• Արա Միրզոյան
  • Երբ առաջին նախագահը ասում է, որ մենք չպետք է մեղավորներ փնտրենք և պետք է համախմբվենք այսպես կոչված նախագահի շուրջ, նա դա ասում է՝ միայն մի դրդապատճառից ելնելով. նա վախենում է, որ մենք՝ հասարակությունը, այդ մեղավորներին փնտրելով հանկարծ նաև իրեն կգտնենք այդ մեղավորների շրջանակում, և նրա դերը նույնպես առանցքային կլինի։ Ո՛չ, մենք պարտավոր ենք հենց հիմա փնտրել բոլոր մեղավորներին, բացահայտել նրանց բոլորին և պատժի ենթարկել։ Այսօրվա ստեղծված իրողությունն է դա պահանջում։ Մեզ շատ քիչ ժամանակ է մնացել ուշքի գալու, բոլոր մեղավորներին պատժելու, արված սխալները շտկելու կամ մեղմելու, նոր պետության հիմք դնելու՝ որպեսզի կարողանանք գոյատևել և դիմակայել մոտակա ժամանակներում սպասվող բոլոր վտանգներին։ Իսկ որ դրանք լինելու են չափազանց վտանգավոր մեր պետականության պահպանման համար և շատ շուտ, ես կասկած չունեմ։ Լավագույն դեպքում ունենք մի քանի ամսից մինչև մեկ տարի ժամանակ։ Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/ara.mirzoyan.1/posts/1012458408823966 ...

    Կարդալ ավելին
  • Այսպիսով, այսօր ԱՄՆ 11 նահանգներում անցկացված այսպես կոչված caucus-ների (հայերեն թարգմանությունը չգիտեմ) արդյունքների համաձայն՝ Հանրապետականների ճամբարից Դոնալդ Թրամփը հաղթել է 8 նահանգներում, Թեդ Քրուզը՝ 2, իսկ Մարկո Ռուբիոն՝ ընդամենը 1 նահանգում։ Արդեն ակնհայտ է դառնում, որ Թրամփը, որքան էլ որ պարադոքսալ է թվում, բայց միանձնյա առաջատարն է դառնում Հանրապետականների ճամբարում, ուստիև դառնում է ամենահավանական վերջնական թեկնածուն ԱՄՆ Նախագահի պաշտոնի համար Հանրապետական կուսակցությունից։ Միննեսոտա նահանգում, որտեղ ես եմ ապրում, Հանրապետականների ճամբարից, այնուամենայնիվ, հաղթել է ոչ թե Թրամփը` 21%, այլ Ռուբիոն՝ 37%: Դեմոկրատների մոտ ամեն ինչ դեռ այդքան էլ միանշանակ չէ, և պապիկ Բերնի Սանդերսը դեռ հաջողությամբ պայքարում է Քլինթոնի հետ։ Այսպես, նույնպես 11 նահանգների caucus-ների արդյունքների համաձայն Հիլլարի Քլինթոնը հաղթում է 7-ում, իսկ Բերնի Սանդերսը՝ 4-ում։ Միննեսոտա նահանգում, որտեղ այսօր ժամանել էին թե՛ Հիլլարին և թե՛ Բերնին, այդուհանդերձ հաղթել է Սանդերսը՝ 60%-ը Քլինթոնի 40%-ի դիմաց։ Հիլլարիի օգտին քվեարկում են հիմնականում 45-65 կանայք և աֆրոամերիկացիները, այն դեպքում, երբ Բերնիի օգտին են 17-29 տարեկանների 70%-ը, հիմնականում սպիտակ։ Երիտասարդությունը Սանդերսի կողմնակիցն է։ Ինչպես տեսնում եք, Դեմոկրատների ճամբարում ինտրիգը դեռ կպահպանվի... Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/ara.mirzoyan.1/posts/977006262369181 ...

    Կարդալ ավելին
  • Մի քիչ երկար եմ գրելու։ Կարճ չի ստացվի։  Այսպիսով, կամաց-կամաց մոտենում ենք Միացյալ Նահանգներում Նախագահական ընտրությունների թեկնածուների հստակեցմանը։ Հանրապետական Կուսակցության թեկնածուների շրջանում վերջին փոլերի արդյունքների համաձայն Թեդ Քրուզը առաջ անցավ սկանդալային Դոնալդ Թրամփից։ Դա տեղի ունեցավ Նախագահ Օբամայի ելույթից հետո, երբ վերջինս կոշտ քննադատեց Թրամփին և հույս հայտնեց, որ ամերիկացիները խելացի կգտնվեն և Դոնալդի օգտին չեն քվեարկի։ Գաղտնիք չէ, որ Թրամփի ձայների հիմնական մասը ապահովում է Միացյալ Նահանգների ապահովված սպիտակ բնակչությունը։ Հանրապետականների ճամբարում պայքարը դեռ կշարունակվի, բայց, կարծում եմ, վերջնական թեկնածուն, այնուամենայնիվ, կլինի հենց Թեդ Քրուզը։  Դեմոկրատների շրջանում պայքարը շատ ավելի հետաքրքիր շրջադարձեր է ընդունում։ Սկզբնական շրջանում բացարձակ ֆավորիտ համարվող Հիլլարի Քլինթոնը այսօր, արդեն, երկրորդ տեղով է ընթանում։ Առաջին հորիզոնականը վերջինից խլել է Բերնի Սանդերսը։ Բերնին, ինձ համար, շատ հետաքրքիր կերպար է։ Բայց նրա մեջ ինձ, առաջին հերթին, գրավում է այն, թե ինչ է նա պատրաստվում անել Նախագահ ընտրվելուց հետո։ Այն, ինչ նա ցանկանում է անել, պարզապես հեղափոխություն կարելի է անվանել։ Կարելի է ասել, որ դա մարտահրավեր է ամբողջ Համակարգին։ Ոչ ոքի համար գաղտնիք չէ, որ Միացյալ Նահանգներում կապիտալի ու փողի հիմնական հատվածը կենտրոնացած է բնակչության ընդամենը 1%-ի մոտ։ Շատ պարզ բացատրելով՝ Սանդերսը ցանկանում է այդ ահռելի կապիտալը բաշխել բնակչության շրջանում, իսկ մեծահարուստ օլիգարխների վրա սահմանել մեծ հարկեր։ Բացի այդ, նա մարտահրավեր է նետում մեգակորպոռացիաներին, որոնք հսկայական գերշահույթներով են աշխատում, այն դեպքում, երբ երկրում միլիոնավոր մարդիկ աշխատանքի և փողի կարիք ունեն։ Որքան էլ պարադոքսալ է, բայց հենց «ծերուկ» Սանդերսի օգտին պատրաստ են քվեարկել հիմնականում հենց ԱՄՆ երիտասարդները, երիտասարդ կանայք։ Երիտասարդների ձայները վերադարձնելու համար Քլինթոնը արդեն խիստ պարզունակ քայլերի է դիմում։ Երեկ նրան սատարելու մասին խոսեց դերասանուհի Լինդսի Լոհանը, իսկ այսօր Քլինթոնը հանդիպեց Բրիթնի Սպիրզին։  Անգամ իր նախընտրական արշավի համար Սանդերսը գումար հավաքում է հասարակ մարդկանցից, այն դեպքում երբ մնացած թեկնածուները՝ այդ թվում Հիլլարի Քլինթոնը, հիմնականում գումարներ ստանում են խոշորագույն ընկերություններից, կորպոռացիաներից, օլիգարխներից և այլն։ Պետք չէ բացատրել, որ ով վճարում է, նա էլ «պատվիրում է երաժշտությունը»։ Հետևաբար... ինքներդ հասկացաք։ Ի՞նչ ակնկալիքներ կարող են ունենալ հայերը յուրաքանչյուր թեկնածուից։ Ո՞ր մեկը նրանցից կլինի առավել օգտակար մեր շահերի տեսանկյունից։ Կարծում եմ՝ ՈՉ ՄԻ ակնկալիք ՈՉ ՈՔԻՑ պետք չէ սպասել։ Հանրապետականները երբեք առանձնակի հայասիրությամբ չեն առանձնացել և չեն էլ առանձնանալու։ Թրամփի պարագայում պետք է հիշել, որ վերջինս մտերիմ հարաբերություններ ունի Ալիևների ընտանիքի հետ, բազմամիլիոնանոց ներդրումներ է կատարել հենց Ադրբեջանում, իսկ մայրաքաղաք Բաքվում կա անգամ երկնաքեր նրա անունով՝ Trump Tower։ Որևէ բան նրանց կողմից ակնկալել չի կարելի, քանի դեռ մեր երկիրը այսքան անդեմ է, անողնաշար միջազգային հարթակներում, քանի դեռ եկրի դե-ֆակտո իշխանությունները լեգիտիմ չեն ու Կրեմլի կամակատարներն են, քանի դեռ համատարած կրիմինալ է, անպատժելիություն, կոռուպցիա և այլն։  Հ.Գ. Հետաքրքիր նախադեպ է լինելու նշածս թեկնածուներից յուրաքանչյուրի ընտրվելու դեպքում։ Այսպես, Թեդ Քրուզը կարող է դառնալ ԱՄՆ առաջին Նախագահը, ով ԱՄՆ-ում չի ծնվել (նա ծնվել է Կանադայում), Քլինթոնը կարող է դառնալ առաջին կին Նախագահը, Սանդերսը՝ առաջին հրեա Նախագահը։ Ժամանակ քիչ մնաց, տեսնենք... Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/photo.php?fbid=969774803092327&set=a.161610413908774.39666.100001794488089& ...

    Կարդալ ավելին
  • Ելույթ, որը անհրաժեշտ է նայել սկզբից մինչև վերջ։ Սահակաշվիլին անցել է հստակ քայլերի։ Ինձ համար կա հնարավոր երկու սցենար. 1. Պորոշենկոն Սահակաշվիլիին նշանակելու է վարչապետ, և վերջինս արդեն գործնականում հնարավորություն է ունենալու կիրառել սեփական ծրագրերն ու բարեփոխումները։ Յացենյուկն ու Ավակովը, մնացյալ օլիգարխիայի հետ անցնում են ընդդիմություն, բայց ժողովրդական աջակցությունը մնում է Պորոշենկոյի ու Սահակաշվիլիի կողմում։ Սահակաշվիլին հնարավորություն է ստանում հետագայում դառնալ Ուկրաինայի նախագահ։ 2. Պորոշենկոն դադարում է աջակցություն ցուցաբերել Սահակաշվիլիին, վերջինս հրաժարական է ներկայացնում Օդեսսայի մարզպետի պաշտոնից, դառնում ընդդիմություն և սկսում համաժողովրդական շարժում՝ ընդդեմ գործող իշխանությունների՝ հանուն Եվրոպական, ժողովրդավար, բարեփոխված Ուկրաինայի։ Նա ստանում է քաղաքացիների բացարձակ աջակցությունը և հեղափոխության կամ հաջորդ ընտրություններին հաղթելու շնորհիվ դառնում Ուկրաինայի նախագահ։ Հ.Գ. Ինձ համար երկու սցենարները հավասարապես հնարավոր են ու կանխատեսելի։ Հ.Գ.Գ. Ինձ համար կանխատեսելի է նաև այն, որ Ուկրաինայի հաջորդ նախագահը Միխեիլ Սահակաշվիլին է լինելու, անկախ նրանից, թե սցենարներից որ մեկը կաշխատի։ Նյութի աղբյուր`http://https://www.facebook.com/ara.mirzoyan.1/posts/937928062943668 ...

    Կարդալ ավելին

ՖԲՀ

Քաղաքականություն

  • /uploads/photos/DgVDL2KCp45t6uG4Anem.jpg

    Նիկոլ Փաշինյանի վարչապետության 100 օրն ավարտվում է հայ-ռուսական հարաբերություններում լարվածությամբ: Թեև այդ լարվածությունն առավել ակնառու դարձավ վերջին մի քանի շաբաթների ընթացքում` ՌԴ ԱԳ նախարար Սերգեյ Լավրովի` ներհայաստանյան զարգացումների մասին բավականին կոշտ հայտարարությունից հետո, սակայն ոչ պաշտոնական մակարդակում այն զգացվում էր Փաշինյանի վարչապետության առաջին օրերից`չնայած սկզբնական շրջանում հնչող պաշտոնական հայտարարությունների դրական բնույթին:  Ռուսական կողմի գործողությունները Փաշինյանի՝ Մոսկվա այցի ժամանակ և դրանից հետո վկայում են, որ Սոչիում վարչապետին, ով խորհրդարանում ղեկավարում էր ԵԱՏՄ-ից Հայաստանի դուրս գալու գործընթաց նախաձեռնած «Ելք» դաշինքը, չի հաջողվել Մոսկվային համոզել, որ իր այդ դիրքորոշումները վերանայված են, որ հայ-ռուսական ռազմավարական գործընկերությունում հետքայլ չի լինելու: Ռուսական կողմի ընկալումներով՝ իրենք մտահոգությունների համար լուրջ հիմքեր ունի: Դրանցից է, օրինակ, կարևորագույն պաշտոններում Փաշինյանի կողմից հակառուսական հայացքներով աչքի ընկած ակտիվիստներին նշանակելը, որոնցից «ամենատպավորիչներից» էր Ազգային անվտանգության խորհրդի քարտուղարի պաշտոնում Արմեն Գրիգորյանի նշանակումը: Ըստ մամուլում հայտնված չճշտված տեղեկությունների` Մոսկվայի մոտ այնքան մեծ է անվստահությունը վերջինիս անձի նկատմամբ, որ արգելել է ՀԱՊԿ և ԱՊՀ երկրների միջև փոխանակվող գաղտնի տեղեկատվությունը տրամադրել ՀՀ ԱԱԽ քարտուղարին:  Բավականին հետաքրքիր է ՀՀ առաջին փոխվարչապետ Արարատ Միրզոյանի շուրջ ստեղծված իրավիճակը: ԱՊՀ միջկառավարական խորհրդի նիստին վերջինիս մասնակցությունից հետո ԵԱՏՄ միջկառավարական խորհրդի նիստին գործընկերների պահանջով ստիպված եղավ մասնակցել վարչապետը, չնայած որ դա իր պաշտոնի համար ցածր ձևաչափ էր: Արարատ Միրզոյանը նույնիսկ չկար Փաշինյանի գլխավորած պատվիրակությունում, ինչը լուրջ հարցեր է առաջացնում:  ՀՀ նոր իշխանությունների մյուս գործողությունը, որը Մոսկվայի մոտ մեծացրել է անվստահությունը, առանց նախնական քննարկումների համանախագահ երկրների կամ համանախագահ երկրներից ոչ բոլորի հետ Ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման բանակցային գործընթացում նոր տարրեր մտցնելու ՀՀ իշխանությունների փորձն է, ինչին ականատես եղանք մայիսի 9-ին Ստեփանակերտում և հունիսի 1-ին Ազգային ժողովում կառավարության ծրագիրը ներկայացնելու ժամանակ վարչապետ Փաշինյանի ելույթներում: Ռուսական կողմը հայաստանյան իշխանությունների այս «բացթողմանը» շտապեց ոչ պաշտոնական արձագանք տալ: Ռուս հանրային, քաղաքական գործիչների, փորձագետների այցը 2016 թվականի ապրիլին Ադրբեջանի վերահսկողության տակ անցած Լելե Թեփե նաև ազդանշան էր, որ Ղարաբաղյան հակամարտության համատեքստում չհամաձայնեցված, անկախ գործողություններ, որոնք կարող են վնասել գործընթացին կամ ունենալ բացասական ֆոնային ազդեցություն վերջինիս վրա, կարող են անել նաև ռուսները: Ռուսական կողմի անվստահության մյուս պատճառը ՆԱՏՕ գագաթնաժողովին, այնուհետև զորավարժություններին Հայաստանի մասնակցությունն է: Իհարկե, սա առաջին անգամը չէր, երբ Հայաստանը մասնակցություն էր ունենում ՆԱՏՕ միջոցառումներին, սակայն հայ-ռուսական հարաբերություններում անվստահության առկայության պայմաններում այս գագաթնաժողովին մասնակցությունն առանց ռուսական կողմի հետ սլաքները ճշտելու Մոսկվայում դրական չընկալվեց: Հետաքրքիր է, որ ինչ-որ «զուգադիպությամբ» դրան հետևեցին Փանիկի դեպքերը, երբ ռուսական ռազմաբազան «առանց նախազգուշացման» զորավարժություններ սկսեց` վախեցնելով գյուղի բնակիչներին: Սա, ակնհայտորեն, որոշակի մեսիջներ էր պարունակում` ուղղված ՀՀ իշխանություններին: Ինչ վերաբերում է Հայաստանի ներքաղաքական զարգացումների, մասնավորապես նախկին իշխանության ներկայացուցիչների նկատմամբ աղմկահարույց դատական գործերին ռուսական կողմի կոշտ արձագանքին, ապա նշենք, որ Մոսկվայում դրանք ինչ-որ տեղ դիտվում են նաև որպես ՌԴ դեմ ուղղված քայլեր: Ընդ որում, Խաչատուրովի դեպքում ոչ թե վերջինիս անձն է պայմանավորում ռեակցիան, այլ զբաղեցրած պաշտոնը. Խաչատուրովն, այսպես կոչված, «Պուտինի ՆԱՏՕ»-ի գլխավոր քարտուղարն է, և առանց ռուսական կողմին տեղեկացնելու, այդ պաշտոնից նրա հեռացման հարցը նախապես կարգավորելու Խաչատուրովի նկատմամբ դատական գործընթաց սկսելը Ռուսաստանում դիտում են որպես «ՆԱՏՕ-ի հետ հարաբերություններ զարգացնող Հայաստանի» կողմից թիրախավորված հարված ՀԱՊԿ հեղինակությանը: Պատահական չէ, որ այս դեպքերից հետո ռուսական լրատվամիջոցները սկսեցին գրել` Ռուսաստանի կողմից Հայաստանին զենքի մատակարարումների դադարեցման մասին, որն, իհարկե, պաշտոնապես հերքվեց, սակայն պարզ է, որ Ռուսաստանն այլևս չի բացառում Հայաստանի հետ հարաբերություններում նման գործիքակազմի կիրառման հնարավորությունը: Իսկ ռուսական կողմի ավելի «շոշափելի նախազգուշացումն» այս օրերին տեսնում ենք Լարսում, երբ արագ փչացող սննդամթերքով բեռնված հայկական բեռնատարները ստիպված են լինում օրերով հերթ կանգնել ռուսական անցակետն անցնելու համար: Խնդիրը կարելի կլիներ մեծ հոսքերով բացատրել, միայն թե հայ վարորդները միանգամայն այլ տպավորություն ունեն, բացի այդ՝ ՌԴ-ում ՀՀ հյուպատոսի միջամտությունը խնդրին ևս խոսում է, որ Լարսի մի քանի կիլոմետրանոց հերթերը բնավ տեխնիկական խնդիրներով չեն պայմանավորված:  Նշենք, որ Ռուսաստանից ոչ պաշտոնական աղբյուրներով զգուշացնում են նաև գազի գների բարձացման մասին, քննարկվում է աշխատանքային օրենսգրքում համախատասխան փոփոխությունների նախագիծը, որը կարող է ազդել այդ թվում նաև Ռուսաստանում աշխատող տասնյակ հազարավոր հայերի վրա, և սրանք ռուսական կողմի տնտեսական ազդեցության միակ լծակները չեն:  Այս համատեքստում բավականին հետաքրքիր է Հարավկովկասյան երկաթուղու շուրջ ստեղծված իրավիճակը. օգոստոսի 14-ի լույս 15-ի գիշերը ՊԵԿ-ը դիմակավորված անձանց ուղեկցությամբ մտել է Հարավկովկասյան երկաթուղի և, ինչպես նշում է երկաթուղու ղեկավարությունը, Հայաստանի օրենսդրության խախտումներով խուզարկություն է իրականացրել, առգրավել է փաստաթղթեր, ինչը չէր կարող չվրդովեցնել ռուսական իշխանություններին, քանի որ երկաթուղու կառավարումը հանձնված է Ռուսաստանին։ Հուսանք՝ խնդիրը հարթվել է օգոստոսի 15-ին Հարավկովկասյան երկաթուղու տնօրեն Սերգեյ Վալկոյի և վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի հանդիպման ժամանակ. բոլորս հասկանում ենք, թե ինչ նշանակություն ունի երկաթուղին Հայաստանի համար: Նման պայմաններում մենք խնդիր ունենք Վրաստանի կամ Ուկրաինայի սցենարը չկրկնելու համար ձեռնարկել գործողություններ, որոնց ռիսկերը նախապես լավ հաշվարկված և չեզոքացված կլինեն: Կարիք ունենք արտաքին քաղաքական հարցերում լինելու ավելի ընկալելի, ընդ որում՝ ոչ միայն Ռուսաստանի, այլ նաև մյուս երկրների հետ հարաբերություններում: Կարծես թե այս հարյուր օրվա ընթացքում որևէ գիծ դեռևս անդառնալիորեն անցած չէ: Այս մասին է խոսում, օրինակ, առաջին հայացքից ոչ էական թվացող վերաբերմունքը, որը ռուսական կողմը ցուցաբերեց Հայաստանի Հանրապետության նախագահ Արմեն Սարգսյանին Ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության փակման արարողության և դրան նախորդած համերգի ժամանակ. եթե վարչապետ Փաշինյանը Ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության ժամանակ նստած էր երրորդ շարքում՝ Հյուսիսային Կորեայի ԱԺ նախագահի կողքին, ապա Արմեն Սարգսյանը` առաջին շարքում՝ ՌԴ վարչապետ Դմիտրի Մեդվեդևի կողքին, ինչպես ենթադրում է դիվանագիտական արարողակարգը ռազմավարական գործընկերների պարագայում: Նյութի աղբյուր՝ https://www.facebook.com/klara.abgarian.9/posts/148642326039090

    Կարդալ ավելին