվել նրա ռուսաստանյան գործունեության մեջ, հեռու էր, մեզ հետ ուղղակիորեն չառնչվող: Ինձ գրավող էր նրա անմնացորդ նվիրումն իր բնօրրանին՝ Արցախին ու նրա մի գողտրիկ անկյանը՝ Խաչենի ձորակին: Դեռևս պատանեկան տարիներից ուսման մեկնելով ու մշտական բնակություն հաստատելով Ռուսաստանում, նա մնաց իր երկրի կատարյալ նվիրական զավակը: Երբ ԽՍՀՄ փլուզումից հետո ՌԴ-ում սկսեց զբաղվել հայտնի-անհայտ բիզնեսով (էական չէ), նա հայացքն ուղղեց դեպի իր ծննդավայր ձորակը՝ Վանք, Ծմակահող, Շահմասուր, Գառնաքար, Թբլղու, Քոլատակ, Առաջաձոր գյուղերով, Արցախի երբեմնի կաթողիկոսանիստ Գանձասարով ու Խաչենի մելիքության անվանատու Խաչեն գետով: Բացարձակապես ԴՐՍՈՒՄ՝ ՀԱՅՐԵՆԻՔԻՑ ՀԵՌՈՒ ստեղծած իր կապիտալի մի մասն ուղղորդեց ձորակի զարգացմանը, հիմնականում անհատույց կամ ավելի քիչ՝ ինքնարժեքը փակող աշխատանքներին, որոնց եկամուտն անգամ անվերադարձ ծախսում էր նույն ձորակում: Ստեղծեց 2 ինքնատիպ հյուրանոցներ («Տիտանիկ» նավի նմանությամբ և «Ծովին քար»՝ իր մանկության նույնանուն՝ Խաչեն գետի լողափի մոտ՝ հայտնի «Ժայռայուծ»-ով, որի մոտ ամեն Արցախ այցելող ուզում է անպայման նկարվել)՝ ձորակ այցելողների հոսքը մեծացնելու համար: Հիմնեց որակյալ կահույքի փայտամշակման արտադրամաս: Բացեց կենդանաբանական հարուստ այգի: Խաչեն գետի տարբեր հատվածներում սկսել էր հիմնել թիավարության և ձկնորսության տեղամասեր, այդ նպատակով 5 տարով արգելվեց կարմրախայտի որսը, որով՝ գետը հարստացավ բարձրարժեք ձկնեղենով: Բուծում էր բարձրարժեք ձիեր ու ցանկանում էր սելեկցիայի ճանապարհով վերականգնել և բնության մեջ ազատ բնակեցնել Արցախի երբեմնի հպարտություն հանդիսացած հայտնի «Արցախյան նժույգ» ցեղատեսակը, որը աշխարհահռչակ արաբական նժույգի նախնին էր: Վանքում հիմնեց նմանատիպը չունեցող բարձրակարգ դպրոց, որին անգամ արևմտյան ու ամերիկյան դպրոցները կնախանձեին: Վերականգնեց ու նորացրեց Գանձասարի պարիսպը, որը չնայած շատերի կողմից պարսավանքի արժանացավ՝ հնությունը նորացնելու համար, բայց նա իր երկիրը թանգարան չէր դիտում բաց երկնքի տակ, այլ՝ եռացող ու ապագայատենչ կյանքով լի: Մի օր հենց այդպես էլ ասաց. «Գանձասարը տարբեր դարերում վերանորոգվել է, փոխվել, թարմացել ու լավացել, որ հասել է մեր դարերը, ես էլ ուզում եմ, որ 1000 տարի անց այցելողն էլ կանգուն ու գեղեցիկ տեսնի»:  Բարեկարգեց ձորակի ու ձորակի մեջ մտնող գյուղերի ճանապարհները: Չէ, չբարեկարգեց. ավելի շուտ նոր ճանապահներ դարձրեց՝ առանց կարկատանների: Այդ ճանապարհները սպասարկող մեքենաներ բերեց՝ ամեն օր մաքրելու ու լվալու համար: Նման բան այլ տեղ երբևէ չեմ տեսել ու չէի լսել անգամ: Ողջ ձորակն ապահովեց աշխատատեղերով՝ կանխելով արտագաղթը: Կազմակերպեց Արցախյան Մեծ Հարսանիքը՝ կարծեմ 784 երիտասարդ զույգի համար: Այնուհետև՝ շահագրգռելով խթանեց, որ այդ նորաստեղծ ընտանիքները արագ ու շատ զավակներ ծնեն, դրանով 1 տարվա ընթացքում Արցախի բնակչությունն ավելացնելով ու ժողովրդագրական պատկերը բարելավելով: Չգիտեմ, արագ գրելով՝ այսդ պահին ինչ հիշեցի՝ դրա մասին գրեցի: Բայց իր գործերն ավելի ու ավելի շատ են հայրենի երկրում: Շատ բան կարող էի ասել, բայց այսքանով սահմանափակեմ խոսք ու մտրումս: Ինքը գնաց: Բայց վստահ եմ, որ իր գործերն իրեն հավերժ ողջ կպահեն ազգի պատմության մեջ: Որքա՜ն Խաչենի ձորակի պես ձորակներ կան, որտեղից դուրս են եկել բազում մեծահարուստներ: Ու եթե յուրաքանչյուրն այդքան գուրգուրանքով վերաբերեր իր ծննդավայրին ... Որքա՜ն, անգամ իրենից ավելի մեծահարուստներ ունենք օտար եզերքներում, որոնց անգամ դրսում արված գործերն անհետանալու են ժամանակի մեջ՝ ինչպես պատմությունն է ցույց տալիս: Բայց հայրենակենտրոն Լևոն Հայրապետյանի գործերը ոչ միայն կապրեն, այլ հենց կյանք տալ կշարունակեն Հայրենիքում ... Հիշատակդ թող հավերժ ապրի, Մեծ Հայորդի: Հանգչիր խաղաղությամբ: Դու անկասկած գնահատված ես: Ինձ համար այլ կարծիք չկա ... Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10214912089103789&set=a.1941433303573.115937.1474663336&type=3&theater ...

    Կարդալ ավելին
  • Ֆեյսբուքը հայերեն թարգմանվում է «դիմագիրք, դիմատետր», այսինքն՝ ԴԵՄՔ ունեցող մարդկանց տիրույթ: Տարբեր օգտատերերի մոտ գրառումների մեկնաբանությունների դաշտում պարբերաբար տեսնում ես ծպտյալ մարդուկների: Երբ մարդիկ իրենց անուն-ազգանունով ու իրական նկարով չեն հանդես գալիս, անիմաստ է նրանց հետ շփվելը: Ու հետաքրքիրն այն է, որ որքան անդեմ ու վախկոտ են, որքան լավ են իրենց քողարկում, այնքան ավելի ուլտրա-«հեղափոխական» են, «համարձակ ու քաջարի» այս տիրույթում, նաև՝ կեղտաբերան: Վստահ եմ, որ իրական կյանքում անտեր, գզգզված ու վախահայաց մարդափիսիկներ են:  Թարգեք այդ պիծի-միծի բաները, դուրս եկեք դիմակի միջից ու մարդավարի շփվեք իրական ու դեմք ունեցող անձանց հետ: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/arthur.yeghiazaryan/posts/10214605166310911 ...

    Կարդալ ավելին
  • Շատերը լսել են Երևանի մեջ մտնող «4-րդ գյուղ», «3-րդ գյուղ» թաղերի մասին, բայց հավանաբար չգիտեն, թե ինչու են այդպես կոչվել։ Եվ եթե կան «3-րդ ու 4-րդ գյուղեր», իսկ ու՞ր են «1-ին և 2-րդ գյուղերը»։ 20-րդ դարի 30-ական թվականների վերջին որոշվում է ընդլայնել Երևանի սահմանագիծը։ Երևանից Էջմիածին և Աշտարակ տանող հատվածը հայտնի էր Դալմա անունով։ Այն անջրդի և շատ շոգ կիսանապատային-տափաստանային տարածք էր։ Որոշվում է այդ տարածքով ոռոգման ջրատար անցկացնել և բերքատու այգիներ հիմնել։ Այդ տարածքում նախաձեռնում են հիմնել 4 գյուղեր, որոնք հավաքական կոչվում էին Դալմայի գյուղեր։ Այս գյուղերը բնակեցվեցին գերազանցապես Ապարանի, ինչպես նաև Մարտունու և այլ շրջանների սակավահող գյուղերի բնակիչներից։  Մինչ այդ որոշվել էր Երևանի քաղաքամերձ գյուղերից ստեղծել նոր շրջան։ Շրջանը զբաղվելու էր գյուղատնտեսական մթերքների արտադրութամբ, ինչի արդյունքում նախատեսվում էր, որ հանրապետության մայրաքաղաքի ազգաբնակչությունը կապահովվեր թարմ մրգերով, բանջարեղենով ու կաթնամթերքով։ Շրջանը սկզբում կոչվեց Գյուղական շրջան, իսկ 1940թ-ից՝ Բերիայի անվան շրջան։ Նորաստեղծ շրջանի մեջ մտան Վերին Չարբախ, Ներքին Չարբախ, Ներքին Շենգավիթ, Նոր Կողբ, Նոր Արեշ, Նոր Կյանք, Սովետաշեն, Նոր Սեբաստիա, Նոր Մալաթիա գյուղերը, Երևան քաղաքի Նորք արվարձանը, Հայկոնսերվտրեստի խորհտնտեսությունը, ՀամԿ(բ)Կ 18-րդ համագումարի անվան կոլտնտեսությունը, ներքին գործերի ժողկոմատի և ուղղիչ աշխատանքային գաղութի քաղաքամերձ տնտեսությունները, զոնալային փորձարարական կայանը, ԽՍՀՄ ԳԱ հայկական մասնաճյուղի (ԱրմՖԱՆ) բուսաբանական այգու տարածքը, Ղամարլուի (Արտաշատի) շրջանից` Շորբուլաղ, Կոտայքի շրջանից` Ջրվեժ և Ավան, Զանգիբասարի (Մասիսի) շրջանից` Նորագավիթ գյուղերը: 1939թ. աշնանը շրջանի մեջ մտան նաև նորաստեղծ Առաջին ու Երկրորդ գյուղերը, իսկ 1940թ.` Երրորդ և Չորրորդ գյուղերը: Դալմայի առաջին գյուղը Երևանի ներկայիս առանձնատնային Դավիթաշեն թաղամասն է՝ Դավիթաշեն վարչական շրջանում, 2-րդ գյուղը՝ Անաստասավանը, 3-րդ գյուղը՝ Սիլիկյան թաղամասը (երկուսն էլ ներկայիս Աջափնյակի վարչական շրջանում են), իսկ 4-րդ գյուղը Հաղթանակ թաղամասն է (Մալաթիա-Սեբաստիա վարչական շրջանում): Երևանամերձ Բերիայի անվան շրջանը 50-ականների կեսից՝ Բերիայի գնդակահարվելուց հետո, անվանափոխվեց Շահումյանի շրջանի։ Հետագայում, Երևանի ընդարձակման հետ կապված, քաղաքամերձ գյուղական այդ շրջանից անջատվեցին հատվածներ, որոնց հիման վրա ձևավորվեցին մի շարք քաղաքային շրջաններ (ռայոններ), որոնք ներկայիս անուններով հայտնի են որպես Ավան, Նոր-Նորք, Էրեբունի, Շենգավիթ, Մալաթիա-Սեբաստիա, Աջափնյակ, Դավիթաշեն վարչական շրջաններ (խորհրդային տարիներին այլ անուններ ունեին): Նախկին գյուղական քաղաքամերձ և մասնատված շրջանի «Շահումյան» անվանումը պահպանվեց Երևանի մեջ մտած շրջաններից մեկի վրա ու մինչև 20-րդ դարի 90-ականների կեսը՝ ներկայիս Մալաթիա -Սեբաստիա վարչական շրջանը, ներառյալ Կենտրոնի Կիլիկիա, Նորագյուղ, Աջափնյակի մի մասը և Շենգավիթի Չարբախ թաղամասերը հավաքական այդ անունն էին կրում։ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/arthur.yeghiazaryan/posts/10214502021892365 ...

    Կարդալ ավելին
  • Տավուշի մարզի Չինարու հատվածում, ադրբեջանական կողմը՝ խախտելով բոլոր պայմանավորվածությունները, կրակ է բացել դիտարկում իրականացնող ԵԱՀԿ գործող նախագահի անձնական ներկայացուցիչ, դեսպան Անջեյ Կասպրշիկի գլխավորած պատվիրակության մեքենայի ուղղությամբ: Հաշվի առնելով, որ պատվիրակությունը, ինչպես միշտ՝ լռություն է պահելու կամ կոչով դիմելու է երկու կողմին՝ նրանց միջև հավասարության նշան դնելով, ափսոսում եմ, որ կրակը նպատակակետին չի հասել: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/arthur.yeghiazaryan/posts/10214493772446134 ...

    Կարդալ ավելին
Загрузка...

ՖԲՀ

Քաղաքականություն