• Շահեն Հարությունյան
  • Վայնկոմատն ինձ ուղղեգիր է տվել դեպի հոգեբուժարան՝ ստուգումներ անցնելու։ 3 օր պետք է մնամ հոգեբուժարանում։ Փաստորեն դեռ սովետական կարգերը շարունակվում են։ Պապիկիս եղբորը՝ Մարզպետ Հարությունյանին, Սովետն է վեց ամիս պահել հոգեբուժարանում՝ այլախոհական գաղափարների և անկախական ձգտումների համար։ Հորս են երկու անգամ տարել հոգեբուժարան՝ քաղաքական հայացքների և ընդդիմադիր լինելու համար։ Հերթն ինձ էլ հասավ։))) Հ.Գ. Թե՛ պապիկիս եղբորը, և թե՛ հորս նկատմամաբ ինչքան էլ որ ճնշումներ են գործադրել, այնուամենայնիվ ի վերջո գրել են, որ առողջ մարդիկ են։  Չեն հասկացել մինչև հիմա, որ մեր գենը առողջ է, ուղղակի իրենք են նույն տականք դավաճանները՝ առաջ սովետի տեսքով, հիմա Էլ հայակական «սովետի» տեսքով։ Հիմք են ընդունել դատվածությունս ու որոշել են ուղարկեն։ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=795247553967933&id=100004480862506 ...

    Կարդալ ավելին
  • Սիրելի ընկերներ։ Արդեն տանն եմ։ Սարսափելի հոգնած եմ, վաղը առավոտյան պետք է գնամ ոստիկանություն այսօրվա դեպքից հետո ստորագրելու վերջին զգուշացումս։ Մյուս անգամ արդեն, խափանման միջոցս կփոխեն և կկալանավորեն։  Քնեմ, վաղը մանրամասն կներկայացնեմ, թե ինչ է եղել, ինչ մեղադրանք են ներկայացրել և առհասարակ ինչ է տեղի ունեցել։ Շնորհակալ եմ աջակցելու և անհանգստանալու համար։ Նյութի աղբյուր` https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=622288417930515&id=100004480862506&from_close_friend=1&ref=notif&notif_t=close_friend_activity&notif_id=1466883253321289 ...

    Կարդալ ավելին
  • Այնպես չէ, որ միայն հային կա զենքով փրկություն։ Յուրաքանչյուր ժողովրդի, երկրի հաղթանակը և որևէ բանից փրկությունը, կապված է զենքի հետ։ Պարզապես, կարող է զենք հասկացողությունը լինել տարբեր՝ գաղափարական և առարկայական։  Գաղափարապես զինված պայքարել, թե՞ զենքով զինված պայքարել՝ որոշվում է ստեղծված իրավիճակից և գաղափարների ամրությունից։ Զենքով զինված պայքարի համար, անհրաժեշտ է գաղափարների և արժեքների հաստատակամություն և վճռականություն։ Նյութի աղբյուր` https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=584843665008324&id=100004480862506 ...

    Կարդալ ավելին
  • Ինչը որ հիմա գրում եմ, կարծում եմ, որ պետք է հետաքրքրի բոլոր Հայաստանի ճակատագրով հետաքրքրված անձանց․ 1921.թ-ի դեկտեմբերի 2-ին Հայաստաի առաջին Հանրապետությունը կորցնում է իր անկախությունը և ինքնավարությունը՝ երկրի տնօրինումը և ղեկավարումը հանձնելով ռուսական խորհրդային իշխանություններին։ Այսպիսով 1921-թ դեկտեմբերի 2-ին Խորհրդային բոլշևիկյան իշխանությունները վերացնում են նորաստեղծ, ազատ և անկախ Հայաստանը։ Այդ օրվանից հետո՝ 82 տարի անց, արդեն Հայաստանի «երրորդ» Հանրապետության գոյության ընթացքում, նույն դեկտեմբերի 2-ին Հայաստան է ժամանում ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինը։ Այցի առանցքային նպատակն էր քննարկել ՀՀ նախագահ՝ Սերժ Սարգսյանի՝ 3 ամիս առաջ Մոսկվայում կայացրած որոշումը, ըստ որի՝ Հայաստանի Հանրապետութունը պետք է անդամակցեր Եվրասիական տնտեսական միությանը (ԵՏՄ)։  Կարծում եմ գրեթե բոլորի համար պարզ է, որ Պուտինի այցի օրը պատահականորեն չէր ընտրված։ Այցի նպատակը, ըստ էության, նույնն էր, ինչ 82 տարի առաջ․ վտանգված էր ՀՀ անկախությունը և ինքնորոշման իրավունքը։ Սակայն կլինեն մարդիկ, որոնք պարզապես պատահականություն և զուգադիպություն կհամարեն օրվա կրկնողությունը։  Ցանկանում եմ փոքր պատմական իրողություն բարձրաձայնել և զուգահեռներ տանել՝ 20-րդ դարի և 21-րդ դարի՝ ՀՀ առաջին և ՀՀ «երրորդ» Հանրապետությունների վարած քաղաքականության մեջ։ 1921թ․-ի սեպտեմբերի 3-ին, հրապարակվում է ՌԿ(բ)Կ կովկասյան բյուրոյի «Կարսի կոնֆերանսի մասին» որոշումը՝ Հայաստանի, Ադրբեջանի և Վրաստանի ծրագրերի վերաբերյալ։ Ըստ այդ որոշման պետք է խստագույնս պահպանվեին մինչ այդ՝ մարտի 16-ին կնքված Մոսկվայի պայմանագիրը,որը, ի դեպ, սարսափելի նվաստացուցիչ էր Հայաստանի համար։ Մեկ այլ կետով նշված էր՝ «ոչ մի դեպքում թույլ չտալ Կովկասի հանրապտությունների մեկուսի ելույթները»։ Այսինքն՝ ստացվում է, որ Խորհրդային իշխանությունները համագործակցելով քեմալական Թուրքիայի հետ, սահմանափակեցին Կովկասի հանրապետությունների, այդ թվում նաև Հայաստանի ինքնորոշման, ազատության և անկախության իրավունքները՝ սեփական շահերից դրդված։ Ըստ այդմ՝ Խորհրդային Հայաստանը այլևս ինքնուրույն ոչ մի քայլ և ոչ մի որոշում չէր կարող կատարել և ընդունել ․ սահմանափակվեց Հայաստանի և հայ ժողովրդի բոլոր իրավունքները․ բոշևիկների ձեռքում էր ամեն ինչ։ Այս խայտառակ որոշումից՝ արդեն 81 տարի անց, նույն օրը՝ 2013թ․-ի սեպտեմբերի 3-ին, ՀՀ նախագահ՝ Սերժ Սարգսյանը, Մոսկվայում հանդես է գալիս հայտարարությամբ, որով հայտարարում է, որ 4 տարի հարաբերելով և բանակցելով Եվրոմիության հետ, Հայաստանը անդամակցելու է ԵՏՄ-ին, և ԵՏՄ-ի կազմում շարունակելու է «ազատ» հարաբերությունները՝ Եվրոպայի հետ։ ՀՀ նախագահի նմանօրինակ հայտարարությունը պարզ է դարձնում հանրությանը, որ անդամակցելով ԵՏՄ-ին (ի դեպ այն ռուսական(բոլշևիկյան) գաղափարախոսության առարկայական հետևանքն է), նշանակում է ՀՀ իրավունքները հանձնել անդամակցած կառույցին՝ ԵՏՄ-ին, քանի որ այն չունի ժողովրդականության և ալյ ազատությունների իրավունքներ։ Եվ ի՞նչ է ստացվում․ 81 տարի առաջ Ռուսաստանը իր շահերից դրդված, առանց հայերի կարծիքը հաշվի առնելու, կայացրեց որոշում՝ «․․․Հայաստանին ոչ մի դեպքում թույլ չտալ մեկուսի և ինքնիշխան ելույթները», և սրանով ամբողջովին տիրեց Հայաստանին։ Ապա հիմա՝ 2013թ․-ին, Հայաստանի «երրորդ» ազատ, անկախ, ինքնիշխան և ժողովրդավարական Հանրապետության նախագ՝ Սերժ Սարգսյանը, սեփական նախաձեռնությամբ՝ իր հայտարարությամբ, կրկնեց 8 տասնամյակներ առաջ տեղի ունեցածը՝ «․․․Հայաստանին զրկելով մեկուսի բոլոր ելույթներից»։ Եվ պատահական չէ, որ ՀՀ նախագահ՝ Սերժ Սարգսյանի հայտարարության և ՌԴ նախագահ՝ Վլադիմիր Պուտինը այցի օրերը համընկում են 1920թ․-ի դեկտեմբերի 2-ի և 1921թ․-ի սեպտեմբերի 3-ի հետ։ ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ ԿՐԿՆՎՈՒՄ Է․․․ Նյութի աղբյուր`https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=574957085996982&id=100004480862506&from_close_friend=1&notif_t=close_friend_activity ...

    Կարդալ ավելին
  • Այսօր՝ հունվարի 21-ին, <<Վարդաշեն>> ՔԿՀ-ում անժամկետ հացադուլ է հայտարարել քաղբատարկյալ Շանթ Հարությունյանը, որով նա պաշտպանում է քաղբանտարկյալ Հայկ Կյուրեղյանի պահանջները։ Հայկ Կյուրեղյանը, 7 օր է, գտնվում է հացադուլի մեջ և 4 օր՝ ջրադուլի մեջ։ Քաղբանտարկյալներ Հայկ Կյուրեղյանն ու Գևորգ Սաֆարյանը պահանջում են ապահովել սեփական անձի անվտանգությունը քրեակատարողական հիմարկներում։ Ազատություն քաղբանտարկյալներին։ Նյութի աղբյուր`https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=555476137945077&id=100004480862506 ...

    Կարդալ ավելին

ՖԲՀ

Քաղաքականություն

  • /uploads/photos/DgVDL2KCp45t6uG4Anem.jpg

    Նիկոլ Փաշինյանի վարչապետության 100 օրն ավարտվում է հայ-ռուսական հարաբերություններում լարվածությամբ: Թեև այդ լարվածությունն առավել ակնառու դարձավ վերջին մի քանի շաբաթների ընթացքում` ՌԴ ԱԳ նախարար Սերգեյ Լավրովի` ներհայաստանյան զարգացումների մասին բավականին կոշտ հայտարարությունից հետո, սակայն ոչ պաշտոնական մակարդակում այն զգացվում էր Փաշինյանի վարչապետության առաջին օրերից`չնայած սկզբնական շրջանում հնչող պաշտոնական հայտարարությունների դրական բնույթին:  Ռուսական կողմի գործողությունները Փաշինյանի՝ Մոսկվա այցի ժամանակ և դրանից հետո վկայում են, որ Սոչիում վարչապետին, ով խորհրդարանում ղեկավարում էր ԵԱՏՄ-ից Հայաստանի դուրս գալու գործընթաց նախաձեռնած «Ելք» դաշինքը, չի հաջողվել Մոսկվային համոզել, որ իր այդ դիրքորոշումները վերանայված են, որ հայ-ռուսական ռազմավարական գործընկերությունում հետքայլ չի լինելու: Ռուսական կողմի ընկալումներով՝ իրենք մտահոգությունների համար լուրջ հիմքեր ունի: Դրանցից է, օրինակ, կարևորագույն պաշտոններում Փաշինյանի կողմից հակառուսական հայացքներով աչքի ընկած ակտիվիստներին նշանակելը, որոնցից «ամենատպավորիչներից» էր Ազգային անվտանգության խորհրդի քարտուղարի պաշտոնում Արմեն Գրիգորյանի նշանակումը: Ըստ մամուլում հայտնված չճշտված տեղեկությունների` Մոսկվայի մոտ այնքան մեծ է անվստահությունը վերջինիս անձի նկատմամբ, որ արգելել է ՀԱՊԿ և ԱՊՀ երկրների միջև փոխանակվող գաղտնի տեղեկատվությունը տրամադրել ՀՀ ԱԱԽ քարտուղարին:  Բավականին հետաքրքիր է ՀՀ առաջին փոխվարչապետ Արարատ Միրզոյանի շուրջ ստեղծված իրավիճակը: ԱՊՀ միջկառավարական խորհրդի նիստին վերջինիս մասնակցությունից հետո ԵԱՏՄ միջկառավարական խորհրդի նիստին գործընկերների պահանջով ստիպված եղավ մասնակցել վարչապետը, չնայած որ դա իր պաշտոնի համար ցածր ձևաչափ էր: Արարատ Միրզոյանը նույնիսկ չկար Փաշինյանի գլխավորած պատվիրակությունում, ինչը լուրջ հարցեր է առաջացնում:  ՀՀ նոր իշխանությունների մյուս գործողությունը, որը Մոսկվայի մոտ մեծացրել է անվստահությունը, առանց նախնական քննարկումների համանախագահ երկրների կամ համանախագահ երկրներից ոչ բոլորի հետ Ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման բանակցային գործընթացում նոր տարրեր մտցնելու ՀՀ իշխանությունների փորձն է, ինչին ականատես եղանք մայիսի 9-ին Ստեփանակերտում և հունիսի 1-ին Ազգային ժողովում կառավարության ծրագիրը ներկայացնելու ժամանակ վարչապետ Փաշինյանի ելույթներում: Ռուսական կողմը հայաստանյան իշխանությունների այս «բացթողմանը» շտապեց ոչ պաշտոնական արձագանք տալ: Ռուս հանրային, քաղաքական գործիչների, փորձագետների այցը 2016 թվականի ապրիլին Ադրբեջանի վերահսկողության տակ անցած Լելե Թեփե նաև ազդանշան էր, որ Ղարաբաղյան հակամարտության համատեքստում չհամաձայնեցված, անկախ գործողություններ, որոնք կարող են վնասել գործընթացին կամ ունենալ բացասական ֆոնային ազդեցություն վերջինիս վրա, կարող են անել նաև ռուսները: Ռուսական կողմի անվստահության մյուս պատճառը ՆԱՏՕ գագաթնաժողովին, այնուհետև զորավարժություններին Հայաստանի մասնակցությունն է: Իհարկե, սա առաջին անգամը չէր, երբ Հայաստանը մասնակցություն էր ունենում ՆԱՏՕ միջոցառումներին, սակայն հայ-ռուսական հարաբերություններում անվստահության առկայության պայմաններում այս գագաթնաժողովին մասնակցությունն առանց ռուսական կողմի հետ սլաքները ճշտելու Մոսկվայում դրական չընկալվեց: Հետաքրքիր է, որ ինչ-որ «զուգադիպությամբ» դրան հետևեցին Փանիկի դեպքերը, երբ ռուսական ռազմաբազան «առանց նախազգուշացման» զորավարժություններ սկսեց` վախեցնելով գյուղի բնակիչներին: Սա, ակնհայտորեն, որոշակի մեսիջներ էր պարունակում` ուղղված ՀՀ իշխանություններին: Ինչ վերաբերում է Հայաստանի ներքաղաքական զարգացումների, մասնավորապես նախկին իշխանության ներկայացուցիչների նկատմամբ աղմկահարույց դատական գործերին ռուսական կողմի կոշտ արձագանքին, ապա նշենք, որ Մոսկվայում դրանք ինչ-որ տեղ դիտվում են նաև որպես ՌԴ դեմ ուղղված քայլեր: Ընդ որում, Խաչատուրովի դեպքում ոչ թե վերջինիս անձն է պայմանավորում ռեակցիան, այլ զբաղեցրած պաշտոնը. Խաչատուրովն, այսպես կոչված, «Պուտինի ՆԱՏՕ»-ի գլխավոր քարտուղարն է, և առանց ռուսական կողմին տեղեկացնելու, այդ պաշտոնից նրա հեռացման հարցը նախապես կարգավորելու Խաչատուրովի նկատմամբ դատական գործընթաց սկսելը Ռուսաստանում դիտում են որպես «ՆԱՏՕ-ի հետ հարաբերություններ զարգացնող Հայաստանի» կողմից թիրախավորված հարված ՀԱՊԿ հեղինակությանը: Պատահական չէ, որ այս դեպքերից հետո ռուսական լրատվամիջոցները սկսեցին գրել` Ռուսաստանի կողմից Հայաստանին զենքի մատակարարումների դադարեցման մասին, որն, իհարկե, պաշտոնապես հերքվեց, սակայն պարզ է, որ Ռուսաստանն այլևս չի բացառում Հայաստանի հետ հարաբերություններում նման գործիքակազմի կիրառման հնարավորությունը: Իսկ ռուսական կողմի ավելի «շոշափելի նախազգուշացումն» այս օրերին տեսնում ենք Լարսում, երբ արագ փչացող սննդամթերքով բեռնված հայկական բեռնատարները ստիպված են լինում օրերով հերթ կանգնել ռուսական անցակետն անցնելու համար: Խնդիրը կարելի կլիներ մեծ հոսքերով բացատրել, միայն թե հայ վարորդները միանգամայն այլ տպավորություն ունեն, բացի այդ՝ ՌԴ-ում ՀՀ հյուպատոսի միջամտությունը խնդրին ևս խոսում է, որ Լարսի մի քանի կիլոմետրանոց հերթերը բնավ տեխնիկական խնդիրներով չեն պայմանավորված:  Նշենք, որ Ռուսաստանից ոչ պաշտոնական աղբյուրներով զգուշացնում են նաև գազի գների բարձացման մասին, քննարկվում է աշխատանքային օրենսգրքում համախատասխան փոփոխությունների նախագիծը, որը կարող է ազդել այդ թվում նաև Ռուսաստանում աշխատող տասնյակ հազարավոր հայերի վրա, և սրանք ռուսական կողմի տնտեսական ազդեցության միակ լծակները չեն:  Այս համատեքստում բավականին հետաքրքիր է Հարավկովկասյան երկաթուղու շուրջ ստեղծված իրավիճակը. օգոստոսի 14-ի լույս 15-ի գիշերը ՊԵԿ-ը դիմակավորված անձանց ուղեկցությամբ մտել է Հարավկովկասյան երկաթուղի և, ինչպես նշում է երկաթուղու ղեկավարությունը, Հայաստանի օրենսդրության խախտումներով խուզարկություն է իրականացրել, առգրավել է փաստաթղթեր, ինչը չէր կարող չվրդովեցնել ռուսական իշխանություններին, քանի որ երկաթուղու կառավարումը հանձնված է Ռուսաստանին։ Հուսանք՝ խնդիրը հարթվել է օգոստոսի 15-ին Հարավկովկասյան երկաթուղու տնօրեն Սերգեյ Վալկոյի և վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի հանդիպման ժամանակ. բոլորս հասկանում ենք, թե ինչ նշանակություն ունի երկաթուղին Հայաստանի համար: Նման պայմաններում մենք խնդիր ունենք Վրաստանի կամ Ուկրաինայի սցենարը չկրկնելու համար ձեռնարկել գործողություններ, որոնց ռիսկերը նախապես լավ հաշվարկված և չեզոքացված կլինեն: Կարիք ունենք արտաքին քաղաքական հարցերում լինելու ավելի ընկալելի, ընդ որում՝ ոչ միայն Ռուսաստանի, այլ նաև մյուս երկրների հետ հարաբերություններում: Կարծես թե այս հարյուր օրվա ընթացքում որևէ գիծ դեռևս անդառնալիորեն անցած չէ: Այս մասին է խոսում, օրինակ, առաջին հայացքից ոչ էական թվացող վերաբերմունքը, որը ռուսական կողմը ցուցաբերեց Հայաստանի Հանրապետության նախագահ Արմեն Սարգսյանին Ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության փակման արարողության և դրան նախորդած համերգի ժամանակ. եթե վարչապետ Փաշինյանը Ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության ժամանակ նստած էր երրորդ շարքում՝ Հյուսիսային Կորեայի ԱԺ նախագահի կողքին, ապա Արմեն Սարգսյանը` առաջին շարքում՝ ՌԴ վարչապետ Դմիտրի Մեդվեդևի կողքին, ինչպես ենթադրում է դիվանագիտական արարողակարգը ռազմավարական գործընկերների պարագայում: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/klara.abgarian.9/posts/148642326039090

    Կարդալ ավելին