• Արմեն Հակոբյան
  • Այո, «փոքր ածու» Հայաստանը կարողացավ հնարավորինս շահեկան օգտվել առկա իրողություններից և փաստաթղթային ձևակերպման հասցնել «և-և»-ի մոտեցումը:  Իմ կարծիքով, սա, ինչ խոսք, ձեռքբերում է: Դիվանագիտական, պետական, քաղաքական ձեռքբերում: Ըստ որում, ես չէի ուզենա տարանջատել այդ ձեռքբերումը: Ինչպես արդեն ասել եմ՝ այն ընկալում եմ որպես պետության քաղաքական համակարգի ձեռքբերում, առանց իշխանություն-ընդդիմություն-հասարակական սեկտոր տարանջատումների:  Ես, բնականաբար, նկատում եմ որոշակի ու բնական ոգևորություն՝ Հայաստան-ԵՄ համաձայնագրի ստորագրմամբ: Իհարկե, սուտ կլինի, եթե ասեմ, թե՝ ուրախացողների մեջ չեմ: Բայց... Ի՜նչ եմ ցանկանում ամենից շատ: Ցանկանում եմ, որ նույնպիսի ոգևորությամբ, կամ լավ, եղածի կեսի կամ անգամ քառորդի չափ ոգևորությամբ իմ հայրենակիցները ձգտեն իրագործել իրենցից կախված այն քայլերը, որ Հայաստանը իրավունքի, իրավական, տնտեսական, սոցիալական, առողջապահական, գիտակրթական, բնապահպանական առումներով, մոտենա նույն այդ Եվրոպային: Ու ոչ թե նրա համար, որ նման բան է գրված որևէ փաստաթղթում, այլ՝ որ ինքն իսկապես ուզում է հասնել դրան: Առանց այդ իսկապեսի ոչինչ էլ չի ստացվի՝ ուզում է 3 համաձայնագիր կնքվի:  Ի վերջո, ոչ ոք մեր փոխարեն չի պաշտպանելու մեր երկիրը:  Ոչ ոք մեր փոխարեն չի կառուցելու մեր պետությունը:  Ու նաև օտարության մեջ գոյատևելով, կարոտատանջ ախուվախ անելով էլ Հայրենիք չի շենանալու, իմ կարծիքով: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/armen.hakobyan.31521/posts/1684868674920879 ...

    Կարդալ ավելին
  • Պոտենցիալ դասալի՞ք, թե՞ գիտնական… Զինծառայությունից տարկետում ստանալու իրավունքը պահպանելու պահանջով այս օրերին մի խումբ ուսանողներ բողոքի ցույցեր են անցկացնում՝ դասադուլ, միտինգ, երթ:  Մարդիկ կան, որ նրանց պոտենցիալ դասալիք են համարում: Եվ համարում են, որ հանուն տարկետման իրավունքի պահպանման պայքարողների՝ գիտության ու գիտնական դառնալու վերաբերյալ վերամբարձ խոսքերն ընդամենը զինծառայությունից խուսափելու, «թռնելու» բուն ցանկությունն են քողարկում: Հնարավոր է, այդպես համարողներն այնքան էլ իրավացի չեն: Հնարավոր է, որ ցույցի ելած ուսանողները ոչ թե պոտենցիալ դասալիք են, այլ պոտենցիալ գիտնական: Դասալի՞ք են, թե՞ գիտնական: Էնքան էլ ճիշտ հարցադրում չէ, որովհետև այն կարող է տպավորություն ձևավորվել, թե ով գիտնական է, դասալիք է, ինչն, իհարկե, այդպես չէ: Հնարավոր է, որ ծառայության ընթացքում և՛ օրինակելի զինվորական, ուսյալ սպա կլինեն, իսկ ժամկետային զինծառայությունից հետո և՛ գիտնական կդառնան: Ոչ բոլորն, իհարկե: Որոշակի իմաստով, իրենք են որոշողը, թե՝ ով են: Այնուամենայնիվ, մի քանի հարց, այս թեմայի հետ կապված, անխուսափելիորեն ծագում է: Տարկետման իրավունքից, ինչպես հայտնի է, օգտվում են գերազանցապես անվճար հիմունքներով, այսպես ասած՝ պետպատվերով սովորողները: Վճարովի հիմունքներով սովորողները՝ ո՛չ: Ավելին, կոմերցիոն բուհերի ուսանողներն էլ չեն օգտվում այդ իրավունքից: Եվ ո՞վ է ասել, որ ապագա գիտնականներն ու գիտության հեռանկարային լուսատուները բացառապես հենց միայն պետպատվերով սովորողների շարքում են, իսկ վճարովի հիմունքներով սովորողների մեջ ո՛չ լավ սովորող կա, ո՛չ ապագա գիտնական: Ես հակառակը կպնդեի, նկատի ունենալով, որ մեր օրերում շատ ավելի բարձր են մի շարք վճարովի բուհերի վարկանիշն ու դասավանդման մակարդակը, քան, որքան էլ դա ցավալի է խոստովանել՝ մեր հին, բարի բուհերի: Ու, ի՞նչ, որքանո՞վ է արդար կամ արդարացված, որ «վճարովիները» պիտի առանց տարկետման իրավունքի գնան, տղամարդավարի իրենց գործն անեն, պաշտպանեն հայրենիքը, տարկետում ունեցողներով հանդերձ, իսկ օրինակ, «պետպատվերով» ընդունվածները՝ ոչ: Կամ, օրինակ, Ամերիկյանի կամ Սլավոնականի գերազանցիկ ուսանողը պիտի ըստ զորակոչի գնա ու զինվորական ծառայության անցնի, իսկ ԵՊՀ-ում պետպատվերով սովորողը՝ ո՛չ:  Ու մի բան էլ: Գիտե՞ք, մեր օրերի հերոսներից Ռոբերտ Աբաջյանը 2014-ին Երևանի պետական հենակետային բժշկական քոլեջն ավարտելուց հետո ընդունվել է Մայր Թերեզայի անվան բժշկական ինստիտուտ: Ուսանող էր, այսինքն, երբ զինկոմիսարիատ ներկայանալու ծանուցագիր ստացավ: Նա ցույցեր չարեց, չասաց, թե՝ բա ինչո՞ւ էսինչն ու էնինչը զինծառայությունից տարկետում ստանալու իրավունք ունեն, իսկ ինքը չունի... Երևանի պետական համալսարան տանող ճանապարհին Ռոբերտ Աբաջյանի դիմանկարը կա: Պատին: Տարկետման իրավունքը պահպանելու համար հերթական ցույցն անելուց առաջ մի հատ գնացեք, կանգնեք այդ պատի դիմաց ու նայեք Ռոբերտի նկարին: Դա կօգնի ոչ միայն ճիշտ որոշում կայացնել, այլև այնպիսի որոշում կայացնել, որ հետո ձեր խղճի հետ հաշտ լինեք: ...

    Կարդալ ավելին
  • Չէի մտածում, որ երբևէ ստիպված կլինեմ նման բան ասել, բայց...  Հենո ջան, կներես, սակայն դու ավելի լավ է՝ հավաքականի խաղերը մեկնաբանես, քան թե դաշտում «ներկա» ստանաս: Հա, Չեռնոգորիայի համեմատությամբ երեկ էլի մի քիչ խաղ տեսանք, բայց էլի էն չէր, էլի: Չգիտեմ, կուզենայի սխալված լինել, բայց այնպիսի տպավորություն ունեմ, որ մի տեսակ խնայողական ես խաղում... Ինչ-որ է, էլի մնացինք «բորտին»: Ու քանի դեռ «հայկական ֆուտբոլ» ասվածը Ռուբեն Հայրապետյանի քմահաճույքի արտացոլանքն է, հա էլ էդ վիճակն է լինելու, եթե անգամ մեր հավաքականում 3 «Մարադոնա» խաղա:  Իսկ Մելիքսեթյանին հալալ է: Հետաքրքիր է միայն, որ նման դարպասապահ կար, ինչո՞ւ էր «թիթեռ բռնող» Բեգլարյանը հրավիրվում: Կից նյութն՝ այստեղ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/armen.hakobyan.31521/posts/1591324524275295 ...

    Կարդալ ավելին
  • Մեր օրաթերթի նախորդ համարում հանգամանորեն անդրադարձել էինք Տերյան, Կողբացի, Պուշկին եւ Արամի փողոցներով պարփակված բակում հերթական բնակելի շենքը կառուցելու մտադրությունների հետ կապված իրավիճակին: Ներկայացրել էինք այդ նոր շինարարությանը կտրականապես դեմ արտահայտվող Տերյան 3, 3ա եւ մերձակա այլ բնակելի շենքերի բնակիչների բողոքները, մոտեցումներն ու պահանջները:  Որեւէ նորմալ երկրում ի՞նչ կարելի էր ակնկալել նման հրապարակումից հետո: Առնվազն կարելի էր ակնկալել, որ քաղաքային իշխանության ներկայացուցիչները, եթե ոչ անձամբ քաղաքապետ Տարոն Մարգարյանը կամ իր ոչ քիչ տեղակալներից որեւէ մեկը, ակտիվորեն կարձագանքեն ահազանգին:  Այսինքն՝ կարելի էր ակնկալել, որ քաղաքապետարանի ներկայացուցիչները, եթե ոչ անձամբ քաղաքապետը, կգան «դեպքի վայր», ինչպես ասվում է՝ կփորձեն տեղում ծանոթանալ վիճակին ու պարզել, թե ինչն ինչոց է, որ կհանդիպեն բնակիչների հետ, կլսեն նրանց բողոքներն ու պահանջները, կփորձեն հասկանալ, բացատրել կամ պարզաբանել, թե ինչո՞ւ են առանց այդ էլ գերխիտ կառուցապատված տարածքում, իրար կիպ կպած բնակելի շենքերի արանքում մի հատ էլ բնակելի շենք «ռաժոկով խցկելու» որոշում կայացրել:  Ի՞նչ ենք տեսնում, ինչպիսի՞ վարքի ականատես եղանք գործնականում: Քաղաքային իշխանությունը քար լռություն է պահպանում եւ քար շարժունակություն, պարզ ասած՝ ոչ միայն տեղից չի շարժվում, այլեւ հոնքը չի շարժում: Երեւի ամռան տապն է նրանց վրա այդպիսի կաթվածահարող ազդեցություն գործել:Եվ քաղաքային իշխանության նման կրավորական պահվածքը, շատ հնարավոր է, ոգեւորել է կառուցապատողին: Եվ Տերյան 1/1 ու Տերյան 2 հասցեներում եղած ձայնագրման ստուդիայի եւ կենտրոնի շինությունները քանդած-ապամոնտաժած ու դրանց տեղում նոր ու բնակելի շենք կառուցելու ծրագիր ունեցողները երեկ փորձել են մտնել կառուցապատման տարածք, որի մուտքը բնակիչներն իրենց ավտոմեքենաներով փակել էին: Կառուցապատողը, քաղաքային իշխանության «քար կտրած» վիճակից թեւավորված, երեկ մեկ այլ կողմից մուտք է գործել շինհրապարակ եւ փորձել է շինաշխատանքներ իրականացնել: Սա, կներեք, արդեն լկտիություն է: Սակայն բնակիչները, որ, ինչպես արդեն նշել ենք, վճռականորեն են տրամադրված իրենց ու իրենց երեխաների՝ բակ ունենալու իրավունքը պաշտպանելու հարցում, այնուամենայնիվ, կարողացել են կառուցապատողի աշխատակիցներին դուրս հանել խնդրահարույց տարածքից:  Անչափ կարեւոր հանգամանք։ Ինչպես նախօրեին որպես շինարարություն իրականացնող ներկայացած «Հիդրոէներգաշին» ՓԲԸ տնօրեն Վահան Վարդանյանն էր նշել, իրենք միայն քանդման թույլտվությունն ունեն, իսկ շինթույլտվությունը քաղաքապետարանից դեռ չեն ստացել: Սակայն խնդրահարույց տարածքում արդեն իսկ սկսվել են նոր շենքի հիմքի փոսը փորելու աշխատանքները:     Հետաքրքիր է, թե առանց շինթույլտվություն ունենալու ինչպե՞ս կամ ի՞նչ օրինական հիմքով են կատարվում այդ փորման աշխատանքները: Ու, առհասարակ, քանդման թույլտվություն կամ շինթույլտվություն տվող մարմինը չպե՞տք է վերահսկի իրականացվող աշխատանքները: Պե՛տք է: Իսկ վերահսկո՞ւմ է... Լավ, էլ ի՞նչ հարցեր է առաջ բերում այս պատմությունը:  Ամենից առաջ հարց է ծագում. ինչո՞ւ քաղաքային իշխանությունից որեւէ մեկն այդպես էլ չարձագանքեց մարդկանց բողոքներին: Երեւանի ավագանուց ինչո՞ւ այդպես էլ որեւէ մեկը, թեկուզ ընդդիմադիր խմբակցություններից, այդպես էլ չեկավ տեսնի, թե ինչ է կատարվում: Ինչո՞ւ է ընդհանրապես արհամարհվում մարդկանց բողոքը, բարձրացրած խնդիրը, որ առնչվում է հարյուրավոր քաղաքացիների շահերին եւ իրավունքներին:  Չէ՞ որ քաղաքային իշխանության այդ բոլոր ներկայացուցիչները ընդամենը մեկուկես ամիս առաջ հավաստիացնում էին, թե իրենց կյանքի եւ գործունեության միակ նպատակը երեւանցիների շահերը պաշտպանելն է: Իսկ Տերյան 3 եւ 3ա ու նաեւ շրջակա մյուս շենքերում ոչ թե Երեւանի, այլ Սինգապուրի բնակիչնե՞րն են ապրում... Բայց շարունակենք: Ի վերջո, ի՞նչ էին ասում բնակիչները կառուցապատողին: Ասում էին՝ ո՞ւր է ձեր շինթույլտվությունը, ո՞ւր է ձեր նախագիծը, ի՞նչ եք առհասարակ այստեղ կառուցելու, եւ այդպես շարունակ:  Իսկապես, ո՞ւր է շինթույլտվությունը: Եվ իրավունք ունի՞ որեւէ կառուցապատող, առանց այդ թույլտվությունն ունենալու, սկսել շինարարական աշխատանքներ, ինչպես ասվեց՝ հիմքի փոսը փորել: Ըստ որում՝ սահմանված կարգով պահանջվող տեղեկատվական ցուցանակն այդպես էլ չտեղադրվեց: Կառուցապատողն ասում էր, թե ապամոնտաժված շենքի պատին այն եղել է, բայց քանդելուց հետո հանվել է: Հետաքրքիր է, իսկ ի՞նչն էր խանգարում, որ ցուցանակը պարզապես հենեին մոտակա ենթակայանի պատին, ու այդպես մնար, որ հիմա գոնե դրա վերաբերյալ հարցեր չծագեին:  Ամենակարեւորը, սակայն, քաղաքային իշխանության պահվածքի հարցն է: Քանզի ստացվում է, որ մայրաքաղաքի հենց կենտրոնում շենք է ապամոնտաժվում, խիտ կառուցապատված տարածքում, բակային գոտում մի հայտ էլ շենք է նախատեսվում «տնկել», հարյուրավոր բնակիչների բնական իրավունքների ոտնահարման լուրջ խնդիր է ծագում, մարդիկ բողոքում են, բայց ոչ մեկին դա չի էլ հետաքրքրում: Ոչ մեկին:  Եվ ուրիշ ինչպե՞ս հասկանալ ձեր անարձագանք պահվածքը, պարոնայք, եթե ոչ արհամարհանքի դրսեւորում: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/armen.hakobyan.31521/posts/1527003974040684 ...

    Կարդալ ավելին
  • Այս կիրակի տեղի ունեցած «Ժառանգության» 11-րդ համագումարն առանձնակի փոփոխություններ չբերեց վերջին ընտրություններում ձախողված այս կուսակցության ներսում: Էլի Րաֆֆի Հովհաննիսյանն ընտրվեց կուսակցության նախագահ, Արմեն Մարտիրոսյանը՝ փոխնախագահ:  Հիմնականը, ինչ կարելի էր կամ ավելի շուտ՝ ակնկալվում էր այս կուսակցական միջոցառումից, ՕՐՕ դաշինքի հետ մեկ կազմակերպության մեջ միավորվելն էր, ինչը տեղի չունեցավ: Թեպետ ինչպես Վարդան Օսկանյանը, այնպես էլ Սեյրան Օհանյանը անձամբ ներկա էին «Ժառանգության» համագումարին, անգամ ողջույնի խոսք ասացին: Բայց կոնկրետ փաստ է, որ միավորում տեղի չունեցավ: Թերեւս դաշինքային գործընկերներին ինչ-որ բաներ հետ են պահում այդ աստիճան մերձեցումից կամ էլ դա թողել են «հետո»-ին, թերեւս իրենց վրա, ըստ անհրաժեշտության հավելյալ ուշադրություն հրավիրելու նկատառումով:  Նման միավորման հեռանկարն արտացոլվեց նաեւ «Ժառանգության» համագումարի ամփոփիչ փաստաթղթում՝ հռչակագրում, մասնավորապես հետեւյալ ձեւակերպմամբ. «Միատեղելու ենք ջանքերը՝ համախմբելու համար բոլոր իրապես ընդդիմադիր ուժերին ընդդեմ կուսակցապետության, ընդդեմ ոստիկանապետության եւ հանուն հանրապետության»: Հարկավ, Րաֆֆի Հովհաննիսյանն «իր ոճի» մեջ էր, եւ այդ ոճը, որ «Մեծապատիվ մուրացկաններից» բանաստեղծի ճառին է նմանվում, նշված հռչակագրում իր տեղն է գտել, կարող եք ինքներդ համոզվել. «Չի կարող ազնիվը պարտվել խարդախին, ուժեղը՝ թույլին, արդարը՝ մեղավորին, անկաշառը՝ գռփողին, քաջը՝ վախկոտին, բարին՝ չարագործին, ճշմարիտը՝ կեղծարարին»,- ասված է կուսակցության հռչակագրում:  Ի դեպ՝ «Ժառանգության» հռչակագրում միանգամայն կոնկրետ գրված է. «Առաջիկա հինգ տարիներին համապետական ընտրությունների բացակայությունը ստիպում է մեզ պատրաստվել արտահերթ թավշյա իշխանափոխության: Սա կռիվ է հանուն հույսի ու լույսի, հանուն արդարության: Ղողանջե՛ք, զանգեր»: Րաֆֆի Հովհաննիսյանն ու իր համախոհներն, ըստ այդմ, իրենք իրենց դասում են ծայրահեղական տրամադրվածների շարքերը, հռչակում են հեղափոխություն (կամ հեղաշրջում) իրականացնելու իրենց մտադրությունը։ Ճիշտ է, կարող է վերջում պարզվել, որ «զանգերը ղողանջում էին» հենց թավշյա հեղափոխականների համար, բայց հայտարարությունն արդեն արվել է: Իսկ պետական ուժային կառույցի դեմ սպանություններով ուղեկցված զինված գործողություն իրականացնող անձանց քաղաքական բանտարկյալ հռչակող եւ արկածախնդրության հակված անձանցից, ինչ ասես, կարելի է սպասել՝ «կոլեկտիվ աղոթքից» մինչեւ «կոլեկտիվ բախումների» հրահրում:  Եվ երբ լրագրողները հետաքրքրվեցին վերոհիշյալ հռչակագրի «թավշեհեղափոխական» դրույթով, Րաֆֆի Հովհաննիսյանը մասնավորապես նշեց. «Ես դա մեկնաբանում եմ որպես սահմանադրական հեղափոխություն, այսինքն՝ այն հեղափոխությունը, որը տակավին Հայաստանում չի եղել, այն, որ պետք է ժողովրդի ճնշմամբ իրացնի սահմանադրությունը, քանի որ ընտրական գործընթացներով կամ չընտրական գործընթացներով այդ հարցը չի լուծվում: Դրա համար ես համարում եմ, որ այդ եզրույթը ենթադրում է հասարակության ակտիվ մասնակցություն»: Համենայն դեպս, իրենց համար ժամկետ էլ են սահմանել, հարցին, թե հնարավո՞ր է, որ դա տեղի ունենա 2018-ի ապրիլին (նախագահ Սերժ Սարգսյանի պաշտոնավարման ավարտը եւ լիովին խորհրդարանական կառավարման մոդելի անցնելը), Րաֆֆի Հովհաննիսյանը մասնավորապես պատասխանեց. «Կարծում եմ՝ այո, կարող է առաջին հերթին ուղղված լինի 2018-ի ապրիլին...»:  Դե ինչ, քաղաքական դաշտում թերեւս միայն էքսցենտրիկ վարքով ու հայտարարություններով աչքի ընկած Րաֆֆի Հովհաննիսյանը «թավշեհեղափոխական» պատմուճանով է որոշել հանդես գալ: Առաջներում նա ավելի բովանդակալից նպատակներ էր հռչակում։ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/armen.hakobyan.31521/posts/1516123905128691 ...

    Կարդալ ավելին
  • Դժվար է ասել, թե «Հանրապետություն», «Լուսավոր Հայաստան» եւ «Քաղաքացիական պայմանագիր» էպիկական անվանումներով կուսակցությունների առաջնորդները որքանով են հիշեցնում հանրահայտ ստեղծագործության հերոսներին: Հնարավոր է՝ աղերսներ ունեն, բայց այս պարագայում դա դեռ այնքան էլ էական չէ:  Կարեւորն այն է, որ նախապես ազդարարվածի համաձայն՝ «Լուսավոր Հայաստանը» (ԼՀԿ), «Հանրապետությունը» եւ «Քաղաքացիական պայմանագիրը» (ՔՊԿ) երեկ հուշագիր ստորագրեցին 2017 թվականի խորհրդարանական ընտրություններում համատեղ համագործակցության վերաբերյալ:  Պարզ ասած՝ հիշյալ կուսակցությունները պայմանավորվել են, որ առաջիկա ոչ միայն խորհրդարանական, այլեւ Երեւանի ավագանու ընտրություններում հանդես են գալու միասնաբար, այն է՝ դաշինքով: Երեկ հուշագիրն ստորագրեցին «Հանրապետության» քաղխորհրդի նախագահ Արամ Սարգսյանը, ՔՊԿ վարչության նախագահ Սասուն Միքայելյանը եւ ԼՀԿ խորհրդի նախագահ Էդմոն Մարուքյանը: Դատելով նրանից, թե ինչպես երեկ ստորագրողներն էլ գործն ավարտելուց հետո դիմեցին Աստծո օգնությանը, կարելի էր տարակուսել, որ արարողությանը հոգեւորական չէր մասնակցում կամ, այսպես ասած, օրհնության ծես չկատարվեց, մինչդեռ կարող էին:  «Թող Աստված մեզ պահապան լինի, որ փրկենք Հայաստանը»,- փրկչական հնչերանգով նկատեց Սասուն Միքայելյանը: Արամ Սարգսյանը հընթացս, փոքր-ինչ ավելի զուսպ նշեց. «Մեր նպատակները բարի ու անկեղծ են, թող Աստված օրհնի մեզ»: Իսկ Էդմոն Մարուքյանն էլ, ինչպես աղոթքի վերջում կասեին՝ «ամե՛ն», ամբողջացրեց պատկերը, ասելով՝ «Եվ թող Աստված պահպանի Հայաստանի Հանրապետությունն ու մեր բռնած ուղին»: Չէ, այնուամենայնիվ, արժե հավելել՝ «ամե՛ն»: Ինչ վերաբերում է ստորագրված բուն հուշագրին, ապա կողմերը համաձայնել են համատեղ քաղաքական գործունեություն ծավալել, մասնավորապես. «ա) 2017 թվականի խորհրդարանական ընտրություններին եւ Երեւանի ավագանու ընտրություններին կմասնակցեն միասնաբար՝ ընտրական դաշինքով,     բ) համատեղ գործունեության (այդ թվում՝ նոր ուժերի ներգրավման) վերաբերյալ որոշումները կկայացնեն կոնսենսուսով,     գ) համատեղ գործունեության արդյունքում կսկսեն բանակցություններ միասնական կուսակցություն ստեղծելու վերաբերյալ,     դ) հետամուտ են Հայաստանում եվրոպական մոդելի՝ իրավական, ժողովրդավարական, սոցիալական պետության կառուցմանը՝ ազգային լավագույն առանձնահատկությունների եւ հետաքրքրությունների համադրությամբ,     ե) արձանագրում են, որ իրենց համատեղ գործունեությունը հիմնված է Հայաստանի շահերի գերակայության սկզբունքի վրա եւ նպատակ ունի ապահովել Հայաստանի երկարատեւ ու կայուն զարգացումը»:  Դե ինչ, խորհրդարանական առաջիկա ընտրությունների նախաշեմին առաջին, պայմանական ասած՝ «Երեք հրացանակիրների» դաշինքը փաստաթղթորեն ձեւակերպվեց:  Իսկ թե այն որքանով կայուն եւ մրցունակ քաղաքական միավոր կլինի՝ կյանքը ցույց կտա: Առաջին անգամ չէ, իհարկե, մեր երկրի քաղաքական կյանքում նման դաշինք ձեւավորվում: Մինչ այս էլ մի շարք նման միավորումներ ստեղծվել են, բայց դրանք, որպես կանոն, «անկայուն միացություններ» են դուրս եկել:  Քաղաքական դաշինքների հարցում երեկվա արարողության մասնակիցներից առավել փորձառուն թերեւս «Հանրապետության» առաջնորդ Արամ Զ. Սարգսյանն է, ուստի հետաքրքիր է ծանոթանալ նրա դիտարկումներին։  «Սա մեր կուսակցության 15-ամյա գործունեության ընթացքում երրորդ դաշինքն է: Առաջինը «Արդարությունն» էր, որը հոկտեմբերի 27-ից հետո էր ձեւավորված, դատապարտված էր կրկնօրինակելու Կարեն Դեմիրճյանի ու Վազգեն Սարգսյանի «Միասնություն» դաշինքը: «Արդարությունը» որոշ հաջողություններ գրանցեց, բայց կարճ ժամանակ անց պարզ դարձավ, որ կրկնօրինակը չի կարող կրկնություն դառնալ: Երկրորդը «Հայ ազգային կոնգրես» դաշինքն էր, որում ունեինք ինչպես աշխարհաքաղաքական, այնպես էլ ներքաղաքական ու մարտավարական հարցերին վերաբերող տարաձայնություններ»,- հայտարարեց նա: Իսկ այս երրորդ փոձրը, նրա կարծիքով, նախորդներից տարբերվում է ամենից առաջ նրանով, որ «ձեւավորվել է գաղափարական հենքի վրա՝ ի սկզբանե քննարկելով եւ ընդհանուր հայտարարի բերելով թե՛ աշխարհաքաղաքական, թե՛ մարտավարական ու ապագային միտված հարցերը»:  Նույն կարծիքին է ԼՀԿ ղեկավար Էդմոն Մարուքյանը, որի խոսքով՝ այս դաշինքի պահանջարկը կար, իսկ գաղափարական ընդհանրություններ ունեցող երեք քաղաքական ուժերի համադրումը ի վիճակի է երկրում բեկում առաջացնել: Հասկանալի է, իհարկե, որ դաշինք կազմած ուժերը նապոլեոնական ախորժակներ ու հավակնություններ ունեն, բայց, որքան էլ «հողեղեն» հնչի մեր դիտարկումը, պետք է ասել, որ այդ միավորումը դեռ պետք է կայանա որպես այդպիսին, դառնա ճանաչելի, որպես դաշինք դրսեւորվի քաղաքական դաշտում եւ անցուդարձում:  Մանավանդ այնպես չէ, որ դաշնակիցների միջեւ ժամանակին սեւ կատուներ չեն վազվզել: Վերցնենք թեկուզ ՔՊԿ նախաձեռնող ու փաստացի ղեկավար Նիկոլ Փաշինյանի եւ նույն Էդմոն Մարուքյանի լարված հարաբերությունները, որոնք կարող էին հեռուն գնալ, եթե չլիներ պատգամավոր Թեւան Պողոսյանի նախաձեռնած հայտնի «գինեըմպման» կամ «մի կտոր հաց կիսելու, ասել-խոսելու» հանդիպումը: Նիկոլ Փաշինյանը, ինչպես հայտնի է, բացահայտ կասկածում էր, որ Էդմոն Մարուքյանը, այսպես ասենք՝ լիովին ընդդիմադիր դիրքերում է:  Երեկ այդ հանգամանքին անդրադառնալով՝ Ն.Փաշինյանը մասնավորապես նկատեց. «Մենք այդ ընթացքում բարձրաձայնել ենք մեր պատկերացումները, արձանագրել ենք մեր տարընթերցումները, եւ այսօր, ի դեմս այս փաստաթղթի, ունենք այս իրավիճակը: Այդ տարաձայնությունները գլոբալ առումով հաղթահարված են, եւ մենք հուշագրում արձանագրեցինք, որ այդ տարաձայնությունները հաղթահարելու ավելի երկար ճանապարհ ենք ընտրել: Մենք հակասությունները հաղթահարել ենք եւ համագործակցության հիմքեր ենք դնելու»: Դժվար չէ նկատել, որ միառժամանակ մի կողմ են դրվել դաշինքի վարչապետի թեկնածուի կամ կոնկրետ ղեկավար ունենալու հարցը: Նախքան այս զարգացումները, ՔՊԿ վարչապետի թեկնածուն, բնականաբար, այդ կուսակցության ղեկավարն էր, այսինքն՝ Փաշինյանը: Հիմա, հասկանալի է, պայմանավորվող կողմերը դեռ պետք է բանակցեն այդ ու էլի մի շարք հարցերի շուրջ:  Համենայն դեպս, այս դաշինքի փաստաթղթավորումը կարող է «արագացնել իրադարձությունները», խթանել, որ ընդդիմադիր այլ ուժեր եւս գնան դաշինք կազմելու ճանապարհով, եւ եկող տարվա գարնանն ականատես լինենք ոչ թե տասնյակից ավելի, այլ ընդամենը մի քանի խոշոր քաղաքական միավորումների լուրջ պայքարի:  Համենայն դեպս, առաժմ չարժե հապշտապ հետեւություններ անել: Հենց միայն հուշագիր ստորագրելը կամ գաղափարական հենքի մասին հայտարարությունները քիչ են: «Երեք հրացանակիրների» դաշինքը դեռ պետք է քաղաքականությամբ հետաքրքրված հանրությանը ներկայանա որպես կենսունակ քաղաքական միավոր: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/armen.hakobyan.31521/posts/1263058903768527 ...

    Կարդալ ավելին
  • Ես՝ ՀՀ քաղաքացի Արմեն Հակոբյանս, մի այլ կարգի վրդովված եմ Առաջին տպարանի շենքի (Հանրապետության 65 շենք, Բ մասնաշենք) պայթեցման ու մայրաքաղաքի հանդեպ ցինիկ բարբարոսության, աղաղակող վայրագության եղելությունից: Սա ուղիղ գծով հանցագործություն է, անկախ նրանից՝ «տեղավորվում» է քրեական օրենսգրքի սահմանումներում, թե՞ ոչ:  Ամենից առաջինը՝ անասելի զայրացնում է այն գաղտագողի «աշխատաոճը», որով իրականացվեց այս բարբարոսությունը. ո՛չ մի հանրային քննարկում, ո՛չ մի բան: Իրենք իրենցով սուսիկ-փուսիկ պայմանավորվել են, որոշել են հոկտեմբերի 27-ին (դե հա, բա ո՜նց, ուրիշ օր չկար օրացույցում, բայց դա էլ դեռ մի կողմ) պայթեցնել ու «գմփացրին»:  Քաղաքապետ Տարոն Մարգարյանը, որ էն օրը բավականին անտակտ ձայնը բարձրացրել էր տիկին Անահիտ Բախշյանի վրա, հիմա էլ երևանցիների ու հասարակությա՞ն վրա է գոռալու, թե՝ «լավ եմ արել»: Հասկանալի է, չէ՞, որ առանց քաղաքային իշխանության համապատասխան թույլտվության շենքի պայթեցում չէր արվի:  Ու դրել, 100 տարվա շենքը, որ քաղաքային իշխանության մի այլ՝ միշտ ամեն ինչ արդարացնող ներկայացուցիչ երևի էլի կասի՝ «սարայ էր», պայթեցնում են: Այսինքն՝ պայթեցրին:  Ասում են՝ մեծահարուստներից Գենիկ Կարապետյանն այդտեղ ինչ-որ բան է ուզում կառուցել տա: Ես անձամբ թքած ունեմ, թե ով ինչ է ուզում այնտեղ կառուցի: Անապատում չեք, ոչ էլ անմարդաբնակ ջունգլիներում, քաղաք կա, քաղաքացիներ կան, հասարակություն կա: Հլա մի հատ հարցրեք գոնե… Ասում են «ՆորՏեղ Շին» կազմակերպությունը, որ «իրականացրել է պայթեցման միջոցով քանդման աշխատանքներ», ավելի պարզ՝ տիրումեր է արել 100 տարվա շենքը, որ քաղաքի պատմության, մշակույթի ու գրական անցուդարձին անմիջական առնչված ճարտարապետական մասնիկ էր, պահպանել է բոլոր կանոնները ու եսիմ ինչ… Չգիտեմ, թե նրանք էնտեղ ինչ կանոններից են խոսում, բայց խիտ բնակեցված, կառուցապատված տարածքում անհնար է, որ շենք պայթեցնեն, ու դա կողքի շենքերի վրա ոչ մի կերպ չանդրադառնա: Հիմա սեյսմոլոգներ կգան, կփորձեն ինչ-որ բաներ ասել, հավաստիացնել, բայց ես անձամբ հազիվ թե հավաստիանամ: Եթե այդ սեյսմոլոգները հենց հարևան շենքերի բնակիչներ լինեն, միգուցե հավատ ընծայեմ, իսկ այնպես՝ ոչ:  Ամեն դեպքում քաղաքի կենտրոնում չեն դնում ու շենք գմփացնում:   Հարց է ծագում էլի, թե էդքան վռազ էին: Կամ եթե էդքան հարուստ և ունևոր են, դժվա՞ր էր ուղղակի «սովորական» եղանակով քանդել, ապամոնտաժել, ինչպես մինչև հիմա որոշ գերհանճարեղ «գլխավոր ճարտարապետներ» ապամոնտաժեցին ու կերան Երևանի կենտրոնի ավելի հին շենքերն ու շինությունները:  Բայց այս անգամ ակնհայտորեն վռազել են: Ախր, եթե «սովորական» եղանակով սկսեցին քանդել, անխուսափելի աղմուկ էր բարձրանալու, հարցեր էին բարձրացվելու: Իսկ այսպես, թաքուն-թաքուն պայթեցրին, ու վերջ: Էլի մեծ աղմուկ է, զայրույթ, վրդովմունք, անեծք, բայց փաստն արդեն առկա է. շենքը պայթեցրած, փլցրած է:  Ու մի հարց էլ՝ այս դեպքում Կարեն Կարապետյանին. պարո՛ն վարչապետ, սա՞ է «նոր մոտեցումներով» աշխատելը, թե՞ Դուք էլ թերթերից իմացաք, որ նման բան են արել: Ով ինչ գիտեր կամ չգիտեր, չգիտեմ, բայց այս պայթյունի հեղինակներն ու համահեղինակները պետք է պատասխանատվություն կրեն: Կամ էլ միանգամից դրեք Երևանը ռմբակոծեք: Մի քանի «հարմար» տեղ կարող եմ ասել՝ Մարզահամերգային համալիրը, Օպերայի շենքը, Հաղթանակ կամուրջը… Մի՞թե էդ տեղերում ոչ մի հարուստ բան չի ուզում սարքի… Կից նյութն՝ այստեղ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/armen.hakobyan.31521/posts/1202649653142786 ...

    Կարդալ ավելին
  • ՀԱՄԱՐՅԱ… ՏՐՆԳԻ ԿԱՄ՝ ՑՈՒՑԱԿԱՎՈՐՎԱԾ ՄԵՆԱՊԱՅՔԱՐ Առաջիկա աշնանը «տեղերում» անհամեմատ թեժ է լինելու: Նախ, սեպտեմբերի 18-ի մի շարք համայնքներում են նախատեսված տեղական ինքնակառավարման մարմինների ընտրություններ (Արագածոտնի, Արարատի, Արմավիրի, Տավուշի, Սյունիքի մարզերում): Իսկ դրանից ընդամենը երկու շաբաթ անց՝ հոկտեմբերի 2-ին էլ Գյումրիում և Վանաձորում են նշանակված քաղաքային իշխանության՝ ավագանու ընտրություններ (նաև՝ Կոտայքի, Գեղարքունիքի, Լոռվա, Վայոց ձորի, Սյունիքի և Շիրակի մարզերի բազմաթիվ համայնքներում):  Ըստ որում, Շիրակի և Լոռու մարզկենտրոններում, ինչպես հայտնի է, քաղաքային իշխանությունները ձևավորվելու են խորհրդարանական ու համամասնական եղանակներով, այսինքն՝ «երևանյան մոդելով». ընտրություններին մասնակցելու են կուսակցությունները կամ դրանց դաշինքները, համամասնական կարգով, ապա ձևավորված ավագանու կազմից կորոշվի քաղաքապետը: Հասկանալի է, որ քաղաքապետ կարող է դառնալ ավագանիում մեծամասնություն կազմող ուժի (ուժերի դաշինքի ներկայացուցիչը): Բայց դա մի ամիսուկես հետո: Իսկ հիմա… Երեկ հայրենի ոստիկանության պաշտոնական կայքում զետեղվեցին Գյումրու և Վանաձորի ընտրողների նախնական ցուցակները, որոնք նաև տրամադրվել են տեղամասային կենտրոններին: Ոստիկանությունը նաև հայտնել է, որ ընտրողների ցուցակներում անճշտություններ (այդ թվում` դիմողի անձին չվերաբերող անճշտություններ) հայտնաբերելու դեպքում կարելի է մինչև սեպտեմբերի 22-ը դիմել տարածքային անձնագրային ծառայություններ կամ անձնագրային և վիզաների վարչություն: Կարծում ենք, ինչպես Գյումրիում, այնպես էլ՝ Վանաձորում քաղաքային իշխանության համար պայքարի մեջ մտնող ուժերի ներկայացուցիչներն արդեն պետք է գործի լծված լինեն՝ ընտրողների ցուցակները «մուշտարու աչքով» ուսումնասիրելու, անճշտություններ հայտնաբերելու, դրանք ճշտությունների վերածելու առումներով: Մեկնարկն, ինչպես ասվում է՝ տրված է:  Չնայած, զանազան ու նույնիսկ զարմանազան կուսակցությունները նախքան այս էլ «ցուցակային» գործերի մեջ էին, բայց փոքր-ինչ այլ իմաստով. ճշտում, շտկում, վերջնական տեսքի են բերում ավագանու իրենց թեկնածուների համամասնական ցուցակները:  Ի՛նչն է հետաքրքիր: Եթե ոչ վաղ անցյալում ՏԻՄ ընտրություններն առանձնապես չէին արժանանում հայրենի, այսպես ասենք՝ ոչ իշխանական ուժերի բարձր ուշադրությանը, ապա այս տարի ակնհայտ է ընդդիմադիր, իշխանական ճամբարում չընդգրծված ուժերի ընդգծված հետաքրքրությունը և ակտիվությունը:  Վանաձորում դա նկատելի է, իսկ հանրապետության երկրորդ խոշոր քաղաք Գյումրիում նույն դրսևորումներն առավել ցայտուն են արտահայտված: Այստեղ անգամ լրատվամիջոցից «քաղաքային» կուսակցություն ձևավորվեց՝ Գյումրու ավագանու ընտրություններին մասնակցելու նպատակով: Խոսքը ԳաԼԱ՝ «Գաղափարական լիբերալների ալյանս»ի մասին է, որի կորիզը կազմում են հապավմանը համանուն հեռուստաընկերության աշխատակիցները: Դե, իսկ հեռուստաընկերության ղեկավար Վահան Խաչատրյանն էլ, ամենայն հավանականությամբ, կգլխավորի ԳաԼԱ-ի համամասնական ցուցակը՝ Գյումրու քաղաքապետ դառնալու անթաքույց հավակնություններով:  Ճիշտ է, դրա համար դեռ պետք է ընտրապայքարում մնացած բոլորից ավելի շատ քվեներ ստանալ: Իսկ դա, որքան էլ մեջքիդ մի ամբողջ յուրային հեռուստաընկերություն կանգնած լինի, ամենևին դյուրին գործ չի, քանզի ԳաԼԱ-ից բացի ընտրապայքարի մեջ են մտնելու ՀՀԿ-ն ու ՀՅԴ-ն, ԲՀԿ-ն ու «Հայկական վերածնունդը» (ՕԵԿ-ը), «Քաղաքացիական պայմանագիրն» ու, հնարավոր է՝ ՀԱԿ-ը, չհաշված «Լուսավոր Հայաստանը», «Համախմբումը», «Ալյանսը», ու ինչ իմանաս, թե էլ ինչ կուսակցություն, որ վերջին պահին «մեյդան կգա»: Բայց միառժամանակ հանգիստ թողնենք «մյուսներին» ու թեթևակի կենտրոնանանք ԳաԼԱ-ի վրա: «Ինչո՞ւ»-ի պատասխանը պարզից էլ պարզ է: Բանն այն է, որ հեռուստաընկերության բազայի վրա ու լսարանի աջակցության ակնկալիքով համանուն կուսակցություն ձևավորելը Վահան Խաչատրյանի մինիմում ծրագիրն էր: Հիմնական նպատակը կամ մաքսիմում ծրագիրը նոր անվան շուրջ, առանձին վերցրած խոշոր քաղաքում ընդդիմադիր ուժերը համախմբելն էր: Կարելի է նույնիսկ ասել, որ դա հեռուստակուսակցություն ստեղծելու բուն առաքալությունն էր:  Ասում ենք՝ էր, որովհետև հենց իրենք են ասում, որ առաքելությունը տապալվեց: Ավելի պարզ, թե ԳԱԼԱ հեռուստաընկերության ղեկավար Վահան Խաչատրյանը, թե ԳաԼԱ կուսակցության վարչության անդամ Արմենուհի Վարդանյանը տարբեր լրատվամիջոցներին տված հարցազրույցներում երեկ հայտարարել են, որ ընդդիմադիր ուժերի լայն համախմբումը և ընտրություններին, այսպես ասենք՝ «միասնական բռունցքով» մասնակցելու գործը գլուխ չի գալիս: Կարճ ասած «լայն համախմբում» չի ստացվում, թեպետ «նեղ համախմբում», այսինքն՝ երկու ուժով դաշինք կազմելու տարբերակին, ինչպես նշել են Խաչատրյանն ու Վարդանյանը, իրենց հետ բանակցած կուսակցությունները դեմ չեն: Նրանց ասածի համաձայն, երկուսի միավորումը շատերին ընդունելի է եղել, սակայն երբ խոսք է բացվել երրորդ ուժի, էլ չասած՝ չորրորդ, հինգերորդի մասին, սկսվել են տարաձայնությունները: Հա, բայց զուտ երկկողմանի դաշինքն էլ արդեն ԳաԼԱ-ի համար այն չէ: Իրենց ուզածն ու հանձնարարականը «լայն համախմբուն» էր:  Ուշագրավ է, որ անդրադառնալով panorama.am-ի հարցին, թե ի՞նչը խանգարեց, որ միասնական ցուցակով ընդդիմադիր դաշտը ներկայանար Գյումրիի քաղաքապետի ընտրություններում, Արմենուհի Վարդանյանը պատասխանել է. «Ես կարծում եմ, որ ավելի շատ ամբիցիաները խանգարեցին, ոմանց նաև՝ իշխանությունները խանգարեցին: Իշխանությունն իր հերթին մեզ հետ զուգահեռ աշխատում էր, որ այդ համախմբումը տեղի չունենա, որովհետև իրենք վախենում էին այդ համախմբումից: Բացի այդ, շատ խանգարեցին քաղաքական ուժերի ամբիցիաները, որովհետև բոլոր քաղաքական ուժերը համաձայն էին երկկողմանի դաշինքի, բայց մեր նպատակը համախմբելն էր: Երբ տրվում էր երրորդ կամ մյուս կուսակցության անունը, հայտնվում էին տարաձայնություններ, ամբիցիաներ և այլն»: Հարգելիներս, հանգիստ թողեք իշխանություններին ու նրանց վախերը: Եթե մի քանի կուսակցությունով չեք կարողանում խելք-խելքի տալ ու քաղաքական խնդիրները վեր դնել հավակնություններից, իշխանությունները, կներեք, «պրիչյո՞մ»: Ասեք, որ մեծ-մեծ խոսացող մի շարք ուժերի ներկայացուցիչներ անբաշարք դուրս եկան ու անհեռատես: Իշխանություններին իրենց ունեցած մյուս մեղքերն էլ թերևս բավական են, որ մի հատ էլ ամբիցիոզ առաջնորդիկների համախմման տորպեդահարումն էլ ավելացնենք: Կամ թե չէ՝ իշխանությունները վախեցե՜լ են: Վայ թե՝ լեղապատառ են եղել, գիտեք:  Իսկ ծրագիրը՝ «լայն համախմբում» գլուխ բերել, ինչպես Գյումրիի, այնպես էլ Վանաձորի պարագայում կարող էր ու ինչ-որ տեղ, դեռ կարող է աշխատել: Գաղտնիք չէ, որ այս խոշոր քաղաքներում վերջին ընտրությունների ժամանակ իշխանությունները պարտվել են կամ առնվազն, չեն ունեցել իրենց ակնկալած արդյունքները: Դա հուշում է, որ եթե ընդդիմադիր ուժերը խելացի ու հեռատես գտնվեն ու գտնվեին, ի լրումն՝ իսկականից քաղաքական ուժ լինեին, ապա ճիշտ աշխատանքի դեպքում կարող էին (գուցե դեռ կարող են) առանձին քաղաքներում դառնալ իշխանություն: Իսկ այսպես, անջատ-անջատ, նրանք ընդամենը կհասնեն այն բանին, որ կփոշիացնեն եղած «բողոքական ընտրազանգվածի» ձայները, իսկ հետո էլի կխոսեն իշխանությունների խանգարելուց կամ վախերից:  Ամեն դեպքում, քաղաքական իրականությունը ևս դաժան է, և ԳաԼԱ-ի մեծ ծրագրերը կարծես առաջին անգամ բախվեցին այդ իրականությանը՝ զարմանք պատճառելով հեռուստակուսակցություն նախաձեռնողներին: Չնայած, զարմանալի է նրանց զարմանքը, քանզի լրագրությամբ զբաղվելը նրանց պետք է որ վաղուց ու հստակ հուշած լիներ, թե ում և ինչերի հետ գործ ունեն, որ ամբիցիաներ կան, որ այս, որ այն: ԳաԼԱ-ն մեծ հույսերով ցանկացավ շուրջպար կազմել, բայց պարզվեց՝ հրապարակում ամեն մեկն ուզում է իր տրնգին պարել: Գյումրվա տրնգի, թե պարզապես տրնգի, էական չէ: Էականն այն է, որ դա մենապար է, այսինքն՝ առանձին դրսևորում, ամեն մեկը իրեն համար, ամեն մեկն՝ իր նեղ արահետով: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/armen.hakobyan.31521/posts/1132818250125927 ...

    Կարդալ ավելին
  • Ինչպես կարող է հասկանալ ցանկացած ողջախոհ անձնավորություն, դիպուկահարի սև գործը մարդ «խփելն» ա: Հիմա, երբ Ալեք Ենիգոմշյանն ասում է «Դիպուկահարները նորից անցել են իրենց սև գործին։», ի՞նչ նկատի ունի: Ի՞նչ ա ուզում ասած լինի: Ո՞ւմ են խփել (խփած եղել) իր ասելու պահին: Ոչ մեկին չեն խփել: Ուրեմն՝ այդ մարդը ինչ-որ բան է խառնում կամ ուզում է խառնած լինի: Եթե նկատի ունի, որ այնտեղ դիպուկահարներ կան կամ դիրքավորված են, ապա էլի անհասկանալի է, մնում Ենիգոմշյանի ասածը, քանի որ, նման իրավիճակներում, երբ ոստիկանությունը, ԱԱԾ ուժերը «շրջափակել» են զինված խմբի կողմից գրավված ՊՊԾ գնդի տարածքը, «ոզնուն» էլ է պարզ, որ պիտի նաև դիպուկահարներ դիրքավորվեին ու, տրամաբանորեն, այս ողջ ընթացքում այնտեղ եղել են...  Բայց Էստեղ մի «բայց» էլ կա: Չգնտեմ՝ դուք ոնց, բայց օրինակ, Ենիգոմշյանի ասածը իմ մեջ կասկածներ հարուցեց: Իսկ կարո՞ղ ա, իրենք էլ, այսինքն, Վարուժան Ավետիսյանենք, Ենիգոմշյանենք էլ իրենց դիպուկահարը (կամ գուցե՝ դիպուկահարներն) ունեն, որ ինչ-որ տեղ մոտերքում նստած սպասում է «X» պահին, որ անի իր սև գործը: Պարզապես իր ասածից իմ մտքով նման բան անցավ: Եվ ո՞վ կարող է նման դեպքում պարզել կամ ո՞ւմ է հետաքրքրելու, թե ո՞վ կրակեց: Եվ Ենիգոմշյանի արածի նման անորոշ, ու մեծ հաշվով՝ անպատասխանատու հայտարարություններով, գուցե հո՞ղ է նախապատրաստվում դրա համար:Կամ ի՞նչ իմանաս, գուցե նաև քողարկված հրահա՞նգ է: Թե չէ ինչո՞ւ Ենիգոմշյանը մնաց-մնաց ու հիշեց դիպուկահարների ու նրանց սև գործի մասին: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/armen.hakobyan.31521/posts/1104915732916179?notif_t=close_friend_activity¬if_id=1469449 ...

    Կարդալ ավելին
  • Զինված խմբավորման կազմում, պարզվում է, կան մարդիկ, որ կարծես թե այնտեղ չպիտի լինեին: Համենայն դեպ, ես նման տպավորություն ստացա բավականին ծանր կացության մեջ հայտնված ծնողների՝ Մարինե Պապիկյանի՝ Գառնիկ Հովակիմյանի և նույն խմբի կազմում գտնվող Էդգար Սողոմոնյանի հոր հայտարարություններից, որ արեցին այսօր ոստիկանությունում հրավիրված ասուլիսում:  Չէ, հասկանալի է, որ ծնողներն ինչքան էլ ասեն՝ «էրեխեքը, էրեխեքը», 26 տարեկան Գառնիկ Հովակիմյանը և 31 տարեկան Էդգար Սողոմոնյանը չափահաս տղամարդիկ են ու այն տարիքում չեն, որ ամեն ինչ գալու էին ծնողներին պատմեն կամ նրանց թույլտվությունը հարցնեին՝ նոր գնային «ինչ-որ բան» անելու, մանավանդ, որ այդ «ինչ-որ բանը» ընկերական հավաքույթ կամ նման միջոցառում չէր, այլ զինված խմբով՝ ոստիկանության ստորաբաժանման վրա հարձակում:  Բայց հարց, ամեն դեպքում մնում է. նրանք իսկապե՞ս հստակ իմացել են ուր են գնում, ինչ են անելու, թե՞ ինչպես ասուլիսում ծնողներից մեկը նշեց՝ իմացել են, որ միտինգի են գնում:  Հարցն առավել քան տեղին է, որովհետև տիկին Մարինեի ներկայացրածի համաձայն, իր որդին մոտ մեկ ամիս առաջ է վերադարձել Ռուսաստանից, որտեղ մնացել են նրա կինն ու երեխան: Մոր պատմելով, եկել է անձնագիրը փոխելու: Եվ, մեկ ամիս անց հայտնվել է բոլորովին ուրիշ տեղ, կոնկրետ՝ զինված խմբի կազմում, որպես ՊՊԾ գունդը գրոհողներից մեկը:  Մյուսը՝ էլ ավելի բարդ կացություն է. զավակը հաշմանդամ հորը թողել է, Սպիտակից եկել է Երևան ու էլի՝ հիմա ՊՊԾ գնդի տարածքում է: Չնայած, հոր խոսքերով՝ «քաղաքականությունից հեռու» մարդ է իր որդին: Եվ հարց է ծագում, թե հանրությանը քիչ թե շատ ծանոթ դեմքերից բացի, մյուսները, որ այդ խմբի կազմում են, ինչպե՞ս են այնտեղ հայտնվել ու ներգրավվել: Միտինգի՞ էին գնում, թե՞ գոնե գիտեին, թե ուր են գնում: Թե՞ հոսանքն ընկած «տարվել են»: Երևի մի ինչ-որ ժամանակ այս հարցերն էլ պատասխաններ կունենան:  Հետաքրքիր էր, որ ընթացքում, երբ փորձ արվեց ճշտել՝ իրո՞ք էնտեղ են նշված մարդիկ, նախ լրագրողներից մեկը հայտարարեց, թե՝ Պավել Մանուկյանից ճշտել են, իրենց շարքերում նման մարդ չկա (ո՞ր մեկը՝ «չկա»): Բայց շատ կարճ ժամանակ անց մեկ էլ մի ուրիշ լրագրող ասաց, թե՝ այդ տղան (լավ չֆիքսեցի պահի տակ, թե ո՞ր մեկը) հայտարարել է, որ իր կամքով է մասնակցել տեղի ունեցած գրոհին ու մնացյալին:  Բայց ո՞վ կարող է դրանում վստահ լինել: Վերջին հաշվով, կողքդ զինված մարդիկ են, դրանից բխող հետևություններով, ու բնական է, ծնողներն էլ չհավատացին, ասելով, դե թող իրենց երեսին ասեն այն, ինչ հայտարարում են:  Չգիտեմ, գուցեև դրա հնարավորությունն էլ լինի:  Բայց մեծ հաշվով, տեղի ունեցածը իր ողբերգական մանրամասներով է՛լ ավելի ահավոր է պատկերվում: Մի կողմից սպանված հայ մարդ՝ Արթուր Վանոյանը, ում տղայի հարսանիքը պիտի լիներ… Վիրավորներ, այդ թվում՝ ծանր վիճակում գտնվող: Ազատամարտին մասնակցած ու հերոսական նկարագրով հայտնի հայ մարդկանց ողբերգություն: Այս ծնողների ողբերգությունը: Պատանդները ու նրանց անորոշ ճակատագիրն ու նրանց հարազատների վիճակը, որ… Ու քանի՞սն են պատանդները: Միայն ոստիկանության երկու բարձրաստիճան սպա՞, այլ ծառայողնե՞ր: Թե՞ արդեն բոլորս ենք այս փակուղայինից էլ փակուղային կացության պատանդը:  Ինձ այնպես է թվում, որ թե Պավել Մանուկյանը, թե Արայիկ Խանդոյանը, թե զինված խմբի մյուս անդամներն իրենք էլ են պատանդ: Ասուլիս տված ծնողների որդիների մասին էլ չեմ ասում:  Հայրը ուզում է, խնդրում է, որ Պավել Մանուկյանը որդուն թողնի: Հաշմանդամ մարդ է, որդին էլ՝ նրան խնմաողն է: Բայց իրավիճակի ողբերգականությունն էլ ավելի ընդգծող մյուս հարցն էլ այն է, որ եթե զինված խմբի անդամները նրան թողնեն (հազիվ թե նման բան անեն, բայց՝ եթե), ապա 31-ամյա Էդգար Սողոմոնյանին կբռնեն իրավապահները: Բնականաբար: Ոստիկանության գնդի վրա զինված հարձակվելու համար հո պատվոգիր չեն տալո՞ւ… Այնպես որ, ինչ էլ ասվի, ստեղծված կացությունից միակ խելամիտ ելքն այն է, որ այս փակուղային կացությունն ստեղծած զինված խումբը, համաձայնեցնելով ինչ-ինչ պայմաններ, զենքը վայր դնի ու հանձնվի իրավապահ մարմիններին՝ դադարեցնելով թե մյուսների, թե իրենց, թե բոլորի պատանդված վիճակը: Եվ հակառակը՝ որքան ձգձգվի այս անորոշ ու լարված կացությունը, այնքան ավելի վատ՝ բոլորի համար: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/armen.hakobyan.31521/posts/1101337596607326 ...

    Կարդալ ավելին
Загрузка...

ՖԲՀ

  • /uploads/photos/NzH8QgWUKbiazeJTSsd2.jpg

    Ամփոփվեց «ԱԽՈՒՐՅԱՆ» ԵՀԿ-ի կողմից իրականացվող «Մարտունակ երիտասարդ՝ հզոր բանակ» ռազմահայրենասիրական ծրագիրը: Ծրագրի շահառու՝ ՀՀ 10 մարզերից, Արցախից, Ջավախքից և Երևան քաղաքից, 16-18 տարեկան 40 երիտասարդները Շիրակի մարզի Թորոսգյուղի «Երեքնուկ» հանգստյան գոտում մասնակցեցին վրանային ճամբարին, որի ընթացքում ինտերակտիվ սեմինարների միջոցով ծանոթացան զինծառայությանն առնչվող բոլոր թեմաներին, հնարավորություն ստացան իրենց հուզող հարցերն ուղղել ոլորտի փորձագետներին: Մասնակիցների օրակարգը բացառապես զինվորական ծառայության հիման վրա էր կառուցված` իր մեջ ներառելով առողջ ապրելակերպի, զինվորական պատրաստակամության, ճանաչողության, հայոց պետականության պահպանման և հայրենասիրության տարրեր: Ճամբարի վերջին օրը մասնակիցներն այցելություններ կատարեցին ՀՀ ՊՆ ԶՈւ Գյումրի քաղաքում տեղակայված N զորամաս, որի արդյունքում հնարավորություն ունեցան պրակտիկորեն ծանոթանալու զինվորական առօրյային, և Ազատամարտի փառքի թանգարան, որտեղ երիտասարդներին ներկայացվեցին Արցախյան հերոսամարտում կռված հերոսներն ու հերոսուհիները, նրանց կատարած սխրանքները, հայոց բանակի հիմնադիրներն ու հիմնադրման պայմանները: Ծրագրի ավարտին երիտասարդներին հանձնվեցին ծրագրի մասնակցության հավաստագրերը:  Ծրագրի նպատակն է` երիտասարդների մեջ սերմանել հայրենասիրություն, ազգասիրություն՝ նպատակ ունենալով վերջիններիս շրջանում բարձրացնել հայկական բանակի հանդեպ հարգանքը, սերը և հայկական բանակում ծառայելու պատրաստակամությունը։  Ծրագիրն իրականացվեց ՀՀ Սպորտի և Երիտասարդության հարցերի նախարարության ֆինանսավորմամբ և  Հայաստանի, Վրաստանի, Ռուսաստանի և Արևելյան Եվրոպայի Հայ Կաթողիկե Առաջնորդարանի աջակցությամբ։

    Կարդալ ավելին

Քաղաքականություն